Toen de inspiratie mij verliet en ik een gevecht leverde om een blad vol te krijgen.

Inspiratie

Dit is een schrijfopdracht die ik moest doen tijdens de les Nederlands. Ik moest een verhaal schrijven, maar ik had geen idee. Totdat ik een ingeving kreeg en dit schreef. Het werd goedgekeurd en dat vond ik grappig. Hopelijk vinden jullie dit ook goed.

Ik zucht, voor me op de computer flikkert een leeg blad. Helemaal leeg. De muze van de inspiratie heeft me verlaten. Wat vals! Ik had het niet verwacht. En net nu! Ik had al zoveel verhalen met zoveel succes geschreven, dat ik met een brede grijns deze uitdaging had aangenomen. Ik kijk snel naar de timer rechtsonder. De minuten gaan snel voorbij.
Het zweet breekt uit, met liters tegelijk.
Ik moet snel de inspiratie roepen. Helaas de activiteit van mijn briljante hersenen ten spijt, vertikt de valse tante het om te komen.
Ik moet snel een oplossing vinden, want ik zie dat ik met mijn mijmeringen alweer een paar kostbare minuten heb verkwanseld.
Eventjes op Google nieuws wat zoeken?
Iets over Kaddafi, weg ermee en dan bedoel ik ook het nieuws.
Ik ga niks over oorlog schrijven, ik lever al een gevecht om de inspiratie weer aan mijn kant te krijgen.
Klik.
Nu weer iets over Janssen, ja met een seriemoordenaar kan ik ver komen, niet dus.
Klik.
Iets over NMBS, dit is de druppel. Moegetergd klik ik de website weg.
Ik draai met mijn duimen. Misschien dat een wandeling in de natuur me kan helpen?
Nah, het is te koud en ik vermoed dat de natuur iets tegen me heeft. Op sommige dagen is dat wederzijds, dat kan ik je verzekeren.
De cursor knippert genadeloos tegen de witte achtergrond. Op de cursor na, geen zwart te bespeuren op mijn blad.
Misschien moet ik het toch opgeven? Toegeven aan de witheid van het blad?
Wat kan een aspirant-schrijver toch rare dingen beleven. Dit was een gedenkwaardige moment, voor het eerst niks meer weten te verzinnen.
Zo denk ik nog wat. Tot een verschroeiend inzicht mijn geweldige hersenen roostert!
Wat als ik nu het gevecht beschrijf? De afwezigheid van de inspiratie levert me opeens inspiratie. Mijn handen liggen al boven de toetsen tot ik aarzel.
Mag dat wel? Dan komt de gedachte dat ik het maar kan proberen. Als het niets wordt kan ik het altijd verwijderen. Met een gretige tik verschuift de cursor.