Na het overlijden van mijn vader in 1987 heb ik vorig jaar afscheid moeten nemen van mijn moeder. Wat een verdriet. en korte omschrijving over uw artikel

Zoals ik hierboven al beschreef is mijn vader overleden toen ik 18 was. Een drama vooral omdat ik als enige dochter echt een vaderskindje was. En omdat hij plotseling overleed was er ook geen tijd om te zeggen wat je nog wilde zeggen e.d.
Een heel verschil met het overlijden van mijn moeder vorig jaar.
Mijn moeder was al 10 jaar dialysepatiënt en deed al 10 jaar aan buikspoelen, een hele zware last, vier keer per dag spoelen en dan de lichamelijke klachten die je er allemaal bij kreeg.
Mijn moeder wilde eigenlijk zelf niet meer. Maar omdat wij nog naar China gingen om ons zoontje op te halen waarvan ze al wel de foto had gezien had ze besloten om nog te dialyseren, want ondertussen was het buikspoelen niet meer afdoende en moest ze overstappen op hemodialyse, totdat wij terug zouden zijn.
Voor mij ook een heel dubbel gevoel natuurlijk, de wetenschap dat we een zoontje zouden krijgen, maar dat we mijn moedertje zouden verliezen.
mijn moeder, wat ik er veel mee ondernomen. Iedere zaterdag toen het nog kon naar de stad, naar de phantom, julio Iglesias, de film Titanic, Miss Saigon, dagjes weg met de trein, lekker uit eten, op bezoek bij familie, noem maar op.
omdat mijn moeder op haar 53e al weduwe is geworden en daarna nooit meer aan een man is begonnen hebben we veel tijd samen doorgebracht. Hele leuke dingen , lekker naar het strand en noem maar op je kon het zo gek niet bedenken of we hebben het gedaan samen.
Toen ze begon te kwakkelen heb ik ook alle zorg op me genomen, want niet makkelijk is dat kan ik je garanderen. Ik bezocht mijn moeder iedere dag en belde ik weet niet hoeveel keer per dag. En als ze een keer niet opnam en ik was niet op de hoogte van waar ze was dan was ik gelijk helemaal in de stress sprong in de auto en ging erheen, en dan lag of de telefoon ernaast of ze had het niet gehoord…
We hebben een chinees adoptiekindje uit China, eerst een meisje en wat was oma trots zeg dat ze er was. Eigenlijk hadden we al niet meer verwacht dat ze de komst van ons meisje mee zou maken maar dat was wel zo. Toen we uit China kwamen wachtte ze met mijn schoonmoeder bij ons thuis op ons omdat ze helaas niet meer zo goed was dat ze op Schiphol zou kunnen wachten maar dit was ook prima. Mijn moeder woonde toen al in een verzorgingshuis bij ons in de buurt, dus we konden er veel naartoe, en wat was ze dan trots op haar kleinkind. Dat mocht iedereen zien.
Daarna zijn we nog voor een tweede procedure gestart maar toen werd mijn moeder toch wel heel slecht. Naast het dialyseren deden haar ogen het niet goed meer, haar oren ook niet, kreeg ze suiker en noem maar op, ze moest ik weet niet hoeveel pillen per dag slikken dus maar een pillendoos gekocht en alles iedere week uitgezocht toen bleek dat ze de helft vergat in te nemen. De volgende stap was naar een verpleeghuis. Ze moest haar nier laten weghalen omdat daar een ontsteking zat en dat is als je al zo zwak bent natuurlijk helemaal zwaar. Revalideren ging ze in het verpleeghuis waar ze eigenlijk steeds zwakker werd.
net voordat we weer naar China gingen zei ze dat ze zou stoppen met dialyseren als we terugkwamen. Natuurlijk hoop je dan op een wonder en denk je dat durft ze toch niet maar helaas is het wel het geval geworden.
Na weer een longontsteking belandde ze in het ziekenhuis waar ze het gesprek heeft aangevraagd bij de nefroloog om haar beslissing kracht bij te zetten.
Er is toch niets zwaarders dan met je volle verstand zo’n beslissing nemen, maar ja als kinderen heb je het te respecteren omdat het leven zo voor haar ook niets meer was.
Na alle medicijnen afgebouwd te hebben heeft ze nog een week geleefd, nou ja geleefd, vanaf dag vier heeft ze in slaap gelegen en niks meer mee gekregen.
en uiteindelijk belde mijn broer dat ze was overleden.
Ze lag er zo mooi bij en zo vredig, eindelijk had ze haar rust gevonden en kon ze naar papa en naar ons dochtertje Babs, dat leek haar gezicht wel te zeggen.
In tegenstelling met het plotselinge overlijden van mijn vader heb ik tegen mijn moeder alles nog kunnen zeggen, haar alles nog kunnen vragen en noem maar op.
Ik heb haar na haar overlijden kunnen wassen , aankleden haar haren gedaan en alles wat je maar kon doen voor haar heb ik gedaan.
Ik kan mezelf nooit verwijten dat ik niet genoeg heb gedaan en hoewel het heel veel energie heeft gekost
IK ZOU HET ZO WEER DOEN MAM…
Wat mis je je moeder zeg, bij ieder telefoontje dat je wil plegen naar haar , bij alles wat je wil zeggen over je kinderen, haar gezelschap gewoon als je verdrietig bent……………..het is niet te geloven en het doet meer pijn dan ik me ooit had kunnen voorstellen..
Maar ja we moeten verder en ik geloof dat je van bovenaf meekijkt hoor…
Veel liefs..