Type een korte omschrijving over uw artikel

Het geheim waarom Van de Hulst blijft boeien

Van Sinterklaas, die zijn muts verloren had. (- zielig toch!) 

“Er was eens een klein jongetje..” Zo begint de film over W.G. van de Hulst. Hij werd geboren op 28 oktober 1879. Hij leefde in de tijd van bazen en knechten met het verschil tussen arm en rijk. In de tijd dat je nog ongestoord op straat kon spelen. Hoewel… eens heeft hij een hele vrijdag binnen gezeten, omdat hij niet mocht buitenspelen van zijn moeder. Er zou namelijk een automobiel langskomen. Heel de middag zat hij daar, op zijn knietjes voor het raam, maar er kwam niets. De volgende dag was hij met zijn vriendjes aan het spelen. Op een gegeven moment zagen ze iets. Er kwam iets engs aan. Ze verstopten zich achter de bomen langs de weg, maar toen drong het tot hen door dat het de automobiel was waar ze zo van geschrokken waren!

Van een klein meisje en een grote klok

Hij had een heerlijke kindertijd, maar aan alles komt een eind. Het kleine jongetje werd schoolmeester en … verteller. Hij begon al jong met schrijven, want hij hield van lezen, maar er waren niet genoeg mooie boeken. Van de Hulst beheerste het geheim van de vertelkunst. Zijn eerste boek was ‘Ouwe Bram’. Hij kreeg er heel veel negatief commentaar op, want het was een slecht boek. Er kwam teveel verdriet in voor, teveel sensatie, maar het was op zich wel goed geschreven. Gelukkig was het zo, dat hoe verder in de tijd, zijn boeken steeds meer gewaardeerd werden. Van de Hulst vond het het mooiste als hij zag dat het verhaal leefde in het hart van de kinderen. Als een jongetje zijn vuist balde als hij onrecht hoorde, of als een meisje stilletjes glimlachte bij een mooi gedeelte. Hij wilde vooral niet dat ze hard lachten, want dan was het te grappig, of dat ze huilden, want dat was dan weer het andere uiterste. Nee, zo, zo was het goed. Hij schreef bijna 100 boeken en stierf in 1963.

Anneliesje was altijd mijn favoriet.

Er werden nooit zoveel boeken verkocht als nu, maar ze werden ook nog nooit zo snel weer vergeten als nu. Hoe komt het toch dat de boeken van vroeger ons toch nog steeds raken en vaak zelfs blijven hangen?

Van de Hulst was zo’n schrijver. Het verhaal werd niet gauw vergeten door het kind. Hoe kwam dit? Wel, ik zal het proberen uit te leggen. Een belangrijk punt is beeldend schrijven. Je ziet het gebeuren, je proeft de sfeer. Daarnaast het identificeren met de personen. Het is ontzettend realistisch. 

Het Gouden Voorleesboek 

Van de Hulst schreef de boekjes alsof hij zelf het kind was. Als geen ander kon hij zich verplaatsen in het kind. In het beschrijven staat niet de gebeurtenis centraal, maar de indruk die het verhaal zal wekken. De kleine lezer moet in het boek getrokken worden, de gevoelens van de schrijver zelf voelen. De schrijver moet, om dit te bereiken, zelf zo schrijven dat hij, wanneer het eng wordt zelf angst voelt en wanneer het spannend wordt zelf zijn hart in zijn keel voelt bonzen. Verder is Van de Hulst erg bezig met het vormen van het geweten van het kind. Er zit een opvoedkundig element in de boekjes, ongemerkt, maar toch aanwezig. Zoals Van de Hulst zelf zei: ‘Boeken moeten spiegels zijn, waarin het kind de levenswaarden van hemel en aarde samen ziet.’

Het geheim, waarom Van de Hulst blijft boeien!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.