Ik weet dat ik iemand beloofd heb om een blog te schrijven over DE taart van Marcel en Marloes Strooband-Beemsterboer. Wie ik het beloofd heb weet ik niet meer. In ieder geval: hier is het.

Belofte maakt schuld

Ik weet dat ik beloofd heb om een blog te wijden aan de taart van Marcel en Marloes.
DE taart wel te verstaan. 1 November hebben zij elkaar het jawoord gegeven waarna een prachtige taart aangesneden mocht worden ter ere van deze gelukkige gebeurtenis. Een deel van deze taart hebben zij voor mij in de vriezer bewaard.
Ik moet zeggen dat het bijzonder de moeite waard was om daarvoor naar het Heerhugowaardse af te reizen. Omdat zij beiden weten dat ik op mijn lijn moet letten was het bewaarde stuk van de juiste proporties. Zo groot dat het nauwelijks op het bordje paste.

DE taart

Het cake gedeelte was stevig en toch luchtig. De vulling romig en zoet. Geen van beide overheersten. En dan de buitenkant. Een dikke romige zwarte chocoladelaag bedekte de complete buitenkant van het stuk dat voor mijn neus lag.
Als ik vertel dat ik zelfs de laatste kruimels met mijn vingers van het bordje geveegd heb dan zegt dat genoeg over de smaak zou ik zo zeggen. En helemaal als ik weet dat de volgende keer mijn kopje koffie, dat overigens ook goed smaakte na de reis, vergezeld zal worden met een stroopwafel.

En verder?

Vanaf het moment van binnenkomen heeft het gesprek geen enkele hapering gehad. Sterker nog, het was dat ik nog op verjaardag moest én thuis beloofd had om vijf uur acte de presence te geven, anders hadden we nu nog steeds zitten praten. We vlogen van de hak op de tak, van de politiek via kinky sex in een tillift naar (hoe kan het ook anders) boeken.

Boekenpraat

Marloes wilde graag mijn derde boek "Vlucht naar de duinen" voor haar collectie terwijl ik Marcels boek "Gehandicapt voor beginners" voor mijn boekencollectie wilde hebben. De woorden die hij op de beginpagina heeft geschreven hebben me diep geraakt want soms beleef je inderdaad in woorden wat de ander voelt.

Hoe het begon

In de tijd dat ik Marcel leerde kennen heb ik hem  wel eens gevraagd om de gedichten die hij indertijd schreef en die hij later bundelde als zijn Breinpijnen, uit wilde leggen. Ik snapte ze gewoonweg niet.
In Leidschendam hebben we elkaar de eerste keer ontmoet. Een kleine man met een supergroot hart en als handelsmerk een gigantische rode zijden roos. Toen hij daar ging zitten op het podium van theater Camuz en zijn gedichten begin voor te dragen, begreep ik ze ineens. Ik las de zinnen afzonderlijk terwijl het bedoeld was als een verhaal. Marloes heb ik voor het eerst gezien in Arnhem tijdens een bloggersbiijeenkomst. Jammer genoeg hebben we die dag niet veel kunnen praten omdat zij naar de trein moesten en de taxi's al geregeld waren. Dachten ze tenminste. Uiteindelijk was ik met de auto terwijl ik ruim vier uur later wegging en verder moest reizen, een half uur eerder thuis dan zij.

Zij samen

Marcel is van stijl verandert. De verhalen die hij nu schrijft zijn doorspekt van cynische humor  waarmee hij het leven, zijn omgeving en zichzelf op de hak neemt. Het zet je op een humoristische manier aan het denken.Zijn hart en leven deelt hij nu met Marloes. Een vechtster pur sang. Een vrouw die leeft, zoals zij het zelf zegt, met een uitdaging. Menigeen zou het een handicap noemen. Zij niet.
Heel eerlijk gezegd kun je er niet omheen dat ze in een rolstoel zit. Helemaal als ze je weer eens bijna voor je voeten rijdt bij het keren van het gevaarte. Echter, wanneer je met haar praat, met haar lacht en haar woorden voelt dan verdwijnt die stoel en zie je alleen maar een prachtige vrouw.
Marloes is zijn muze, zijn vrouw en zijn grote liefde naast het schrijven.
Ik ben heel erg blij en dankbaar dat ik deze twee mensen heb leren kennen.
Als afsluiting zal ik hier het verhaal plaatsen dat ik voor hen geschreven heb. Een verhaal over vertrouwen hebben in elkaar.

De ultieme dans

Speciaal voor deze dag had ze haar blonde haren zwart geverfd. Haar jurk had ze maanden geleden al uitgezocht. Het juiste gewicht behouden was nu belangrijker dan ooit. Ze wilde niet meemaken dat juist op deze dag haar jurk als een aardappelzak om haar heen zou vallen.
De jurk mocht niet te lang zijn maar ook zeker niet te kort.
De reden? Haar rolstoel. Bij een te lange jurk zou deze onder haar wielen komen en Het gevaar dat deze zou scheuren op weg naar het altaar was een nachtmerrie die haar al weken wakker hield.
Te kort zou betekenen dat haar benen te veel zichtbaar zouden zijn.
Wat vervloekte ze die benen regelmatig. Ze waren er. Maar daar hield het ook verder eigenlijk wel mee op. Haar dragen konden ze zeker niet.

Haar moeder en schoonmoeder hadden haar op deze speciale dag om geholpen om er op haar voordeligst uit te zien. Haar jurk had ze aan en een lichte blos was gecreëerd met wat rouge om haar door zenuwen witte gezicht kleur te geven.

De ceremonie was vrijwel aan haar voorbij gegaan. Het enige dat ze zich kon herinneren was de blik in zijn ogen toen hij haar aankeek terwijl hij haar zijn ja-woord gaf.
Dat en de eindeloze stroom felicitaties naderhand.

Nu is het tijd om te gaan feesten. De spanningen zijn verdwenen en de muzie speelt een rustige wals als openingsmuziek.
Nu voelt ze zich toch wat verlegen door haar stoel. Iedereen weet dat ze deze nodig heeft. Toch is het niet zoals ze zich het begin van haar huwelijk voorgesteld had.

Hij voelde haar feilloos aan.
Zachtjes nam hij haar bij beide handen.
"Vertrouw me" fluisterde hij in haar oor. "Plaats je voeten op de mijne en hou me stevig vast."

Alsof ze slechts een veertje woog. Trok hij haar overeind. Zijn sterke armen hielden haar goed vast en zijn trage bewegingen boden haar zekerheid. Dezelfde zekerheid waarmee hij haar veroverd had.

Samen draaiden ze in slow motion over de dansvloer.

De omstanders stonden ademloos toe te kijken.

Aan het eind van het nummer barsten ze los in een oorverdovend applaus. Ze hoorde het niet.
Haar droom was werkelijkheid geworden.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.