Deel 3. Het dagboek van een bijzonder meisje gaat over: Weer zo'n vervelende schooldag, we hadden nog gym ook vandaag. Echt een drama weer....

Het dagboek van een bijzonder meisje. Deel 3

Het meisje met roodhaar, en staalblauwe ogen.
De kinderen vinden mij vreemd en zijn bang voor mij, maar ik bedoel het allemaal niet zo slecht…..Ik zou zo graag er ook bij willen horen….

Weer zo’n vervelende schooldag.

Vandaag weer naar school geweest, wat een verschrikkelijke dag was dit, lief dagboek.
Wat ben ik blij met jouw om alles lekker in te kunnen schrijven. Want zelfs mijn ouders begrijpen mij meestal niet. En vriendinnen om alles mee te delen, heb ik ook nog steeds niet. Ik hoop wel een vriendin te krijgen, een echte hartsvriendin. Misschien dat me dat nog eens gaat lukken.

We hadden gym vandaag, en ik had mijn gymtas aan de kapstok laten hangen. Dat had ik beter niet kunnen doen. Want toen ik mijn tas pakte om achter de rest van de klas naar de gymzaal te lopen bleek dat mijn tas kletsnat was. Het water drupte gewoon op de grond,en het ergste was nog dat de juf helemaal niks deed, terwijl ik eigenlijk zeker wist dat ze het wel had gezien.
Helaas hebben wij zo’n strenge gymleraar, en moest ik in mijn hemdje en onderbroekje gewoon met de gymles meedoen.
Alle kinderen lachten me uit, ik stond met de tranen in mijn ogen langs de kant en schaamde me dood.
Eerst gingen we de rekstokken doen en bokje springen en daarna mochten we een partijtje slagbal doen.
Er worden dan 2 personen gekozen en die kiezen dan om de beurt weer iemand erbij. Ik bleef als laatste over en het groepje waar ik dan bij zou horen, die wilden me niet en joelden me uit.
De gymleraar riep de boel tot de orde en zei dat ik gewoon met hun mee moest doen.
Ik zag de bui al hangen, en liep er met tegenzin heen. Tijdens het spel hebben ze mij meerdere keren express laten struikelen, en geschopt. Huilend ging ik op de bank zitten, want het deed me echt pijn. De leraar vond dat ik me niet zo moest aanstellen en gewoon wat weerbaarder moest worden. Maar ja, dat is makkelijker gezegd dan gedaan.
Want hoe weerbaarder, als ik ze een klap of schop terug gaf dan had ik het gedaan. Het is allemaal zo oneerlijk.

Ik weet het even niet meer.

En toen ik thuis kwam uit school, waren mijn kleren al redelijk ver opgedroogd, alleen nog erg klam dat wel. En weet je, mijn moeder had het weer eens te druk met van alles en pakte mijn gymtas op en haalde mijn gymspullen eruit. Zegt ze tegen mij; Joh, Brenda heb je je bij gym zo in het zweet gewerkt? Nee, zei ik, ze hadden mijn gymspullen nat gemaakt en begon te huilen. Huilend vertelde ik verder dat ik in mijn onderbroek en hemdje moest mee doen en dat ze me allemaal uitjoelden. En dat ze mij hadden laten struikelen en meerdere malen geschopt.
Ja maar dat kan toch niet zei mijn moeder, en ze zou een gesprek aanvragen bij de juf van de school.
En overplaatsen naar een andere school is ook zo wat, want je hoeft nog maar een jaar hier heen. Nou we kijken wel. Morgen zal ik bellen voor een afspraak met de juf, en anders ga ik wel naar de directeur.
Ok, zei ik, maar ik wil niet meer naar gymles.
Nu gaat mijn moeder de komende weken een briefje aan mij meegeven om niet mee te hoeven doen aan de gymles.

En morgen begint de cursus al.

Ik ben best wel zenuwachtig wat voor soort kinderen ik daar ga ontmoeten, en wat we allemaal moeten doen…
Tot gauw lief dagboek…..ik ga nu even met het huiswerk aan de gang wat ik heb meegekregen van de psych.
Eerst eens goed lezen, want veel snap ik er nog niet van….

wordt vervolgt....

Bij deel 1 beginnen?

http://www.xead.nl/het-dagboek-van-een-bijzonder-meisje-deel-1

http://www.xead.nl/het-dagboek-van-een-bijzonder-meisje-deel-2-paranormaal
 

Reageren?