Het leven van een vrachtwagenchauffeur is anders dan het leven van een bankemployee. Het leven van een internationaal vrachtwagenchauffeur is nog veel anders. Het alleen verantwoordelijk zijn voor je werk, het werk alleen moeten volbrengen en zorgen dat alles zorgvuldig op de plaats van bestemming komt.

Ook ik ging een jaar lang als bijrijder mee op de vrachtwagen. Mijn deel was het bijhouden van de rittenstaat en de vrachtbrieven. Ook kon ik helpen met laden en lossen, maar niet overal werd ik toegelaten, en werd er door het bedrijf zelf geladen en gelost. We hadden verschillende overtochten ne deze keer gingen we van Hirsthals (Denemarken) naar Kristiansund (Noorwegen).

Deze reis hadden we al vaker gemaakt, dus we wisten hoe het allemaal ging, tenminste dat dachten we.

Toen we de sleutel van de hut hadden gekregen en de vouchers voor het eten begaven wij ons naar het gedeelte waar alle vrachtwagenchauffeurs zich al hadden verzameld. Ze stonden in de rij om hun borden eens lekker vol te scheppen, en hier en daar was ook wel te zien dat het wat overmatig was. Wij schoven aan in de rij. Wat vooral voor de chauffeurs klaar stond waren de welbefaamde spareribs. Ja jammer, maar dat kan echt mijn voorkeur niet hebben, maar de kok, die overigens zelf geen engels sprak, had het wel in de gaten, en liet mij een heerlijk visje zien. Dit was natuurlijk niet bestemd voor de chauffeurs, maar voor het eigen personeel, maar toch gaf hij mij die lekkernij. Zo kende deze kok mij al van alle keren dat we op de boot meegingen, dus ik had een beetje een voorrecht.

Tijdens het eten kwam een jonge chauffeur, die voor de zelfde transporteur werkte bij ons zitten. Hij vertelde dat het voor hem de eerste keer was op de boot, en dat hij er wel heel erg tegenop zag. Ik gooide wat olie op het vuur en zei hem dat het wel eens heel erg kon spoken op het water. Dat was natuurlijk niet zo, we hadden altijd fijn gevaren. Hij trok wat wit weg en ging naar zijn kooi.

Jammer genoeg begon het wel heel erg te stormen, we hadden dit nog nooit meegemaakt. Staan kon je al bijna niet meer en liggen alleen op je rug, want op je zij ging je maag raar doen. Het was moeilijk om nog in slaap te komen, maar het lukte.

Toen we opstonden, stormde het nog steeds. Terwijl ik me wastte en aankleedde begon mijn man te praten over lekkere koffie en ontbijt. Dat had hij beter niet kunnen doen, want ik redde het toilet nog maar net. Gelukkig was het daarna over en konden we naar het ontbijt. In de gangen hoorden we van allerlei kanten gekreun en het geluid van overgeven. Er waren heel wat stoere chauffeurs die er last van hadden.

Het ontbijt was heerlijk en heel rustig, maar we genoten ervan. Er waren maar weinig chauffeurs die meeaten, en de jonge chauffeur? Dit was zijn laatste Scandinavische rit, hij is er gelijk van af gestapt.

Laat een reactie achter

-0

Ben schreef op 11 Mar 2010 om 22:19

Jij bent me er eentje. Ook in de chauffeurswereld komen er steeds nieuwelingen. Maar het is niet mijn vak. Mooi geschreven trouwens; voor de aankomende chauffeur om op voorbereid te zijn.