Een weerzinwekkende angstige reis, van………. Ja rara van wie, dat is de uitdaging van verbijsterend.

Het ijzige schreeuwen

Het ijzige schreeuwen, godsgruwelijke angsten en daarna die ijskoude stilte. In hun papieren huis praten ze opgewonden over het gebeuren. Hun buren, het huis, in een klap weggetrokken. Een groot gat achterlatend en een gruwelijke stilte. Een moment, een paar seconde duurt het, daarna komt het geroezemoes van leven weer terug. Vanuit de verte horen ze de stemmen langzaam dichterbij komen. Hun huis verscholen achter de andere papieren huizen. Rijen dik staan ze daar. Als de stemmen dichterbij komen houden ze hun adem in om onopgemerkt te blijven. Dan plots opnieuw tergend angstige kreten, die de stilte doorbreken. Weer een huis weggevaagd. Vervangend voor een stil gat in de wijk. De herinnering achterlatend aan hun buren. Zonder afscheid verdwenen ze als sneeuw voor de zon.

De suikerzoete herinnering

De suikerzoete herinneringen aan al die buren, blijven achter. De ijzige kreten van godsgruwelijke angsten, rijten diepe wonden open. Rijen dik stonden ze daar, waar nu een gapende grote kale vlakte ligt. Waar zijn ze heen, hoe zijn ze verdwenen? Hoe kunnen ze ineens zomaar van de aardbodem verdwijnen. Uit het niets, alsof ze nooit hebben bestaan. Die stemmen, wat zijn die stemmen. Uit de verte komen ze dichterbij. Ze zijn groot, ze zijn klein met lange hangende tentakels. Als ze dichtbij zijn zie je hun tentakels bewegen, met grijpers aan het uiteinde. En ineens is er weer een huis met de horizon vertrokken. Het is een mysterie, het lijken wel ongekende krachten. Iets of iemand, van een andere planeet. 

Langzaam verstommen de stemmen

Langzaam verstommen de stemmen om hun heen, alleen nog in de verte te horen. In een seconde van tijd worden ze in duisternis gehuld. Die stilte, een diepe rust, als veilige deken. Het schijnsel van de maan verlicht de verlaten plek voor hun huis. De suikerzoete herinnering aan al die buren, maakt plaats voor een brandend verlangen. De hele nacht houden ze zich bezig met het onderzoeken van het mysterie. Als ze het mysterie vannacht kunnen ontrafelen, kunnen ze zichzelf mogelijk nog redden. De sfeer is licht ontvlambaar, de opwinding is ten top. Maar hoe goed ze hun best ook doen het lukt hen niet om het mysterie te doorgronden. 

Als het daglicht terug komt

Als het daglicht langzaam terug komt, komen ook vanuit het niets die stemmen. Eerst in de verte maar langzaam komen ze dichterbij. Met ingehouden adem wachten ze af wat er gebeurd. Ze staan nu vooraan in de rij. Een van de stemmen komt dichterbij, en angstvallig grijpen ze elkaar vast. Ze zien tentakels bewegen, een grijper komt op hen af. Een schreeuw van angst ontsnapt uit hun kelen. Plots zweven ze in de lucht, hobbelend worden ze door elkaar heen geschud. Een ijzige kreet achterlatend voor de buren. Dan die plof, hard worden ze op elkaar geplet. Een andere grijper komt op hen af, zwevend vervolgen ze hun weg. Een kort moment, plof opnieuw worden ze geplet. De eerste grijper laat hen nog een stukje zweven, en dan gaat het licht uit. Een reusachtige druk komt op hen neer en ontneemt ze de adem. Langzaam verstikkend onder de gewelddadige druk, worden ze meegenomen. Niet wetend waarheen.

Hun reis komt ten einde

Hun reis komt ten einde, het hobbelen staat stil. De druk wordt langzaam minder, opgelucht halen ze adem. De duisternis wordt langzaam vervangen door kleine sporen van daglicht. Opnieuw komt een grijper op hen af, maar ze hebben geen energie meer om te schreeuwen. Ze zweven, plof en plots is het weer donker. Het voelt als de veilige deken van de nacht. In diepe rust geven ze zich over aan de uitputting. Hun krachten sparend voor het vervolg op hun avontuur. Niet wetend waarheen, niet wetend wanneer hij verder gaat, berustend in het niet weten. Te uitgeput om het mysterie verder te ontrafelen. Afwachtend op hun lot.

Zo plots als het donker was

Zo plots als het donker was, wordt het weer licht en meteen zien ze de grijper op zich afkomen. Hun huis wordt van boven opengereten. Vechtend om een plek onderaan, schreeuwen ze het uit van angst. Plots pakt de grijper ze op, de helft van de bewoners van het papieren huis, rollen uit de woning. Hard komen ze terecht boven op elkaar. Een donker gevaarte boven hen neemt langzaam het licht uit hun ogen. In duisternis gehuld, met het hart in de keel, liggen ze stil te wachten. Een poosje blijft het rustig, en opgelucht halen ze adem. Het was heftig, maar ze hebben het overleefd.

Plots voelen ze beweging

Plots voelen ze beweging, het daglicht doet pijn aan hun ogen. Een groot grijs gevaarte komt op hen af. Een aantal kunnen er niet aan ontkomen, hun angstige kreten achterlatend, als de rest in duisternis wordt gehuld. Hun broeders zweven door de lucht, bevend en rillend op het grote gevaarte. Ze worden gewassen in de poel des doods. De ondragelijke hitte, een suikerzoete herinneringen achterlatend, smelt het leven langzaam uit hun lijf. Een bitterzoete smaak achterlatend aan hun familie en vrienden, die wachten op hetzelfde lot. Ooit zullen ook zij deze reis ondergaan. 

©spiritlady 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.