Scheiden, dat gebeurt. Maar de vraag is op welke manier..

Mijn moeder..
Ik weet dat ze altijd zover ik me kan herinneren een sterke vrouw is geweest. Ik weet niet beter.
Ze regelde altijd van alles, kon je met raad en daad bijstaan, en wist hoe je bepaalde dingen het beste moest aanpakken.

Mijn moeder..
Meer dan 30 jaar getrouwd, met een leuke man.
Alles gaat goed, huisje boompje beestje, en ze hebben het na vele jaren samen hard werken niet slecht.
3 gezonde kinderen, vier kleinkinderen, en zijn nog jong van hart en geest.
Mijn vader (niet mijn biologische vader, maar zie/zag hem wel zo) een eigen bedrijfje gestart,
loopt lekker, en alles gaat zo z`n gangetje.
Gaan eindelijk lekker op een wel verdiende luxe vakantie, en leven met zijn tweetjes een fijn leven.

Het huis wordt verbouwd, en ik ga samen met mijn moeder wat laatste spulletjes uitzoeken/kopen voor hun huis.
"Tot straks schat" hoor ik hem nu nog zeggen..
We komen later op de middag weer terug, en normaal ga ik altijd wel even mee naar binnen,
maar deze keer toevallig niet.
Het was al laat op de middag en moest zelf ook nog wel wat dingen doen.

Mijn moeder stapte uit, en ik riep nog "doeii, tot morgen" en toeterde, zwaaide en reed weg.
 

Ik was net goed en wel thuis toen de telefoon rinkelde, en ik nam op.
Ja met mij, hoorde ik m`n moeder zeggen.
"Je vader, hij is weg",
He? weg? hoezo weg? ja.. dat wisten we toch, hij zou later op de avond toch pas terug zijn?
Nee weg! echt weg..  zijn kleren en koffers zijn ook weg.. hoorde ik haar zeggen met een tranen doorweekte stem.
Stilte...
Ik stond doodstil.
Je weet op dat moment even niks te zeggen, en je hersens werken op dat moment op volle toeren.
Dan schakel je toch over op een soort automaat, en je antwoord: Ben onderweg, ik kom er nu aan.

Je laat op dat moment de boel de boel en gaat op weg.
Je stapt in je auto, rijd naar je ouderlijke huis, en je stapt naar binnen.
Wat je dan ziet, staat voor altijd op je netvlies gebrand.
Een huis, midden in een verbouwing, de kamer vol met bouwspullen.
En daar zit dan jou moeder..
Mijn moeder, die altijd sterke vrouw, op een stoeltje midden in de rommel.
Niks geen sterke vrouw meer, maar een klein hoopje mens, in tranen, in ongeloof, en in shock.
Tja, wat zeg je dan op dat moment? Ik heb geen idee meer wat ik toen zei, of wat we beide nog gezegd hebben.

Uiteindelijk komt het er op neer dat hij zijn spullen heeft gepakt op het moment dat wij de straat uitreden.
Naar Duitsland is verhuist, van daar uit alles heeft geregeld, en een scheiding heeft aangevraagd.
Ikzelf heb hem nog twee keer gesproken, een keer door de telefoon en nog een keer persoonlijk.
Zelfs nu nog, een aantal jaren later weet ik nog steeds niet wat er daadwerkelijk is gebeurd,
en waarom het op zo`n manier moest. Ik vermoed dat ik dat ook nooit te weten zal komen.

Scheiden kan, maar doe het in hemelsnaam wel *netjes*.
Ik weet nog wel terwijl ik opgroeide naar een volwassen persoon, ik altijd dacht:
"Later.. later wil ik ook zo oud worden, zoals mijn ouders".
Nu, ik weet niet eens of hij nog in leven is of niet,
weg.. Gewoon weggegaan en van de aardbodem verdwenen.
 

Mijn moeder..
Wat er van die sterke vrouw is overgebleven? Niets tot weinig.
Ze is een onzekere vrouw geworden, met een laag zelfbeeld.
En een andere kijk op mannen.
Afhankelijk van wat wij, haar kinderen ergens iets van vinden.
De ene keer zus, de andere keer zo..
Triest.
                                                                  

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.