Wat zou je keuze zijn? weten we er eigelijk genoeg over? en hoe gaat dat proces eigenlijk ?

 

Crematie

 

Geschiedenis

                                       

In 1874 werd in Den Haag de Vereeniging voor Lijkenverbranding opgericht, tegenwoordig heet dit: Koninklijke Vereniging voor Facultatieve Crematie.
Rond 1913 is de eerste crematorium in Nederland gebouwd.
Op 1 april 1914 vond de eerste crematie plaats, en met wat voor een toeval,
het was dr. C.J. Vaillant, het hoofdbestuurslid van de Vereniging voor Facultatieve Lijkverbranding.
Het crematorium bestaat nog steeds en is gevestigd op begraafplaats Westerveld te Driehuis.
Crematie was in de 19e eeuw in Nederland verboden.

Legalisatie

Het cremeren werd pas in 1955 gelegaliseerd.
Rond 1968 werd in de wet crematie gelijkgesteld aan een begrafenis.
In sommige regio's van Nederland is crematie nog steeds niet helemaal geaccepteerd, dit hangt samen met tradities
en religieuze overtuigingen.
In 2003 werden er voor het eerst meer mensen gecremeerd dan begraven in Nederland

Katholieke Kerk

De Katholieke Kerk zal de crematie niet verbieden, maar heeft een voorkeur voor de gewoonte om de lichamen van de overledenen te begraven.
Tenzij voor crematie zou worden gekozen om redenen die met de christelijke leer in strijd zijn,
De uitvaartdienst moet wel plaatsvinden voor de crematie.

Afscheid

De rouwplechtigheid bij een crematie is gelijk als bij een begrafenis,
zoals een kerkdienst of uitvaartdienst.
Die je kan invullen geheel naar eigen en persoonlijke smaak.
Je kan daarvoor gebruik maken van de aula van het crematorium,
waar voorzieningen voor het spelen van muziek aanwezig is.

op de dag van de crematie wordt de kist naar het crematorium gebracht.
Als het tijd is voor de plechtigheid neemt de uitvaartondernemer je mee naar de aula waar de kist staat,
eventueel omringd met kaarsen, bloemen en een foto van de overledene.

                             

De dienst duurt gemiddeld drie kwartier tot een uur.
Je kan de mis invullen zoals je helemaal zelf wenst

Na de plechtigheid kan de familie gecondoleerd worden in een van de condoleanceruimtes van het crematorium zelf.
Op verzoek van de familie kan daar ook de koffietafel genuttigd worden, naar eigen keuze kan je bepalen hoe uitgebreid.

De uitvaart volgde vroeger vaak een vast stramien, tegenwoordig is deze steeds meer een persoonlijke aangelegenheid

Cremeren

Cremeren is een proces waarbij een overleden lichaam wordt verbrand.

De werkelijke verbranding wordt uitgevoerd door het crematoriumpersoneel,
een paar jaar geleden nog buiten de aanwezigheid van nabestaanden of belangstellenden.
Tegenwoordig mag je als familie aanwezig zijn bij het invoeren van de kist in de oven.
Bij de meeste crematoria is dit geen probleem.
Dit kan helpen bij de verwerking van het verlies.
Om die reden hebben een aantal crematoria de ovenruimte een publieksvriendelijker uiterlijk gegeven

Wanneer de crematieplechtigheid van de overledene is afgelopen wordt de kist naar de ovenruimte gebracht.
Voor het cremeren, controleert één van de medewerkers de identiteit van de overledene.
Het registratienummer op de papieren moet overeenkomen met het nummer op de kist.
Voordat de kist in de oven gaat, wordt er op de kist een vuurvast steentje gelegd.
Dit steentje heeft een eigen uniek nummer.
Het steentje wordt gebruikt om eventuele vergissingen te voorkomen.
Door het steentje is de latere as dus te identificeren
De gegevens op deze documenten moeten overeenkomen met de gegevens van de overledene en het registratienummer op de kist.
Wanneer alle gegevens overeen blijken te komen, wordt het crematiedocument ondertekend.
Het steentje blijft tijdens het cremeren in de oven waardoor de as altijd kan worden geïdentificeerd.
Als alles klopt gaat de kist de oven in.

De crematie vindt plaats in een crematorium waar de overledene in een doodskist of crematiekist verbrand wordt.
De kist is geen verplichting meer, een crematie kan ook plaatsvinden met het lichaam geplaatst op een ligplank en gewikkeld in een lijkwade.
Bij invoer op een ligplank is er wel een voorwaarde, dat het lichaam voor het ovenpersoneel niet herkenbaar is.
Het cremeren op zich gebeurt meestal direct na de uitvaartdienst.

 Het crematieproces

Bij een temperatuur van tussen de 400 en 1100 graden Celsius wordt de kist met daarin het lichaam verbrand.

Bij het plaatsen van de kist in de oven mag de familie nog aanwezig zijn, echter wanneer de oven gesloten is en het verbrandingsproces wordt gestart, vaak niet meer.

Alles wat aan de buitenzijde van de doodskist is gemonteerd zoals:
handvaten, alle metalen en plastic onderdelen en alle religieuze afbeeldingen die op de kist bevestigd zijn
worden voor de invoer in de crematieoven verwijderd.
De religieuze afbeeldingen en handvaten worden door een instantie opgehaald en naar een recycling gebracht.
De opbrengsten hiervan komen ten goede voor een goed doel.
Dit doel wordt jaarlijks bepaald door de landelijke vereniging van crematoria (LVC).

                            

In een oven past precies een kist. De ovens zijn tegenwoordig helemaal computergestuurd. De daadwerkelijke verbranding, het cremeren, duurt één tot anderhalf uur.
De kist zal meestal al tijdens het erin schuiven spontaan ontbranden.
Het totale proces duurt, afhankelijk van het soort oven, een uur tot vier uur.
Tegenwoordig is een crematie bijna volledig geautomatiseerd. De crematieovens zijn computergestuurd.

Na de crematie
Na het verbrandingsproces wordt de oven afgekoeld. Wanneer de oven genoeg gekoeld is, kunnen de overgebleven stoffelijke resten worden verwijderd. De inhoud van de oven bestaat nu enkel nog uit botresten, het vuurvaste steentje en eventuele metaalresten van bijvoorbeeld sieraden, gebitsprothesen en andere prothesen.

                                         

Dan wordt de as fijngemalen in een cremulator.
Zo hou je enkel grijs wit as over.
Dit is ongeveer 500 gram tot 1.5 kilo.
Vanuit de cremulator gaat de as in een asbus.

Na de crematie is het wettelijk verplicht de as 30 dagen in het crematorium te bewaren. De as wordt dan bewaard in wat men noemt "de algemene nis". De algemene nis is niet toegankelijk voor vreemden en nabestaanden. Men heeft dan langer de tijd om over een bestemming na te denken.

Urn
Het verschil tussen een urn en een sierurn
De urn, ook wel urn of asbus genoemd, is de bus waarin de as en het chamottesteentje met het crematienummer na de crematie in verzameld wordt.
De urn wordt hermetisch afgesloten, en op het deksel wordt het crematienummer en de naam van het crematorium geplaatst. Omdat deze urn niet tot de mooiste behoren, wordt vaak voor een sierurn gekozen.
Een sierurn, is een urn, waar de asbus inpast.
Deze urn kan uit verschillende materialen bestaan, zoals bijvoorbeeld keramiek, koper, hout, porselein, glas enzovoort.

Sinds 1998 mag je na de wettelijke bewaartermijn van een maand, de asbus mee naar huis nemen.

                                                                                       

As bewaren of bijzetten:
Je kan de as thuis bewaren, in huis of tuin.
Je kan de as bijzetten in bijv. urnentuin of urnenmuur (columbarium) van een crematorium of begraafplaats.
Je kan de as bijzetten in een bestaand familiegraf.

Je kan de as verstrooien:
op 20 tot 25 km hoogte per heliumballon.
op het terrein van een crematorium en soms ook op een begraafplaats
op een eigen dierbaar plekje, wel altijd toestemming vragen aan de eigenaar van dit plekje
op zee per boot
op zee per vliegtuig
op verschillende nederlandse binnenwateren is het toegestaan,  zoals het ijsselmeer, de randmeren, friese wateren, Wel toestemming aanvragen.
of door de as met een vuurpijl de lucht in te schieten.

                                                    

Combinatie:
Men kan de as verstrooien en bijvoorbeeld een klein deel bewaren in een mini-urn, asmedaillon, glasvoorwerp.

Fabels:
Je vindt geen goud of sieraden terug
Er gaat niets mee ook geen bloemen.
maximaal 1 kist per keer

                    
 

Voor het artikel begraven, zie deel 2 http://www.xead.nl/het-onvermijdelijke-deel-2

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.