De wereld draait door, Nico Dijkshoorn is aanwezig om over zijn boek te vertellen: Nooit ziek geweest. Ik luister en huiver, het gaat over zijn vader en hoe zijn vader zijn eigen kind pestte. De vader, die nu dement is en waar geen gesprek meer mogelijk mee is. Het is te laat.....

De presentatie

Nico verteld over zijn boek. Het boek gaat over zijn eigen vader. Zijn vader pestte hem als kind en kon daar vreselijk om lachen, samen met zijn vrienden. Lachen om de hulpeloosheid van een kind. Zijn vader maakte hem, in de ogen van anderen, belachelijk. Het is een kwetsend stukje wat hij voorleest uit eigen werk. Kwetsend voor een kind, die nu volwassen is en het eindelijk eens durft te laten zien aan de buitenwereld. Het grijpt me aan, ik kan me ergens identificeren met dit verhaal. Mijn vader was beslist geen modelvader en ik besluit het boek te kopen, ik denk, misschien, dat het me helpt. Me helpt om van mijn frustraties af te komen, of althans er wat beter mee om te kunnen gaan. Ik kijk nu ook heel anders tegen de persoon Nico Dijkshoorn aan. De brombeer, met zijn gevatte, soms wat zwartgallige humoristische gedichten, is ineens een ander mens geworden. Een mens, die ik denk te kunnen begrijpen. 

Trauma's uit je jeugd

Niet iedereen houdt een trauma over van een slechte jeugd. Maar sommige mensen kunnen echt niet omgaan met het rare gedrag van hun ouder(s), die vergeleken met anderen heel anders was. Liefdevolle ouders voor de buitenwereld, maar wanneer iedereen uit zicht is, dan begint de hel! Ouders, die hun kinderen pesten, hun kinderen vernederen, hun kinderen mishandelen. Ouders die in feite jaloers zijn op hun kinderen, omdat zij de verantwoording moeten nemen voor deze kinderen en er niet mee om kunnen gaan. Dit gedrag kan heel lang doorgaan, zelfs wanneer de kinderen volwassen zijn. In hun ogen moeten hun kinderen blijven doen, wat zij willen, zich gedragen zoals zij willen en vinden ze hun kinderen dwars en vervelend, wanneer zij niet willen luisteren naar hun ouders.

Pesten kan heel lang doorgaan, het is meestal een gedrag, wat aangeleerd is en zich vaak op één persoon richt. Dus er is één kind, die altijd het pispaaltje is. Wat dit kind ook doet, wat het ook maar probeert, om door de ouder(s) geaccepteerd te worden, het heeft geen zin, want die erkenning komt nooit. Ouders die nooit laten merken dat ze trots zijn op hun kinderen, nooit een teken van liefde kunnen geven naar hun kinderen, maar wel altijd kritiek leveren zijn ouders, die het voor hun eigen kinderen verpesten. De kinderen zullen of met een minderwaardigheidscomplex komen te zitten, of faalangst ontwikkelen, of juist nog harder vechten om zichzelf te bewijzen. 

Het boek

Ik kocht het boek en begon te lezen. Je kunt je voorstellen, dat er al snel tranen kwamen, na het lezen van een paar hoofdstukken. Maar daarna bleef het rustig. Natuurlijk ben ik er nog niet, het boek is nog lang niet uit. De identificatie wordt echter wel minder. Mijn vader was dwingend, mijn vader was dreigend, dat lees ik niet in dit boek. Mijn vader kon mij wel, in bijzijn van anderen, voor gek zetten. Me uitlachen, of zelfs verontwaardigd reageren over een haarkleur of kleding, die ik droeg. Ook maakte hij me belachelijk, door ruzie te zoeken, wanneer we rustig in de tuin zaten te genieten in het zonnetje. Hij kon zo tekeer gaan, dat de hele buurt kon meegenieten en dat zelfs in mijn eigen tuin! Natuurlijk pikte ik het niet, maar het kwaad was dan al geschied.

Ook kon hij rare opmerkingen maken naar mijn buurvrouw. Hij kon het niet laten om haar te pesten, wetende dat hij daarmee mij pestte. Gelukkig had ik een goede band met mijn buurvrouw en wist zij hoe ik erover dacht, maar toch heeft het wel tot incidenten geleidt. Het parkeren van zijn auto voor de oprit, zodat zij niet met haar auto weg kon, maakte dat er bijna ruzie tussen haar en mij ontstond, terwijl mijn vader er de oorzaak van was. Ik kon mij verontschuldigen bij haar, voor het gedrag van mijn vader, maar daar had zij niets aan. Mijn vader was een volwassen vent, hij kon zijn eigen verantwoordelijkheid nemen, alleen deed hij dat niet. Eigenlijk nam iedereen hem voor wat hij was, maar of dat eerlijk was tegenover zijn gedupeerden?

Contact verbroken

Ik heb het contact meerdere keren verbroken. Het deed me pijn, toen ook ineens mijn kinderen de dupe werden van zijn pesterijen. Het heeft de eerste keer maar één dag geduurd, dat was na de ruzie in de tuin. Mijn moeder kwam het goedmaken en excuseerde zich tegenover mijn kinderen. Zo ging ik weer terug naar het oude, vertrouwde pesten terug. Maar na mijn scheiding werden er me dingen naar het hoofd geslingerd, waar ik niet verder mee kon. Ik werd ervoor gewaarschuwd, dat ik niet met mannen om moest gaan, met andere woorden, niet de hoer uit te gaan hangen. Daar werd ik onpasselijk van, het zou toch te gek voor woorden zijn, om na een scheiding, die niet zomaar uit de lucht kwam vallen, niet meer een nieuwe relatie aan te gaan?

Natuurlijk ging ik mijn eigen gang en ik ontmoette een leuke man. Toch wisten mijn ouders mijn kinderen ervan te overtuigen, dat dit niet kon. Het heeft er zelfs voor gezorgt dat mijn kinderen bij hun vader gingen wonen en ik alleen bleef in mijn boerderij. Daardoor besloot ik samen te gaan wonen met deze man, wat een beetje te snel was, wat achteraf bleek. De relatie liep stuk, na een jaar. Intussen hadden de kinderen wel ingezien dat het niet klopte wat hun opa en oma hadden bekokstoofd, dus het had alleen maar tranen en veel frustratie gegeven.

Mondjesmaat had ik nog contact met hen, maar doordat ik niet meer in dezelfde woonplaats woonde en een eigen bedrijf runde, was er ook maar weinig tijd voor contact. Ondanks dat ik overdag druk was in mijn uitzendbureau, vonden ze dat ik, wanneer ze op bezoek wilden komen, de zaak maar even moest sluiten. Natuurlijk deed ik dit niet, zij vonden het respectloos van mij. Eigenlijk hadden ze van mij verwacht, dat nu deze relatie op de klippen was gelopen, ik ook zou stoppen met mijn onderneming. Ik werd voor gek verklaart, toen ik vertelde dat ik dat absoluut niet van plan was.

Toen er weer een nieuwe liefde op mijn pad kwam, was er op een gegeven moment de bewuste druppel, die de emmer deed overlopen. Het gedram over wat ik moest doen, het vernederen, over mijn haardracht, kleur en kleding, was ik al heel lang zat, maar nu werd het me eigenlijk helemaal teveel. Ik kreeg het idee, dat ze dachten, dat mijn nieuwe relatie wel te beïnvloeden was en met hun ideeën mee zou gaan. Daar hadden ze toch de plank misgeslagen, want hij bleek niet gevoelig voor intimidatie. Nu was het dan eindelijk zover, ik kon me van ze losmaken, maar nu voorgoed!

Stalken

Er werden regelmatig kaartjes gestuurd met gedichtjes, die emotie bij me zouden moeten oproepen. Die emotie kwam er ook wel, maar niet zoals zij dat graag zouden willen zien. Ik besloot daarom een brief te schrijven, met daarin alles wat me dwars zat en wat er allemaal gebeurt was, waardoor ik echt, pertinent geen contact meer met ze wilde hebben. Het was een tijdje rustig aan de andere kant, maar toen kwamen er toch weer kaartjes met gedichtjes en opeens zelfs een telefoontje, waarin er tegen me werd gezegd, dat het niet allemaal waar was wat ik in de brief had gezet. Daarop vertelde ik, dat we waren uitgesproken. De telefoontjes en kaarten bleven komen, dus heeft mijn man het ze ook nog eens duidelijk gemaakt, maar ook dat bleek uit te lopen op een geschreeuw en dreigementen over aangifte bij de politie. Uiteindelijk hebben we zelf de politie maar ingeschakeld en die heeft bemiddeld in de zaak, geen kaarten meer, geen telefoontjes meer, kortom, geen contact meer zoeken. 

Rust?

Natuurlijk heeft het me een zekere rust gegeven, niet meer gepest te worden, niet meer gekleineerd te worden, maar het heeft me ergens wel gevormd tot wie ik ben. Ik heb hulp gekregen, omdat ik ziek werd. Ik kreeg de ziekte van Crohn en kon er niet mee omgaan. Vreselijk boos was ik, nu moest ik zoveel opgeven, mijn bedrijf kon ik niet meer runnen, mijn sociale leven ging naar de knoppen en van de vrouw, die ik ooit eens was, was eigenlijk nog maar weinig meer over. Ik raakte in een depressie. Ineens kwamen alle nare dingen, die in mijn jeugd hadden gespeeld, maar ook tijdens mijn voorgaande relaties, weer boven water. Dit zorgde ervoor dat de ziekte steeds weer in opvlamming kwam, waardoor ik me steeds zieker voelde. Nu werd ik doorverwezen naar een psychiater, maar ook daar geloofde ik niet in. Door me medicatie te geven en me onder controle te houden, bezocht ik hem dan ook maandelijks.

Op een dag, toen ik weer voor controle kwam (zo'n half jaar later) vroeg hij me wat ik wilde vertellen. En zomaar, opeens, kwam er een stortvloed van ellende naar buiten. Nu heb ik de hulp geaccepteerd, ben al een paar jaar bezig om de trauma's uit mijn jeugd te proberen te verwerken. Ik ben er nog lang niet, maar het wordt steeds een beetje gemakkelijker. Er komt wel steeds meer rust in mijn leven en er komt ook steeds meer berusting in mijn leven. Toch, wanneer iemand mij bewust kwetst, heb ik de behoefte diegene direct uit mijn leven te bannen. Dat kan niet altijd, maar ik sluit me er wel voor af en laat ze niet toe in mijn emotionele leven, ik ga niet van ze houden, geef ze niet de kans om me pijn te doen, daar heb ik het nu eenmaal al mee gehad.

Reageren?