De start van een ideaal, een missie om jongeren op de Nederlandse Antillen, Curacao te helpen. De noodzaak voor hulp in opvoeding en begeleiding naar een vreedzame gemeenschap. De aanloopfase belicht waarna in een vervolg de uitvoering beschreven zal worden.

Het ontstaan van het Feniks Project aka The Feniks Force

De grote stap 

Voor de start van een geweldig idee is er meer nodig dan alleen een spontaan karakter en een tomeloze drive, maar ja dat is de conclusie na veel beproevingen. Zo startte ik met goede moed en een zekerheid van slagen de lange weg voor het verwezenlijken van een betere toekomst voor straatjongeren op Curacao. Ja, een prachtig eiland en een zeer gewilde plaats om eens lekker te ontspannen en te genieten van de eeuwige zon. Het is zo moeilijk te begrijpen als je de mooie foto s ziet dat daar nog zoveel niet goed geregeld is, uiteindelijk is het een land in het Koninkrijk der Nederlanden.

 

.. Ja, maar toch is het niet goed geregeld daar. De vele verwaarloosde buurten waar de Curacaose bevolking woont,  worden niet getoont in een promotiefilmpje van toeristenorganisaties, wat natuurlijk logisch is vanwege de inkomsten die voor een groot deel afhankelijk zijn van de toeristenindustrie.

Het begon allemaal toen ik op studievakantie was op Curacao, het was november en wilde me goed voorbereiden op een examen inzake een boekhoudkundige studie. Ik zocht dus een deel van deze aardbol waar mooi weer verzekerd was, en na een interessante aanbieding op een reissite werd dat Curacao. Na een lange vlucht van negen en een half uur kwam de warmte als een deken over me heen op het vliegveld.  De bustrip was ongeveer een half uur, waarna ik arriveerde in een geweldig mooi resort aan de kust waar in alle vormen luxe aanwezig was. De koffer uitgepakt, even opgefrist en uitgerust van de lange vliegreis bevloog me toch redelijk snel  mn onderzoekende aard en ging ik er op uit om de buurt te verkennen. Ik liep al snel in een woonwijk waar de kleurige huizen er redelijk armoedig bijstonden. Wildgroei van planten over ingebogen en loshangende ijzeren afrasteringen, wild blaffende honden bij ieder huis dat ik passeerde. Tralies voor de ramen en kale losse grond voor de huizen.

In  Otrobanda,  achter die mooie gevels van die huisjes en gebouwen aan het plein die je op de ansichtkaarten ziet.

Plafond van een gymzaal van een VMB school ( de houten vloer met stukken eruit, maar zo kan ik zoveel foto's blijven plakken)

Dit was wel even wat anders dan bv de knusse gezellige dorpjes in Zwitserland, waar je de bloembakken aan de balkons ziet hangen met Geraniums  en Petunia’s, straatjes netjes geplavleid en auto s netjes geparkeerd. Ja, dit was best een cultuurshock.
Ik zag groepjes jongeren druk in hun eigen taaltje met elkaar in gesprek, daar verstond ik dus geen woord van. Later ben ik me bewust geworden dat in elke zin wel een scheldwoord gebruikt wordt om even wat kracht bij te zetten op hun mening. Nu, dit was nog enkel een wandeling die ik als vreemde wereldburger in deze buurt maakte en ik nog geen idee had dat ik ooit deze taal zou kunnen verstaan. Ik versnelde mn pas omdat ik al dat  geblaf en wild gedoe van de honden niet echt geruststellend vond. Soms leek het alsof er een zich door de tralies van het terrein probeerde te wringen met de enorme kracht en agressie die uit het monsterlijke beest kwam. Ik nam een andere afslag terug naar het resort en wandelde langs de zee waar opvallend veel afval langs de rotsen lag. Deze studietijd werd omgezet naar verkenning van het eiland. Mijn focus kon ik niet meer houden op mn aankomende examen, maar mijn aandacht werd getrokken naar hoe de samenleving hier was. Uiteindelijk na veel observaties in de stad en in de buitenwijken, het uitgaansleven en de houding van Nederlanders t o v Antillianen is bij mij een vonk in mn hart geschoten om een helpende hand te bieden voor verbetering van de toekomst voor de achterstandsjongeren op dit eiland en bewustwording van Nederlanders over de onnodige toestand van de gezinnen op Curacao.
Na mn terugkomst in Nederland ben ik een projectplan gaan schrijven, een programma voor de jongeren om hun talenten te ontdekken en om de broodnodige aandacht te krijgen voor hun pad naar de toekomst. Hoe ik zou kunnen helpen met het verbeteren van hun situatie en begeleiding naar een haalbaar doel voor de toekomst. In samenwerking met de ouders meer begrip en harmonie tot stand brengen, omdat puber zijn al moeilijk genoeg is!

 

Terug in Nederland

Het leven in Nederland werd een spagaat tussen werk en de opzet van het project. Mijn kinderen zagen dat ik me serieus aan het voorbereiden was voor vertrek en bleven daar nogal stoicijns onder.
“t zal wel weer zo n bevlieging zijn” zullen ze gedacht hebben. Want niets of niemand probeerde me van mn plannen af te houden. Mijn oudste zoon die inmiddels 27 jaar op de wereld rondwandelde, werd zelfs enthousiast en wilde graag met me mee naar de emigratiebeurs om te kijken hoe dat nu allemaal in zijn werk gaat. Samen naar Utrecht getogen en daar aangekomen meteen de stand van een vastgoedeigenaar in Curacao bezocht, uitgelegd wat mn motivatie tot vertrek was en of hij me kon helpen omdat hij goed bekend was met het eiland. Deze heer luisterde aandachtig naar mijn projectprogramma en was onder de indruk, hij dacht lang na en wilde dat iemand anders ook even aanschoof die op Curacao woonachtig was. Zodoende zat ik dus met 2 mannen uit Curacao in gesprek. Ineens stond heer nummer 1 op en liep langs me heen naar een grote forse Antilliaanse meneer en sprak hem vriendelijk aan. Ik dacht nog even “dat is eigenaardig, hij loopt zomaar uit het gesprek zonder iets te zeggen”. Het werd me al snel duidelijk waarom hij zo n haast had om deze meneer te begroeten, het was de toenmalige Gevolmachtigde Minister van de Nederlandse Antillen, Paul Commenencia.  Een hele mond vol die benaming. Heer nummer 1 vertelde de minister van mijn initiatief en wilde graag dat hij even tijd nam om naar me te luisteren.

Ik was even zeer verbaasd dat het allemaal zo snel ging. Net op de beurs en achtereenvolgens in een serieus gesprek over het jongerenproject. Ik voelde me vol energie en was als een spraakwaterval de plannen aan het uiteenzetten bij de Minister van de Ned. Ant. Hij was zeer enthousiast en gaf me enkele contacten waar ik mee in gesprek moest treden om subsidie en hulp te regelen. Hij zei me: “Prachtig plan, je moet zo snel mogelijk naar Curacao”.

Deze weg voelde alsof ik eindelijk een kans kreeg mijn pubertijd over te mogen doen, hoe raar  dat ook mag klinken. Het voelde gewoon zo, ik kon iets goed maken voor anderen wat ik gemist had. Persoonlijke aandacht en gemeende interesse in een goede toekomst.  De tijd die ver achter me lag, maar die mijn gehele bestaan had gebrandmerkt. Waar ook ikzelf de verkeerde wegen heb bewandeld om een identiteit te kunnen vinden, en uiteindelijk het goede pad vond waar ik me bij thuis kon voelen. De bizarre en moeilijke weg die voor me lag kon ik me nog niet indenken, maar zou zich weldra openbaren. Wordt vervolgd!

Zie facebook en wordt fan.

http://www.worldwidewings.info

twitter : worldwidewings1

 

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.