5 jaar was het meisje toen ze voor de eerste keer begreep dat ze anders was.
Anders dan haar beste vriendinnetje. Zij hield niet van poppen, zij hield van autootjes. Zij hield niet van jurken of lakschoenen, zij hield van spijkerbroeken en gympen. Zij hield ook niet van ballet, zij hield van voetbal. En lippenstift of nagellak vond ze helemaal stom. Maar ze hield wel van haar vriendinnetje die daar wel allemaal van hield. Dus speelde ze samen met haar vriendinnetje met poppen en met barbies en nagellak en meisjeslego. Jurken droeg ze trouwens ook, dat moest van haar moeder. Alleen ballet, dat deed ze écht niet!
7 jaar was het meisje toen haar vriendinnetje naar Canada ging verhuizen en zij meteen al haar meisjesspeelgoed wegdeed. Het ging in een doos en haar moeder zei dat ze dat wel begreep. Vanaf dat moment was ze vaker buiten dan binnen en speelde ze met jongens. Die wilden tenminste niet steeds aan hun haar frutten en met poppen en make-up en zo. En gelukkig mocht ze van haar moeder nu ook wat vaker een broek aan.
10 jaar was het meisje toen ze zichzelf op een avond in slaap huilde, omdat ze op voetbal wilde, maar van haar ouders niet mocht. Toen werd het turnen en dat was ook wel leuk, maar ja, het was geen voetbal. En haar broers wilden niet meer dat ze met hen en hun vrienden mee kwam spelen, want met een meisje spelen vonden zíj nou weer stom.
12 jaar was het meisje toen ze voor het eerst in staking ging. Van haar ouders moest ze mee gaan helpen met het huishouden. Niet veel, haar eigen kamer schoonmaken en afwassen. Maar haar oudere broer hoefde dat niet, want dat was een jongen en die hoefde later niet het huishouden te doen, want die kreeg daar een vrouw voor. En dat vond ze wel zó stom! Zij ging toch later zeker ook niet het huishouden doen? Dan nam zij ook wel een vrouw! Het slot van het liedje was dat ze nog steeds moest helpen afwassen en schoonmaken, maar haar broer ook.
13 jaar was het meisje toen ze na eindeloos zeuren en drammen een compromis met haar ouders sloot: ze mocht weliswaar nog steeds niet op voetbal, maar wel op hockey en dat speel je ook met een bal en op een veld. En hockey bleek leuker dan ze had gedacht. Ondanks dat rokje dat ze aan moest. Want hockey was best een stoere sport.
15 jaar was het meisje toen ze begreep dat zij op een andere manier naar meisjes keek dan haar vriendinnen van school. En dat die jongens waar haar vriendinnen zo gek over deden haar helemaal niets interesseerden. Meisjes, díe vond ze veel leuker! Ze schrok zich rot, want daar had ze weleens iets over gehoord, dat dat zondig was en vies bovendien. Dus ging ze heel hard bidden, maar dat hielp helemaal niets. Ze blééf jongens eigenlijk maar suf vinden...
17 jaar was het meisje toen haar beste schoolvriendin een vriendje kreeg en ineens veel minder tijd voor haar had. Dat vond ze helemaal niet leuk. Dat vond ze zelfs zo erg niet leuk, dat iedereen op school dacht dat zij ook verliefd op die jongen was. En dat liet ze maar zo. Ze kon toch moeilijk vertellen dat zij haar vriendin niet wilde delen?
20 jaar was het meisje toen ze voor de eerste keer door een ander meisje werd gekust en toen wérd er toch ineens een hoop duidelijk! Ze werd er helemaal blij en gelukkig van. Alleen haar ouders, die vonden het niet zo leuk...
Delen
Laat een reactie achter
-0
jappine schreef op 02 May 2010 om 21:09
Ik wens het meisje alle begrip toe waar het recht op heeft.
Nog steeds zijn er mensen die de variatie in geaardheid van personen niet waarderen.
Domme mensenzijn dat. Het leven is door de variatie veel kleurrijker .
-0
Ben schreef op 03 May 2010 om 23:41
Of het een goede woord keuze van je is Rosa, kan ik niet beoordelen. Of jij de ouders kent kan ik hieruit ook niet opmaken. Maar dat die ouders het niet zo leuk vonden, neem ik aan dat jij het opneemt voor die ouders, mogelijk jou ouders. Wat ik wel kan begrijpen is dat het voor onze ouders niet te begrijpen was cq is. Als een van mijn kinderen dit zou overkomen zou ik er meer begrip voor hebben. Tot nu toe heb ik dit niet gemerkt. Maar je zal maar zo geboren worden en deze strijd hebben. Er zijn velen die het niet gered hebben en zelfmoord gepleegd hebben.
-0
sweetmizzy schreef op 06 Jun 2010 om 15:21
Aan het meisje die dit is overkomen:
Respect dat je er voor uit bent gekomen ten opzichte van je ouders. Het feit dat ze je al geen zogenaamde jongens-sporten lieten doen, getuigt al van de wijze waarop jou ouders in het leven staan. Daar is op zich niets mis mee. Daar hebben we hele generaties van.. Maar wij zijn wij. Moderner, veel moderner dan onze voorgaande generatie. Kies voor datgene waar je hart naar uitgaat. Dat hebben je ouders misschien ook wel gedaan toen ze jong waren. Ouders hebben over het algemeen een verwachtingspatroon van hun kind. Als (en dan maakt het niet uit of het nu om seksuele geaardheid of keuze van partner of beroep) dit verwachtingspatroon dan niet voldoet aan de werkelijkheid, kan dit voor ouders soms een teleurstelling zijn. Maar deze teleurstelling moet jou niet tegen houden, want wie weet had je als je wel hetero-seksueel was geweest, volgens jou ouders wel de verkeerde man uitgezocht of verkeerde baan of verkeerde auto of verkeerde kledingstijl of ...... en zo kan ik nog eindeloos doorgaan.. Ik hoop dat je snapt wat ik bedoel.. Jij leeft jou leven, zij het hunne en als het ze niet zint.. Tja, dan moeten ze zich maar eens bedenken of een verwachtingspatroon hebben van een ander levend wezen met een eigen wil (jij dus in dit geval) wel reëel is...
-0
Lily schreef op 06 Nov 2010 om 02:01
Ik vind het heel mooi geschreven, goed opgebouwd ook. En ben blij dat het goed is gekomen voor dat meisje en dat ze zichtzelf ook respecteerd voor wat ze is, ongeacht de geaardheid van haar voorkeur. en ongeacht haar opvoeding waaruit al bleek dat vrouw en man in verschillende hokjes worden geplaatst.
Respect
-0
Yabba schreef op 06 Nov 2010 om 09:01
Dat kan het leven moeilijk zijn , maar naar omweer komt er weer ander weer. Goed artikel.
-0
Kirsti schreef op 06 Nov 2010 om 09:25
Ik hoop dat in deze tijd alles wat meer toegangelijk is voor meisjes. Het is toch al vrij normaal dat meisjes nu op voetbal willen. Ik hoop voor iedereen dat ze een liefde van hun leven vinden, wel geslacht, afkomst of wat dan ook. Kies voor jezelf en doe de dingen die jezelf wilt doen.
-0
Airmistress schreef op 18 Dec 2010 om 12:10
Heel mooi verhaal! Ik hoop dat nu wel kan voetballen en dat je ouders je accepteren zoals je bent. Het is niet makkelijk om anders te zijn, maar iedereen die je daarom niet mag, heb je ook niet nodig. En ja je mag heilig en perfect wezen, maar er zijn altijd mensen die je willen kruizen. Dus waarom zou je? Leef gewoon zoals jij het zelf wilt en de mensen die er niet mee eens zijn hebben pech!
-0
Aicha1968 schreef op 05 Mar 2011 om 12:49
Goed verhaal, ik hoop dat het meisje nu haar leven kan leiden en niet haar leven moet lijden
-0
romylisa schreef op 14 Mar 2011 om 18:59
Hoop dat alles nu goed gaat met haar :) en voor mij is iedereen gelijk... hetero, home, lesbi of bisexsueel... niet belangrijk toch! Respect!
Lid sinds 2 jaar
4 reacties geplaatst
0 artikelen beoordeeld
5 artikelen geschreven
Merel schreef op 01 May 2010 om 12:29
Dat meisje heeft een moeilijke tijd gehad, ik hoop dat ze nu gelukkig is. Respect.