Toen ik de diagnose autisme kreeg, ben ik naar het Leo Kannerhuis gegaan. Hier een artikel over wat dit precies is en mijn ervaringen ermee.

 

Het Leo Kannerhuis,

een centrum speciaal voor mensen met autisme

 

Op mijn 21ste kreeg ik de diagnose autisme. Deze diagnose werd gesteld naar een heleboel testen die ik kreeg na aanleiding van een gesprek bij het toen zogeheten RIAGG, nu inmiddels GGNet genaamd. Mijn moeder en ik hadden deze afspraak voor dit gesprek gemaakt bij het Riagg omdat er veel in mijn leven mis ging, op scholen, met werk, op gebied van vriendschappen en sociale omgang met mensen. Ik bleek me nooit ergens of bij iemand op mijn gemak te voelen. Ik begreep eigenlijk helemaal niets van de hele wereld om mij heen en alles waar ik aan begon ging fout. Dus na het mislukken van nog een opleiding besloten we aan de bel te trekken bij het RIAGG. We waren eigenlijk al wel vanaf mijn twaalfde bezig geweest met psychiaters, sociale hulpverleners, psychologen, begeleiders, instanties enzovoort enzovoort, om erachter te komen wat er met mij aan de hand was, maar telkens werd de scheiding van mijn ouders als oorzaak gezien, en het gemodder en geworstel ging maar door. Dus toen we uiteindelijk bij het RIAGG de juiste diagnose kregen waren we allebei behoorlijk opgelucht. Eindelijk wisten we wat er met mij aan de hand was en konden we er iets aan doen.

Maar alleen met de diagnose ben je er natuurlijk niet.
Wat nu?  Was de vraag van ons allebei.
Het RIAGG stelde voor naar een centrum te gaan die er speciaal was voor mensen met autisme. Een centrum waar je jezelf en je autisme beter kon leren kennen, en waar je trainingen zou krijgen om je beter te kunnen handhaven in deze maatschappij. Ze stelde mij voor om naar het Leo Kannerhuis te gaan.

 

Wat is het Leo Kannerhuis?

Het Leo Kannerhuis is zoals ik al zei een centrum, of ziekenhuis wordt het ook wel eens genoemd, voor jongeren met een vorm van autisme. Er zijn psychologen aanwezig en velen begeleiders die ontzettend veel van autisme afweten. Er is een dagbehandeling, waar mensen gewoon ’s ochtend komen en ’s middags weer naar huis gaan, maar je kunt er ook intern wonen. Dit is voor jongeren die of veel te ver weg wonen om heen en weer te reizen of voor als het in de thuissituatie niet goed meer gaat. Maar voor je ergens wordt geplaatst krijg je altijd eerst een intake gesprek.

 

 

Het intake gesprek

Nadat wij een uitnodiging hadden gekregen van het Leo Kannerhuis voor een intake gesprek reden mijn moeder en ik in de auto richting Oosterbeek, dichtbij Arnhem, want daar is het Leo Kannerhuis. Het gesprek was met twee vrouwen, ik weet dat nog erg goed en ik voelde me alles behalve op mijn gemak. Er werd ons gevraagd wat voor problemen ik had en waar ik moeite mee had. Mijn moeder deed vooral het woord want ik vond het altijd ontzettend moeilijk om over mezelf te praten en dingen onder woorden te brengen.

Nadat we alles hadden besproken werd ons verteld dat ik hier bij het Leo Kannerhius inderdaad goed op mijn plek zou zijn maar helaas….ik was te oud. Ik was inmiddels 22 en bij het Leo Kannerhuis kun je terecht tot je 21ste (in ieder geval toen, het kan best zijn dat ze dit veranderd hebben). Mijn moeder werd toen ontzettend boos en zei:
“We zijn al vanaf haar twaalfde bezig geweest met instanties, psychiaters, psychologen en andere sociale hulpverleners om te achterhalen wat er met haar aan de hand is. Telkens werd het op de scheiding gegooid. Nu krijgt ze eindelijk de juiste diagnose en nu is ze te oud?”
De twee vrouwen vonden dat mijn moeder toch wel gelijk had dat dit erg onjuist was en besloten hun best te gaan doen. Een poosje later kregen we het bericht dat ik toch welkom was, en wel op de dagbehandeling in groep 2.

 

 

 

Mijn eerste dag

Ik kan mij mijn aller eerste dag bij het Leo Kannerhuis nog erg goed herinneren. Ik was ontzettend zenuwachtig. Ik wist niet wat ze van mij zouden verwachten, en ik vroeg me af in wat voor groep ik terecht zou komen. Een groep met jongeren, dat had dat nu toe betekend een groep waarin ik ontzettend gepest zou worden. Ik vond het doodeng.

Ik ging met de bus richting Arnhem en toen stapte ik over op de bus naar Oosterbeek. Ik moest zijn bij de Wissel, het trainingsgebouw van het Leo Kannerhuis. Toen ik uit de bus stapte liep ik richting de wissel. Het was maar een klein stukje lopen en het was redelijk gemakkelijk te vinden. Toen ik het gebouw binnen liep zag ik een klein kantoortje aan het eind van de hal. Ik besloot me daar te melden. Een aardige vrouw wist al meteen dat ik zou komen en ze bracht mij naar de groep. Er waren twee dagbehandelings groepen, en ik zat in groep 2. De vrouw bracht mij naar een halletje waar twee deuren tegenover elkaar waren en wij gingen de deur aan de linkerkant binnen. We kwamen toen in een redelijke grote ruimte terecht met een keuken en een huiskamer. Ik zag een aantal jongeren zitten en een andere mevrouw liep meteen naar mij toe. Ze stelde zich voor en toen stelde ze mij voor aan de aanwezige jongeren. En op dat moment merkte ik iets ontzettend vreemds: Ze waren allemaal ontzettend aardig!, dat had ik nog nauwelijks eerder meegemaakt. Dat leeftijdsgenoten aardig tegen mij waren en dat ze belangstelling voor mij toonden. Ik voelde me al meteen een stuk meer op mijn gemak. Toen we allemaal kennis hadden gemaakt gingen we in de huiskamer zitten en we begonnen met de weekopening.

 

Wat doe je precies bij het Leo Kannerhuis?

Op maandag ochtend begin je altijd met een weekopening. Tijdens een kopje thee of koffie verteld iedereen wat hij of zij in het weekend gedaan heeft. Dit lijkt als een soort ‘pauze’ of even gezellig kletsen maar dit is voor mensen met autisme al een behoorlijke opgave en dus tevens al een training. Iets aan een groep vertellen, sociaal zijn en vertellen wat je in het weekend hebt gedaan. Ook merk je dat de verhalen bijna iedere maandag precies hetzelfde zijn omdat mensen met autisme nou eenmaal veel met dezelfde dingen bezig zijn. Ikzelf vertelde meestal over puzzelen tekenen en TV kijken, wat ik op den duur een PTT weekend noemde. Ik had ook wel eens KPN weekend, maar ik vrees dat het een beetje te grof is om te zeggen waar dit de afkorting van is.

Na de weekopening begint iedereen met zijn eigen programma. Dit kunnen trainingen zijn zoals RET (rationele emotionele training) of sociale vaardigheden, maar ook training op gebied van werk zoals tuin en kas, administratie en koken. En iedereen heeft tenminste één keer in de week een gesprek met een persoonlijk begeleider en een uurtje sport.

Als je net nieuw bent bij het Leo Kannerhuis heb je natuurlijk nog niet een schema maar je begint dan gewoon met een standaard schema en later wordt er dan gekeken naar wat je precies allemaal nodig hebt en daar wordt je schema dan aan aangepast. Ikzelf had met werk enzo niet veel moeite. Het was bij mij meer sociale omgang en het begrijpen van mensen, gezichtsuitdrukkingen, verwachtingen enzovoort. Ik kreeg dus op den duur meer trainingen die te maken hadden met het begrijpen van emoties, gezichtsuitdrukkingen, verwachtingspatronen van mensen, en sociale vaardigheden.

 

 

Zo volgt iedereen zijn eigen programma. En rond 12 uur kom je met de hele groep weer samen om te lunchen, en op vrijdagmiddag aan het eind van de middag was er altijd weer een weekafsluiting met thee en koffie en iedereen vertelde wat hij of zij het weekend van plan was te gaan doen. 

 

Hoe vond ik het bij het Leo Kannerhuis?

Ik vond het over het algemeen leuk bij het Leo Kannerhuis. Ik vond de groepsgenoten leuk en ik vond het waanzinnig om ook eens te ervaringen dat er naast al die pesters ook leuke leeftijdsgenoten waren. Het was er over het algemeen erg gezellig en ik heb er een leuke tijd gehad.

Er waren natuurlijk ook best dingen die ik niet leuk vond. Zo waren de niveaus in de groepen best verdeeld en moet je soms bij trainingen dingen doen die je best kunt maar die een ander nog niet kan. Ook vond ik het jammer dat er een grens zit aan wat je kunt leren. Ik wilde dolgraag leren mensen beter te begrijpen. Hun gezichtsuitdrukkingen en hun onvoorspelbaarheid onder andere. Ik weet vaak niet wat ik kan verwachten van anderen en dat kan geregeld leiden tot ontzettende teleurstellingen. Dit is eigenlijk niet echt veel veranderd. Ik ga er nu wel anders mee om, en dat heb ik dan wel geleerd. Ik verwacht eigenlijk helemaal niets meer van mensen, dan krijg je ook geen teleurstellingen.

 

Tot Slot

Ik heb persoonlijk over het algemeen goede ervaringen gehad bij het Leo Kannerhuis. Ook al zijn er best grenzen aan het geen je kunt leren. Autisme heb je nou eenmaal en je kunt het niet genezen. Maar je kunt wel voor jezelf een manier bedenken hoe je er beter mee om kunt gaan.

Ik kan mensen met autisme wel aanraden naar het Leo Kannerhuis te gaan. Je kunt altijd wat leren en het is daarnaast ook erg prettig om met mensen in contact te zijn die dezelfde problemen en moeilijkheden hebben.

Bezoek hier de website van het Leo Kannerhuis

 

 

 

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.