Ze stonden, keken, waren verbijsterd, verdrietig. Ze hadden het kunnen zien aankomen, maar ze wilden het niet zien. Eigenlijk mochten ze het niet zien. Zouden ze de spiegel ooit nog kunnen weerstaan?

Het mooie meisje. Betoverend. Al op jonge leeftijd gezegend met een lieve uitstraling. Een vriendelijke lach. Spontaan karakter. Er zijn er maar weinig van. Een spontaan karakter in combinatie met een weinig betoverend uiterlijk, daarvan gaan er dertien in een dozijn. Een uiterlijk van oogverblindende schoonheid in combinatie met een karakter die op het gebied van sympathie nog wat bijscholing nodig heeft, daarvan kunnen we ook diverse voorbeelden noemen. Maar we hebben het hier over de buitencategorie. Lief, knap, intelligent en zorgzaam. Kortweg bijzonder. Met als pronkstuk van de betovering: Haar ogen.

"De collega was echter getrouwd en vrouwlief hoonde haar weg, maakte haar zwart bij iedereen en bespuugde haar zelfs op straat" 

Al op jonge leeftijd had ze het. Prachtige ogen. Wanneer je deze ogen ziet weet je het. Ik wil bij haar zijn. Ik voel warmte. Ik wil in deze ogen blijven kijken en hoop dat ze nooit sluiten. Ogen als een warm bad, als de geur van pas gezette koffie in de morgen, simpelweg een streling voor het gezichtsvermogen.

Het meisje werd ouder en kreeg vriendjes. Geen echte vriendjes. Maar maatjes. Alle jongens werden verliefd op haar. Je kon simpelweg niet anders. Het meisje werd echter nooit verliefd. Altijd druk om anderen te helpen. Geen tijd voor verkering. Kiezen voor de een betekent de ander teleurstellen. Daar was het meisje het meisje niet na. Als partner was ze dan onbereikbaar, haar maatjes konden zich geen betere en mooiere vriendin wensen. Ze zorgde voor haar maatjes. Als het moet ging ze koken. Als ze gezellig een dagje weggingen, organiseerde ze een goed gevulde picknickmand. Als de maatjes een probleem hadden werd er getroost en geknuffeld. Ze sleepte ze er doorheen waar dat eventueel nodig was. Zo moest het altijd blijven.

Tijden veranderen en niks blijft zoals het is. Eenmaal volwassen wisten de maatjes dat er niks te halen viel bij het meisje. En dus gingen deze op zoek naar een ander meisje. Het meisje was blij voor ze. Maar haar mooie ogen werden een probleem. Op de koffie bij een van de maatjes werd ze weg gekeken door zijn vriendinnetje. Het andere maatje had een vriendinnetje die liever niet wilde dat het meisje kwam op zijn verjaardag. Een collega van het meisje werd verliefd op het meisje. Het meisje niet op hem, maar ze vond hem wel aardig. De collega was echter getrouwd en vrouwlief hoonde haar weg, maakte haar zwart bij iedereen en bespuugde haar zelfs op straat.

Het meisje dat zo goed was voor iedereen raakte al haar vriendjes kwijt. Niet omdat ze bewust iemand in de weg wilden staan. Wel omdat haar zorgzame karakter en sympathieke omgangsnormen niet bij iedereen even goed vielen. En je kon niet aan dat karakter en aan de omgangsnormen ontkomen, want de mooiste ogen ooit hadden een magnetische werking op iedereen. Het verdrietige meisje bleef alleen thuis en wist niet meer waarheen. Ze wilde haar maatjes terug, ze wilde geen ruzie met vrouwen van collega's. Ze wilde gewoon heel graag haar zelf zijn. Omgaan met haar vrienden. Samen lachen, huilen, zorgen en plezier maken. Was het maar als vroeger.

Dagenlang blijft het meisje alleen binnen. Niemand hoort wat van haar, en niemand durft haar wat te laten horen. Bang dat het eigen leven op de kop zou komen te staan. Tot op kerstavond. Als de maatjes elkaar opgezocht hebben en voor haar deur staan. Eigenlijk stiekem. Toch bang voor hun wederhelften. Maar ook bezorgd waarom het meisje geen teken van leven geeft.

Eenmaal binnen is duidelijk waarom. Het meisje bungelt in de woonkamer. Het krukje ligt op zijn kant nog onder haar. De mooie ogen waren wijd open gesperd. Maar de mooie ogen straalden niet meer. De mooie ogen zouden sluiten. Het meisje met de mooie ogen is niet meer. 

Reageren?