Het kind in mij is bang, doodsbang. Vol moed beklimt ze de glijbaan, verlangt vooral naar het weidse zicht van grote hoogte.

Het kind in mij is bang, doodsbang.

Vol moed beklimt ze de glijbaan, verlangt vooral  naar het weidse zicht van grote hoogte. Nu staat ze trillend daar en is bang, doodsbang. Teveel ziet ze maar, hoort geen stem. Voor haar de gladde ijzeren kille galmende tunnel, haar weg naar beneden. Ze verlangt er naar weer met beide benen op de grond te staan maar dat gat, ziet er angstaanjagend aan, geluiden weerkaatsen op metaal. Terug langs de trap geen optie. Drammende kinderen wachten op haar keuze. Ze wil ondanks plankenkoorts op het plateau blijven staan maar het is hier klein, te klein. Ze richt haar blik naar boven, herinnert zich het advies om nooit naar beneden te kijken bij hoogtevrees. Kan ze niet als nietige stof dwarrelen naar beneden terug in de  zandbank?

Ze zet zich neer op het plateau en laat de anderen uit eigenbelang voor gaan. Doet haar ogen dicht en denkt aan haar thuis, haar grot. Vele jaren terug geketend zittend aan haar moeder. Toen ketenen versleten waren sprongen ook de hare  los, geen voedende streng, geen verbondenheid meer . De wijze vrouw die haar deed groeien heeft haar verlaten.  Een armband met inscriptie om haar pols is al wat overblijft.  Nu in vermeende vrijheid van keuze waagt ze de sprong, in de hoop  haar moeder opnieuw te ontmoeten. Ze vind haar niet maar wel vele anderen. In verwondering over zoveel meer blijft ze dwalen, kijken, luisteren, proeven. De magneet blijft echter trekken aan haar polsband. In een kringetje gelopen kan ze de trekkende kracht niet weerstaan. Ze duikt opnieuw in het duister,  zoekt haar vaste bekende plek op en gaat zitten zoals ze zat, een lege plek naast haar.

Vragen over de buitenwereld zetten haar aan het denken, is het mooi daar? Is het beter daar? Is het……….

In de verte hoort ze een stem. Er komt iemand de trap op om haar naar beneden te helpen. Ze kijkt hem vragend aan, zoekt vertrouwen aarzelt, kan het niet scheppen en stuurt hem weg. Ze hoort  stemmen roepen, maar nog steeds kijkt ze niet naar beneden.  Ze kijkt in de zon en het wordt haar zwart voor haar ogen. Eindelijk verschijnt haar moeder, ze pakt haar hand en samen glijden ze naar beneden. Nog één afscheidsblik van dank voor deze boodschap. Ze staat op en kijkt in het licht om haar heen. Er wordt geapplaudisseerd ze maakt met een glimlach een buiging, trots op haar prestatie, haar angst overwonnen met wat hulp.
 

Nogmaals sluit ze haar ogen om haar gedachten af te maken. Zegt iedereen in de grot, ja het is mooi daar, het is daar beter wie wil mag volgen ik kan jullie bevrijden, wie kiest om te blijven die zal ik op blijven zoeken, maar nooit langer dan een dag.

Ze loopt opgelucht vol goede moed de grot uit om de wijde wereld te ontdekken.  Geen grote hoogtes hoeft ze te bestijgen maar gestaag over het platte land, Buiten wordt ze opgewacht en warm ontvangen,  hand in hand met kameraden begint ze aan haar trektocht. Klaar voor groei!

 

© kikafonie

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.