Met deurwaarders te maken hebben, het niet kunnen betalen van een contributie, geen boodschappen kunnen doen, niet kunnen/ willen werken.... Maar toch leven als God in Frankrijk....... Ben ik nou raar, dat ik dit moeilijk kan loslaten????? Hoe moet ik dit gaan loslaten?

Waarom vind ik het zo moeilijk, om het los te kunnen laten, waarom irriteert zij mij zo enorm???

Ik heb nu even de behoefte om alles eruit te gooien, om te spuien. Dus bij deze. En misschien hebben jullie wel tips of opmerkingen...

Misschien zit ik wel helemaal fout met mijn gedachten, maar dat kom ik nu dus even checken.

Situatie

Agnes kan niet werken, ze heeft een whiplash, het is onderzocht.... Daar kwam uit, dat ze geen whiplash heeft.. Ze heeft last van haar nek, dan weer van haar buik, ze is moe, ze heeft last van aanstelleritis....ze heeft gewoon altijd wat!

Ze vraagt aan mij, hoe het gaat.. Ik krijg nog net de tijd, om te zeggen, dat het wel gaat, maar als ik verder wil praten, is ze alweer over haarzelf begonnen.

Ze werkt niet, want dat kan ze natuurlijk niet. Ik denk dat jullie enige sarcasme lezen, nou dat hebben jullie dan goed opgepakt.

 ????????

Deurwaarders zijn voor haar heel normaal. Ze is verhuisd, en ze heeft haar nieuwe adres niet doorgegeven. De nieuwe bewoner krijgt nu die brieven.

Agnes denkt nu zeker dat ze het heel rustig heeft, ze krijgt immers geen brieven op dit moment. Ze heeft een hond gekocht. Dat kost ook geld. Voer, een riem, hondenmand.... enzovoort...

Ook hebben ze twee katten. Ze gaat drie keer in de week zwemmen, terwijl ze mijn man geen geld kan betalen, dat hij nog tegoed heeft.....

Sorry, zij leeft als God in Frankrijk, terwijl die € 80.- voor ons ook belangrijk zijn.

Loslaten?!?!?!

Nu ik dit zo opschrijf, denk ik letterlijk: Wat maak ik me toch druk".

Maar eerlijk gezegd, kan ik het moeilijk loslaten.

Ook is ze serieus aan het proberen om zwanger te raken.... Toen ik het via mijn man hoorde, dacht ik eigenlijk alleen maar: Hoe dom kan iemand zijn? Ook al krijg je alles van vrienden, dan nog,...... Wat zou ze denken van kleren, voeding, luiers????

Begrijp me niet verkeerd, ik gun het haar wel, maar zorg dan eerst dat je het financieel op de rit hebt..

Heb ik een kronkel??????

Ben ik nou raar, dat ik dit denk?

Familie kun je niet uitkiezen, maar wel de vrienden/ kennissen eromheen....

Als ik via mijn man iets over haar hoor, kan ik het gewoon niet uit mijn kop krijgen!!!!

En ik baal daarvan.

Of mijn man moet me niets meer vertellen of ik moet het echt gaan loslaten. Soms gaat Agnes weer naar de achtergrond, maar zo ineens duikt ze weer op.

Ik denk zelf, dat het me zo irriteert, omdat ik zo totaal niet in elkaar steek, ik kan me er gewoon geen voorstelling van maken, dat iemand zo kan zijn!

Bla bla bla.......

En ze heeft het ook nog niet eens door... Ze roept van alles, maar er komt niets van.... Houd dan toch gewoon je mond, denk ik dan.....

 

Ik moet het echt gaan loslaten en een keer héél duidelijk tegen haar zijn!!!

Agnes is een soort van collega van mijn man, dus ik zal haar toch nog weleens tegenkomen. Daarom vind ik het denk ik lastig om duidelijk te zijn, ik durf het niet zo goed, omdat ik haar nog weleens tegenkom.

En diegene die de mond opentrekt is meestal de pineut..... En af en toe denk ik: "Dan maar".

Mijn leven zal een stuk rustiger worden, als ik haar kan loslaten met haar problemen, die ze zelf trouwens niet eens ziet....

 

WAT MAAK IK ME DAN DRUK?

IK MOEST DIT EVEN KWIJT!!!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.