Het dagboek van een bijzonder meisje deel 6 gaat over "nieuwe ontwikkelingen op school". Bij deel 1 beginnen? http://www.xead.nl/het-dagboek-van-een-bijzonder-meisje-deel-1

Het dagboek van een bijzonder meisje. Deel 6

Wat ik nu krijg te horen

Kom ik op school, trotser dan anders. Wordt mijn gevoel weer onmiddellijk teniet gedaan! We gaan op schoolkamp kreeg ik te horen vandaag. Hoe moet ik mij daar in vredesnaam staande houden? We gaan met z’n allen op de fiets. Tenten mee, die je moet delen met een klasgenoot.
Ik zie er als een berg tegen op. Het is als een soort afscheidsweekje van de laatste klas van de lagere school. Ik wou dat ik nu gewoon afscheid kon nemen van deze klas en nooit meer één van hun zou tegen komen.
Ze maken me het leven op school erg moeilijk.
En dat alleen omdat ze mij een vreemd kind vinden. Met mijn rode haren en staalblauwe ogen.

Toen ik uit school kwam heb ik gelijk Jessica opgebeld om haar te vertellen dat we op schoolkamp gaan. Ik vroeg aan haar hoe ik me daar staande zou kunnen houden, een hele week van huis, met kinderen om mij heen die mij toch al niet mochten. En van de juffen hoef ik ook niet veel steun te verwachten.
Jessica was er even stil van en vroeg waar wij dan op schoolkamp naar toe zouden gaan. Ik zei tegen haar; wat maakt dat nou uit. Ik wil niet mee.
Jessica zei; dat het misschien wel uit zou maken, omdat zij ook met haar klas op schoolkamp zou gaan. En onze scholen in dezelfde woonplaats staan, we misschien wel naar hetzelfde kamp zouden gaan. Je meent het, gilde ik door de telefoon. Waar gaan jullie heen dan? En yessss, toen bleek dat we naar hetzelfde kamp gaan. We moeten met de beide klassen 50 kilometer fietsen om in Havelte te komen. We konden onze vreugde niet op.
Ik zou me dus niet helemaal alleen voelen.

De maandag op school had ik aan de juf gevraagd of het wel echt klopte dat we tegelijkertijd met de laatste klas van de andere school die in onze woonplaats staat zouden gaan. En, het klopte.
Dit was om ons voor te bereiden, zei de juf om met nieuwe andere kinderen om te leren gaan. En omdat we na dit laatste jaar met de meeste kinderen samen op een hogere school zouden komen. Op deze manier kunnen jullie elkaar alvast wennen om met andere kinderen om te gaan. Zodat jullie je niet helemaal verloren gaan voelen op de hogere grote school in de stad.
De schoolhoofden hadden voor ons bedacht dat we met de twee klassen tegen elkaar zouden gaan strijden in allerlei spelletjes om elkaar beter te leren kennen.

Blijdschap

Nu ik dit allemaal wist, ging ik met een grote grijns weer terug naar mijn plaats in de klas. Alle kinderen keken mij aan, boosaardig leek het wel. Ik trok mij er nu minder van aan, wetende dat mijn vriendin Jessica mij nooit in de steek zou laten.

Uit school vandaan racete ik naar Jessica, en samen maakten we een vreugdedansje.
Op haar kamer gingen we vast wat plannen maken voor onze week samen op kamp. Want ook zij werd enorm gepest op haar school. Hoe we het gaan aanpakken als één van ons gepest word.
We konden het natuurlijk vast niet voor elkaar krijgen dat wij samen in één tent zouden mogen. We zitten tenslotte niet bij elkaar op school. Dus de nachten waren we wel op ons zelf aangewezen. Toch maakten we ons beide minder zorgen over het gepest, we konden elkaar overdag steunen waar nodig zou zijn.

Eigenlijk keek ik nu wel uit naar dat weekje schoolkamp. Laat ze maar komen dacht ik, als ze het mij daar lastig willen maken. Ik ben sterker nu, ik zal sterk zijn. Nu kan ik het. Dit gaat mijn week worden.