Deze vertelling, of hij nu past bij het jaargetij of niet, toont aan dat er wel degelijk re�ncarnatie bestaat. Ten minste bij ��n type...

Hallo mooi Nederland, waar ik al zo vaak in allerlei verschijningsvormen mocht zijn. Van het heuvellandschap in het zuiden, tot de eilanden in het noorden. Door de vele eeuwen heen, heb ik overal voor korte duur mogen staan. Hoewel ik in veel plaatsen over de wereld ben geweest, beschouw ik het lage land als mijn thuis. Daar waar mijn denkbeeldige wortels liggen en ik het liefst versmelt met de aarde op warmere dagen.

Het is niet dat ik in mijn huidige vorm erg mobiel ben. Integendeel, ik kan mij niet eens bewegen. Niet dat mij een lang leven beschoren is, ik ben vergankelijker als geen ander maar toch blijf ik bestaan. Iedere keer als men mij weerziet, menigmaal liefdevol gemaakt door de handen van kinderen, hebben de kleinste deeltjes van mij een lange reis gemaakt. Ondergronds hebben zij zich bewogen, opdat beekjes, rivieren en andere waterwegen mij konden meevoeren. Opgestegen naar de hoogte, kon ik mij laten leiden door de wind, als prachtige wolk waarin men zo veel herkent.

U zult het moeilijk kunnen aannemen maar ik ben zelfs in vloeibare vorm op, in en onderdeel van menigeen van u geweest, totdat ik van u afgleed, uw poriën verliet of mij op een andere manier een weg naar buiten baande. Zonder dit water waaruit ik geheel ben opgebouwd, zou er geen leven op aarde mogelijk zijn. Telkens als de tijd er rijp voor is en de weergoden het toelaten, dwarrel ik neer in liefelijke sneeuwvlokjes, die men dikwijls als klein wonder ervaart. Zo nodig ik uit tot mijn wederopbouw, totdat ik het vertrouwde uiterlijk heb gekregen. Zelfs ben ik vaak bezongen.

Creativiteit van mijn makers, is de enige beperking voor mijn uiterlijk. Met of zonder attributen, ben ik telkens gevormd tot hoe men mij wilde zien. Soms in alle eenvoud van enkele bollen op elkaar gestapeld. Dan weer als nagenoeg beeldhouwwerk met fijne details. Deze keer waren het een stel ouders met hun twee kinderen die mij maakten. Met rode gezichtjes en verkleumde handjes werden door hen de vlokken aan elkaar gerold, totdat de grotere delen van mijn lijf gestalte kregen. Vaderlief mocht het stapelwerk verrichten. Van moeders kreeg ik de vaakgebruikte wortelneus en een gezicht van oude knopen aangemeten. Toen ik af was, dansten de kinderen om mij heen terwijl hun vader en moeder elkaar omarmden en glimlachend toekeken.

Zo stond ik eerst heel trots, niet ver bij een met lichtjes versierde dennenboom vandaan, in de tuin van hun eengezinswoning. Omdat het huis zich op een hoek bevindt naast een pad dat leidt naar de ingang van het bos, kan men mij van alle kanten bewonderen. Echter laat in de tweede avond dat ik daar stond, kwamen er wat jongelui langs met duidelijk weinig goeds van zin. Niet dat zij mij hebben afgebroken maar juist voorzien van onderdelen die gewoonlijk niet op me worden aangebracht. Met volle overtuiging en noeste arbeid maakten zij voor mij twee enorme ‘ijsballen’. Daar bovenop vervaardigden zij een gigantisch ‘apparaat’ dat zij samenstelden uit kleinere ijsballen en aansmeerden met losse sneeuw. Zo potent had ik er nog nooit uitgezien, kan ik u met stellige zekerheid zeggen. Vervolgens hebben zij de knopen in m’n gelaat, net wat anders gearrangeerd en een tong aangebracht, waarvan het leek of hij geheel uit mijn mond hing. Één van hen was een meisje. Zij nam allerlei obscene poses aan, terwijl de anderen haar en mij fotografeerden met hun mobiele telefoons. Ook hebben zij een aantal foto’s van mij alléén gemaakt, in mijn schaamteloze uiterlijk. Lachend verdwenen ze in de stilte.

Nu wil het geval dat kruislings aan het pad langs dit huis, een weggetje ligt naar de plaatselijke basisschool. Iedere dag lopen er tal van kinderen, vaak aan de hand van hun vader of moeder daar naartoe of vandaan. De eerste dag had ik al heel veel bekijks gehad. De kinderen wezen naar mij en lachten om mijn grappige uiterlijk. Zelfs de ouders die normaal gesproken vaak een beetje moe en gehaast uit hun ogen kijken, werden vrolijk van het aangezicht. De tweede ochtend verliep heel anders. De kinderen die mij nog kenden van de dag daarvoor, keken met open mond naar mijn nieuwe ‘onderdelen’. “Kijk mam, hij heeft opeens een hele grote piemel!”, riep een jongetje van een jaar of tien. Een groepje dat achter hem liep moest enorm lachen. De moeder kreeg een rood hoofd en zette stevig de pas erin. “Ja, loop nu maar door.”, zei ze knorrig.

Niet veel later ging de deur van het huis open en stapte de familie naar buiten. Meteen keken de kinderen naar mij en schrokken een beetje van mijn veranderingen. “Oh, kijk eens papa en mama. Wat heeft hij nou opeens?”. Op de mond van vader leek een grijns te verschijnen maar kijkend naar het verontwaardigde gezicht van zijn vrouw, nam hij een korte toon aan. “Eh, dat haal ik straks wel weg! Kom, we moeten opschieten.”. Vanaf het weggetje klonk de stem van een vrouw die haar kind achter zich hield. “Vindt u dat een goed voorbeeld voor uw kinderen? Ik vind het nogal smakeloos! Beseft u zich wel hoeveel kinderen hier langslopen? Het is ronduit schandalig!” Volledig onschuldig en verbouwereerd keek hij op maar nog voordat hij iets terug kon zeggen was de boze dame al doorgelopen. Inmiddels stond moeder al bij de auto. De kinderen holden op haar af en kregen een zoen. “Tot vanavond lieverds. Ik vertrouw erop dat jij dit oplost!” Sneerde ze in de richting van haar man die nog steeds een beetje sullig voor zich uitkeek, niet wetend of hij in lachen moest uitbarsten. Toen ze wegreed snelde hij vlug met de twee kinderen richting school.

Teruggekomen kwam hij meteen op mij af. Hij probeerde mijn edele delen snel te verwijderen maar de strenge vorst had ze zodanig bevroren dat dit niet lukte. Met beide handen trachtte hij vervolgens laagjes er vanaf te schrapen. In zijn concentratie had hij niet gehoord dat er twee vuilnismannen aan de stoep stonden om de containers te legen. “Hahaha, hij vermaakt zich nogal hè?!”, riep de een tegen de ander terwijl hij wees naar vader die met zijn handen mijn ‘geval’ omklemde. Brullend en gierend liepen ze weg. Toen werd hij boos. “Nu is het menens!”, riep hij uit en begon te trappen tegen mijn ijsscrotum. Een alleenwonende buurman van het huis ernaast had wat stemmen gehoord en kwam naar buiten om te kijken wat er aan de hand was. “Au buurman, dat doet me gewoon zeer als ik ernaar kijk.”, zei hij grinnikend. Een verontwaardigde blik werd hem teruggeworpen. “Ik zal je wel even komen helpen.”, zei hij vervolgens en stapte behoedzaam over de kleine heg. Als de jongelui van de vorige avond hadden kunnen zien wat hun grap teweeg had gebracht, hadden ze helemaal plezier gehad maar geen van hen was er te bekennen. De twee heren zijn nog een aardige tijd bezig geweest met mijn castratie. Keteltjes heet water, een föhn en zelfs een soldeerbrander zijn er aan te pas gekomen voordat ik weer geslachtsloos voor hen stond.

Het leed was geleden en de dagen daarna stond ik er weer beschaafd bij. Waar ‘mijn’ familie echter niet op had gerekend, was dat er na een dag of twee overal in het dorp op bomen en lantaarnpalen, een gekopieerd A4’tje hing met één van de foto’s daarop met mij in nog volle glorie, gemaakt op de bewuste avond. Het huis was duidelijk zichtbaar en zelfs het adres erbij vermeld. PARTNER GEZOCHT VOOR DE KOUDE AVONDEN, stond erboven.

Inmiddels zijn de warme zonnestralen verschenen en begin ik in formaat af te nemen. Het lijkt zo zoetjes aan tijd te gaan maar zoals gezegd, zal ik na een lange reis terugkeren. Het is altijd weer een verrassing hoe en waar ik terecht kom. Wellicht kan ik u nog eens een verhaal vertellen uit al mijn belevenissen. In ieder geval ben ik het koude bewijs van reïncarnatie. Ik zal komen en gaan zolang men mij wil maken.

Graag zou ik u danken voor mijn bestaansrecht.
Voor altijd, uw sneeuwpop.