We slenterden wat rond op een rommelmarkt, en opeens viel mijn oog op een knal roze koffertje. Nou moet je weten, dat ik stapelgek op felle kleuren ben, en zeker op roze.

Het geheime roze koffertje

Afgelopen weekend was ik in Frankrijk, een klein dorpje aan de zee. Het was er zo mooi. Heerlijke lange strandwandelingen gemaakt. En volop genoten van het Franse leven. Je weet wel lekkere kaasjes, slokje wijn erbij, en dat allemaal bij kaarslicht.
’s Avonds gingen we uit eten in een knus Frans restaurantje, en op de deur bij het toilet hing een flyer aangeplakt met daarop dat er de volgende dag een rommelmarkt zou zijn in het dorp. Gewoon in het dorp langs de hoofdweg.
Ik zei tegen mijn vriend, zullen we daar morgen even over heen slenteren. Dat was wel goed.

De rommelmarkt

Al vroeg gingen we op pad naar de rommelmarkt.
We slenterden wat rond en opeens valt mijn oog op een knal roze koffertje. Nou moet je weten, dat ik stapelgek op felle kleuren ben, en zeker op roze.
Dus zei ik tegen mijn vriend, kom we lopen even naar dat roze koffertje. Ik wou weten wat dat ding moest kosten. Maar eigenlijk was hij in mijn hoofd al verkocht. En was ik de nieuwe bezitter van dat roze koffertje.
Het koffertje kostte een schijntje, maar oh, wat zag die er gaaf uit.
Ik was er erg blij mee, en toen ik het aanpakte en mijn handen er omheen sloot om hem op de grond te zetten, was ik als een kind zo blij.
Nadat we de rommelmarkt hadden gezien gingen we terug naar ons hotel, en daar maakte ik het koffertje voorzichtig open.

Het roze koffertje

Als je iets nieuws koopt, nou ja, tweedehands dan in dit geval dan wil je toch ook weten wat er eventueel nog allemaal in zou kunnen zitten. Dus die koffer is open en ik voel met mijn handen langs alle randen en vakjes die in de deksel zaten. Er zat ook zo’n flap aan en wat voel ik daar nou dan?
Ik voel nog eens beter, en het is heel dun. Ik vind het nog spannend worden ook en heel langzaam glijd ik met mijn hand die hoes in, en voel papier. Het knispert een ietsje.
Heel voorzichtig haal ik het eruit. En zie dat ik dan een envelop in mijn handen heb.
Aangezien ik erg nieuwsgierig ben aangelegd maak ik de envelop open en lees de brief. Het is een erg lange brief, er staan allerlei wilde verhalen en belevenissen in van twee mensen die schijnbaar erg gek op mekaar waren. De brief dateert uit 1985. Nu wil ik weten of die twee mensen nog bij elkaar zijn. Op de voorkant is het adres nog vaag te lezen, en zelfs op de achterkant kan ik de afzender nog ontwarren. Het lijkt veel op een liefdesbrief. Heel schattig geschreven, en het wekt zo dusdanig mijn onbedwingbare nieuwsgierigheid op dat ik besluit om de afzender ervan te gaan zoeken.
De voorletters was een K. en de achternaam hou ik geheim. Als ik weer thuis ben zoek ik het adres op, ze woont in Amsterdam en ik besluit haar te bellen. Ze neemt op, en noemt zich Kikafonie. Ik vertel wie ik ben en dat ik in Frankrijk was geweest het weekend, en daar een roze koffertje had gekocht. Ik vroeg haar, weet jij iets van een roze koffertje? Het werd erg stil aan de andere kant van de lijn. Heel zachtjes hoorde ik haar fluisteren, wat zit er allemaal in?
Ik zei, alleen een hele lange brief. En zei schreeuwde, heb je die gelezen. Ja, zei ik. Maar ja zoiets laat je toch ook niet achter in een koffer?
Ja, ja zei zij toen, dat was per ongeluk, ik heb me later de bochel gezocht naar die brief. En oh, wat ben ik blij dat jij die brief nu in handen hebt. Ik hoop dat ik op je discretie kan rekenen?
Maar ik was op dreef en was nieuwsgierig naar de ontvanger.
Dus dat vertelde ik haar. Ik zei, je mag wel die brief terug hebben maar dan wil ik weten of je nog contact hebt met de ontvanger genaamd Jack?
Nee, zei zij, helaas niet meer. Ik heb geen idee waar of hij is.
En ik zei, dan gaan we hem zoeken, en maken een afspraak met z’n drieën en dan krijgen jullie de brief terug.

Zoektocht

Na een lange zoektocht kwamen we erachter dat Jack in Brabant woonde. En we belden hem op. Door de telefoon legden we zo min mogelijk uit, en we maakten een afspraak om verder te praten in een stationsrestauratie in Utrecht, een beetje in het midden van onze woonplaatsen.
Toen we daar de volgende dag aankwamen, had Kikafonie gelijk herkenning bij Jack. Ze waren dolblij elkaar weer te zien. En praatten gelijk honderduit. Ik legde stilletjes de brief tussen hun in, en ze keken elkaar eens diep in de ogen en vielen compleet stil.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.