Een heel moeilijk moment :)

 

In het laatste stadium van Alzheimer verslechtert de situatie zodanig dat de Alzheimerpatiënt op een gegeven moment niet eens meer kan denken of redeneren. Zelfs voor de simpelste dingen, zoals eten of naar het toilet gaan is hulp nodig. Iemands persoonlijkheid kan volledig veranderd zijn. In dit stadium treden onder andere de volgende klachten en verschijnselen op:


- Weinig of geen geheugen meer hebben. Herkent o.a. de partner en kinderen niet meer.


- Moeite hebben met spreken en het begrijpen van woorden. Je hebt het gevoel dat ze iets willen vertellen maar je weet niet wat.


- Weinig of geen emotie meer tonen. Is deze persoon nog wel gelukkig?


- Dingen of mensen vastgrijpen en niet loslaten. Is dit angst, zoja dan wil je die zo graag wegnemen. Ook is er gevaar voor vallen zij kunnen namelijk niet inschatten of het onderwerp waar zij naar grijpen stevig genoeg is om hun te dragen.


- Moeite hebben met het herkennen van anderen, en zelfs zichzelf niet herkennen in de spiegel.


- Hulp nodig hebben bij de gehele persoonlijke verzorging: hulp op toilet, in de badkamer, bij het aankleden, eten en om gewoon wat rond te lopen.


- Regelmatig last hebben van incontinentie ( urine of ontlasting niet vast kunnen houden ). Op dit moment wordt er vaak gekozen voor incontinentiemateriaal ( luier ). Vaak heeft de patiënt hier geen problemen mee omdat dit nauwelijks door hun word opgemerkt. Voor de naaste familie is dit vaak een hele stap terug, en een bevestiging dat het steeds slechter gaat.


- Steeds zwakker worden en vatbaar zijn voor infecties.


- Moeite hebben met kauwen en slikken en daardoor afvallen. Ook is de kans op verslikken heel erg groot, men moet dus erg oppassen met de producten die men de patiënt te eten geeft.

 


In het laatste stadium van Alzheimer kan de patiënt uiteindelijk bedlegerig worden. De lichaamsfuncties kunnen zodanig verzwakt raken dat er een groot risico is op andere aandoeningen. Op een Alzheimerpatiënt hebben zulke bijkomende problemen vaak een veel ernstigere uitwerking dan op iemand die geen Alzheimer heeft. De doodsoorzaak is dan ook zelden de ziekte van Alzheimer zelf, maar vaak een secundaire infectie zoals een longontsteking. Over het algemeen genomen overlijden de meeste mensen ongeveer 8 tot 10 jaar nadat de diagnose Alzheimer is gesteld.

Ik zelf vind dit stadium van Alzheimer heel erg moeilijk. Je ziet de persoon die voorheen zo levenslustig en actief was helemaal afhankelijk worden. Dat is natuurlijk in een eerder stadium ook al aan de orde maar veel minder vind ik. Het probleem is dan meer geestelijk maar je ziet de persoon dan nog wel heel erg genieten van de vele soms kleine dingen om zich heen. In dit stadium is de afhankelijkheid zo groot, als er niemand iets voor hun doet, zal er ook daadwerkelijk niets gebeuren. Het is daarom heel erg belangrijk dat er goede verzorging aanwezig is, en dat men inspeelt op de activiteiten waar de patiënt nog heel erg van kan genieten. Mijn ervaring is dat de verzorgende heel erg hun best doen met het hart op de juiste plaats. Dat staat helemaal buiten kijf. Maar helaas hebben hun ook last van de vele bezuinigingen, en moeten hun tijd verdelen over veel patiënten. Daar heb ik wel eens moeite mee en het liefst zou ik mijn moeder mee naar huis willen nemen om haar te verzorgen. Dit zou een mogelijkheid zijn, wat verzorging betreft ik ben namelijk zelf verpleegkundige. Maar emotioneel is dit uiteraard niet haalbaar. Het blijft mijn moeder en een aantal handelingen zoals verzorging vind ik toch een stukje privacy van moeder. Ook al denken sommige mensen hier anders over. Natuurlijk help ik haar indien nodig, maar ik zal altijd respect houden voor haar. Het was en is een mooie vrouw die haar hele leven heel erg hard gewerkt heeft voor haar gezin. Ik had het zo graag anders gezien.

Dat ik nu inmiddels Oma ben van een prachtige kleindochter en het 2e kleinkind op komst kan ik niet met haar delen dat vind ik een verschrikkelijke ervaring. Uiteraard blijft de Alzheimer voor haar het ergst, maar om als naaste hiermee te leven is ook erg moeilijk vind ik. Hopelijk wordt een lange lijdensweg ( op bed liggen ) haar bespaard ook al wil ik haar nog jaren bij ons houden.
 

17
Word fan
Delen
Ongewenst

Laat een reactie achter

+0 -0- x

verbijsterend62 schreef op 19 Apr 2011 om 08:38

heel confronterend voor mij om te lezen, mijn moeder is nog lang niet in het laatste stadium en ik hoop ook - hoe raar het ook klinkt- dat dat haar bespaard zal blijven. Wat ik ook ontdekte is dat je bijna een expert moet zijn om met deze ziekte om te gaan als naaste plus dat je ook nog engelengeduld moet bezitten. Mooi geschreven, dikke duim!

+0 -0- x

Mereltje schreef op 19 Apr 2011 om 08:39

Mooi geschreven, het is een verschrikkelijke aandoening, soms verandert ook het hel karakter, van een lief persoon, naar agressief. Veel sterke, hopelijk blijft je moeder lang lijden bespaard

+0 -0- x

Taco-Veldstra schreef op 19 Apr 2011 om 08:49

Ja wat mereltje zchrijft heb ik meegemaakt van agressief.....maar in het laatste stadium was ze alles kwijt...ze stierf uiteindelijk inderdaad aan een longontsteking. Veel morfine pleisters gevraagd...voor mij was het kriterium dat ze geen pijn mocht lijden.... Heftig verteld hoor.
Sterkte,
Taco

+0 -0- x

Ruud schreef op 19 Apr 2011 om 09:24

Heel goed de beschreven. Ik wist niet dat het zo ver kon gaan. Heel veel sterkte toegewenst.

+0 -0- x

peet schreef op 19 Apr 2011 om 10:55

mooi geschreven en erg informatief.
ik wens je heel veel sterte toe met je moeder!

+0 -0- x

Josh schreef op 19 Apr 2011 om 11:11

Ik denk wel dat als alles vergeten wordt ,ook de zorgen wegvallen ,elke liefdevolle handeling wordt dan waarschijnlijk toch ervaren als geluk . , wij zelf beseffen meer dat het slechter gaat met die persoon daardoor hebben degenen eromheen het moeilijker , veel sterkte aan ieder die er mee te maken heeft

+0 -0- x

schreef op 19 Apr 2011 om 15:33

Rina wat lijkt me dit dubbel moeilijk. Als verpleegkundige, als dochter. En wat je als laatste beschrijft: Je wilt haar verder lijden besparen en je wilt haar zo lang mogelijk bij je houden. Gevoelens die botsen.....

+0 -0- x

guivanho schreef op 19 Apr 2011 om 15:58

Heel herkenbaar. Heb zelf de neergang van mijn in 2001 overleden moeder beschreven in 'De bezoeking'. Hoe ik de laatste tien jaar van haar leven beleefde.

+0 -0- x

Tascha schreef op 19 Apr 2011 om 16:43

erg heftig om te lezen, veel sterkte. je bent wel heel erg sterk denk ik!

+0 -0- x

Kirsti schreef op 19 Apr 2011 om 21:10

Heel aangrijpend Rina, het lijkt me ontzettend moeilijk om dit te moeten meemaken. Respect heeft ze al in haar leven verdiend. Ik kan me er alles bij voorstellen dat je het moeilijk vind om niet met haar je oma gevoel te kunnen delen. Hou je vast aan de mooie herinneringen.

+0 -0- x

schreef op 19 Apr 2011 om 21:24

Een verschrikkelijke ziekte, heb het ook van nabij mee gemaakt (opa en oma) en hoop dat het mijn moeder en mijzelf bespaart mag blijven.

+0 -0- x

Map schreef op 20 Apr 2011 om 23:03

Mooi geschreven.... Heel veel sterkte...!

+0 -0- x

adribep schreef op 11 May 2011 om 15:34

een verhaal dat je met een traan leest. veel sterkte !

+0 -0- x

beep schreef op 13 May 2011 om 23:12

sterkte en een duim

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.
Dit artikel bevat:
Toelichting: