Het leven van een chauffeur in het buitenland valt niet altijd mee.

Je hebt vaak te maken met lange wachttijden, maar soms gebeuren er ook hele spannende dingen. In dit verhaal wil ik iets vertellen over verstekelingen aan boord.

We waren in Noorwegen. Moet je je voorstellen in Oslo, vlakbij het centrum en vlakbij het station, een hele grote parkeerplaats voor vrachtwagens, die allemaal op hun vrachtje vis stonden te wachten. Een groot hek, dat eigenlijk altijd openstaat, verroest, vlak naast de ijsbaan, een terrein met hobbels en gaten en heel veel sneeuw, wat platgereden door de vrachtwagens een grote ijsbaan was.

We moesten wachten, de chauffeur en ik (bijrijder) tot er een lading was voor ons.
Dit terrein was echter zonder voorzieningen, geen toilet en geen douches, en de heren stonden dan ook regelmatig bij een van de grote wielen. De weinige dames hadden een maatkannetje, die in de cabine gebruikt werd, en achter de wagen geleegd werd. Ja je moet je toch redden. Gelukkig was het station vlakbij, daar waren alle voorzieningen, maar je moest wel zeker zijn dat de lading nog een poosje op zich liet wachten, anders kon je beslist niet weg.

Voor ons duurde het nog een paar uur, dus we hezen ons in de warme kleding en laarzen en togen op weg naar het station. Daar is van alles te doen en je kon er even opfrissen en van het toilet gebruik maken. er werden wel hoge prijzen voor gerekend, maar dat heb je er wel voor over. het werd in elk geval regelmatig schoongemaakt. Ook kun je daar wat eten en koffie drinken. J

e hebt er ook af en toe een markt, dus je vermaakt je er wel. Ga je naar het eind van de immens grote hal, dan kom je ook nog eens bij de Chinees, of je kunt er naar de Mac. De laatste was eenmalig, want echt die was heel vies. De Chinees was beter, alleen je portie is klein en pas op, wanneer je je vork neerlegt is je bord ook weggehaald. Dus eerst je buikje rond eten. Maar na een paar uurtjes van vertier moesten we de auto weer opzoeken, want er was een lading.

Soms heb je geluk, dan krijg je met het lossen direct een nieuwe lading, maar soms heb je dat geluk ook niet en dan kan het zijn dat je wel een paar dagen moet wachten. Je moet je dan zelf maar vermaken, je kunt in de cabine natuurlijk opruimen en schoonmaken, lezen of een dvd kijken, maar je bent het echt na een paar uurtjes wel zat. Je wordt niet betaald voor je stilstaan, dus je kunt jezelf ook niet teveel vermaken en al helemaal niet in Oslo, want het is er onbetaalbaar duur.

Maar goed, we konden gaan laden, dus een uur later rijden. De reis ging naar Frankrijk. Verse vis, dat betekend dat de koeling aanstaat en constant lawaai maakt. In het begin vond ik het vervelend, want ik werd er steeds wakker van als we eindelijk konden gaan slapen, maar later ben je er zo aan gewent, dat het je niks meer doet.

We hadden al een waarschuwing gekregen dat wanneer we eenmaal in België waren, we als het even kon, alleen maar op bewaakte parkeerplaatsen moesten gaan staan, wanneer dat nodig was. Er werd veel ingebroken en de chauffeurs werden bedwelmt met gas, wanneer ze wakker werden was alles weg, sommigen zelfs beroofd van hun kleding! Zelf hebben we één keer een inbraak op tijd opgemerkt. Er werd aan de deur gemorreld, de chauffeur hoorde het en begon hard te schreeuwen. De inbreker(s) sloeg op de vlucht en was niet te achterhalen. Wel was het slot van de deur vernield, maar gelukkig erger voorkomen.

We deden dus wat ons was gezegd en kwamen veilig aan op het opgegeven adres. We stonden voor het dok, toen er nog een andere vrachtwagen aan kwam rijden. de chauffeur zag helemaal bleek en reed langzaam. We hoorden geschreeuw, wat uit de aanhanger kwam.
De chauffeur zette de auto langs de kant en sprong uit de cabine en rende naar de eerste de beste chauffeur die hij tegenkwam. Het geschreeuw in de aanhanger ging maar door. Er zat iemand in! Achteraf zaten er 2 mannen in!

De chauffeur had in de buurt van Calais even een sanitaire stop gemaakt. In die paar minuten hebben 2 mannen ongezien de deuren opengemaakt en zijn op de bevroren lading gaan liggen. Waarschijnlijk hebben ze hulp gehad van iemand die de deuren ook weer goed dicht heeft gemaakt. Jammer genoeg voor deze mannen was de lading niet voor Engeland, zoals zij hadden gehoopt, maar gewoon voor verder naar het noorden van Frankrijk.

De chauffeur was een schoolmeester uit Nederland, die met zijn vrachtwagenrijbewijs in de zomervakantie graag dit soort ritten wilde doen. Nu kon hij eindelijk een rit naar Frankrijk maken en nu had hij dit. Hij was hevig ontdaan.

De mannen in de aanhanger schreeuwden alles bij elkaar. Het was natuurlijk berekoud, want ze lagen op de bevroren vis, die tot boven toe opgestapeld was. Maar de deuren werden niet opengedaan voor de Franse politie arriveerde. Ja je moet maar afwachten wat dit voor mensen zijn en zijn ze gewapend of niet? De gendarmerie kwam vrij snel en de heren werden hardhandig uit de aanhanger getrokken. Ze moesten met hun knieën op straat, handen omhoog het hele ritueel ondergaan. Daarna werden ze geboeid (op hun rug) op de stoeprand gezet, waar ze zaten te wachten op een andere auto van de politie die één van hen meenam, de andere kon in deze wagen stoppen waarmee de politie gekomen was. Ik heb dit allemaal, veilig vanuit de cabine van de vrachtwagen zitten bekijken.

De chauffeur van de vrachtwagen kon ook naar het bureau komen en de lading vis moest worden ingerekend voor onderzoek. Daarna is de hele lading afgekeurd, ja die kon niet meer gebruikt worden.

Na het lossen van de vis hebben we de aanhanger goed schoon gemaakt en konden we weer verder op weg, want we moesten brood halen voor Engeland. Ja we hielden alles goed op slot!