Een tegenhanger van een eerder verhaal...http://www.xead.nl/mijn-laatste-feestje Wanneer het begon, weet ik niet meer precies. Maar dát het begon, dat het ooit ergens begonnen is..dat is zeker.

Stuurloos kijkt hij voor zich uit.

Uitzichtloos, zo lijkt de blik in zijn ogen, die zelden zo leeg heeft geleken te zeggen. Stuurloos, als een bootje dat wordt voortgetrokken, gesleept door de stromingen van de zee. Alsof hij er zelf totaal geen grip meer op heeft, geen invloed meer op uitoefent. Het overkomt hem. Het gebeurt hem allemaal maar.Hij leeft nog, hij gaat nog door. Maar niet meer van harte. Routinematig. De ene handeling volgt logischerwijs de ander op, een perpetuum mobile. Zo vol van vreugd, liefde, energie, excentriciteit en levenlust als hij ooit was, zo gesloten, zo ingesloten, zo eenzaam lijkt hij nu te zijn. De trotse man die hij ooit was, lijkt hem te hebben verlaten. Zonder een spoor achter te laten. Hij is een schim, van de man die hij ooit was.

Het is weer woensdag.

Een logisch gevolg van het feit dat het gisteren dinsdag was, en morgen waarschijnlijk gewoon weer donderdag zal worden. Zoals iedere week, iedere week weer.  Ik drukte op de bel. Het vrolijke geblaf van Sammie galmde door de lange gang van het huis. Langzaam kwam de kleine, gebogen donkere gestalte richting de deur geschuifeld, ik hoorde het albekende gerommel aan de sloten en de deur ging open, het veiligheidsslot er nog op. Hij wist heel goed dat ik het was, iedere week herhaalde het ritueel zich. Ik was er aan gewend, en sprak de toverwoorden; hij antwoordde zacht wat hij altijd antwoordde en liet me binnen.

Ik kijk naar hem. Ik zie hem,

peinzend zijn pijp rokend, zijn gedachte als een stuurloos rubberbootje op een woeste zee, zijn gezicht zo rustig en leeg als een tabula rasa. Hij weet het allemaal zo goed te verbergen. Hij denkt het allemaal zo goed te kunnen verbergen. Maar de pijn tekent hem, de lijnen om zijn ogen, de rimpels in zijn gezicht. De trekken om zijn mond die verscherpen, day by day. Iedere dag wordt hij verder verwijderd van zijn eigenlijke wezen, zijn werkelijke ik. Hij takelt af. Hij verdwijnt.

Ik zie hem,

wanneer hij naar haar foto op de schoorsteenmantel kijkt, de liefde van zijn leven, zo'n liefdevolle blik. Zo'n pijnlijke aanblik. Zo zoet, dat het pijn doet. Ik kan het niet goed aanzien. Ik wil het niet meer zien.  Het steekt me, het raakt me tot in het diepste van mijn ziel. Hij wil er niet over praten, gaat door en geeft niet op. Hij zegt dat hij niet opgeeft.

..maar ik weet, sinds zij er niet meer is, dat hij er niets meer aan vindt..

..maar ik weet, toen haar hart stopte, het zijne is gebroken..

 

 

 

 

Mijn lieve opa, ik mis u nog steeds... wíj missen u nog steeds. Rust zacht.

 

 

 

If you can't feel it, you can't heal it.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.