Het begon als een normale dag zoals altijd tot dat moment...

De gewone morgen

Een gewone dag zoals die altijd begon. De kinderen eten geven en aankleden. De oudste naar school brengen. De jongste gaat altijd nog even een uurtje slapen in de morgen. Voor mij de gelegenheid om even lekker met Beer een stukje te gaan wandelen. Het werd maar een klein stukje. Beer had er geen zin in maja het regende ook en daar houd hij niet zo van. Ik zocht er verder niks achter.

De nog normale middag

Na het slaapje van de jongste ging ze naar oma toe. Mama had lekker met een vriendin afgesproken om te gaan shoppen in Eindhoven. Rond een uur of 11 was de kleine bij oma. Rond half 12 kwam Sonja. Gezellig nog even een bakkie koffie gedaan samen. Sonja stelde voor om met Beer te gaan lopen. Ik moest nog de was gauw opruimen dus vond het prima. Konden we weer eerder weg natuurlijk. Ik was ondertussen al klaar en Sonja was nog niet terug met Beer. Ik vond het raar en bedacht me dat hij vanmorgen ook al niet helemaal zichzelf was. De regen viel ook nog uit de lucht dus begon ik wel te denken.

Het moment was daar..

Ik zette de spullen in de auto die mee moesten. Ik hoorde dat Sonja helemaal in paniek was en gilde heel hard naar Beer. Ik schrok me wild. Gooide gauw alle spullen in de auto en rende op het geluid af. Daar kreeg ik de schrik van me leven. Beer lag op de grond en deed heel raar. Ik raakte ook in paniek, maar bedacht me opeens dat ik rustig moest blijven. Wat heeft Beer nou aan 2 van die gillende vrouwen boven hem?? Ik pakte zijn hoofd vast en zag dat ie met zijn ogen aan het draaien was. Hij begon ook nog te schuimbekken. Ik dacht dat dat zijn einde was. Ik legde gauw zijn hoofd op de grond zodat ie nergens in kon stikken. Bleef maar naar hem roepen. Ik vroeg of Sonja gauw de dierenarts wou bellen zodat ik nog gauw met hem heen kon. Zo kon ik hem toch niet alleen thuis laten? Sonja rende gauw naar huis om te bellen. Ze kwam terug en zei dat we gelijk met Beer konden komen. Hoe neem je zo'n grote zware hond mee bedacht ik me... Hij lag nog op de grond. Gelukkig kwam hij steeds meer bij. Uiteindelijk na 10 minuten naast hem op de grond te hebben gezeten was hij weer aardig bij. Nu hij weer reageerde heb ik hem geholpen met opstaan. De auto had Sonja al klaar gezet zodat we meteen konden gaan. Met z'n 2en hebben we hem moeten helpen met lopen want ja hij wiebelde nog alle kanten op.

Dierenarts

Aangekomen bij de dierenarts was Beer weer helemaal zichzelf. Keek weer goed uit zijn ogen, reageerde goed op mij en Sonja en op de katten die helaas langs kwamen. Daar speelt hij graag mee op de goede manier!! We konden zo doorlopen bij de dierenarts. Ze stonden al met z'n 2en te wachten op ons. Beer moest op de tafel. Ja okay wie helpt tillen? Vroeg ik.. Hij is vrij zwaar en heel bang voor die tafel. Met 2 man hebben we hem op de tafel gekregen. Beer zat te rillen van angst. Arm beestje! De arts keek Beer na. Ogen waren iets wazig, adem was normaal, buik voelde goed en soepel aan, oren waren schoon, gewrichten deden het goed en de temperatuur was iets hoog. Uit eindelijk zei hij dat het wel is een epileptische aanval kon zijn. Hij vroeg hoe lang het duurde... Uhhh geen idee naar mijn idee een eeuwigheid maar het zal rond de 5 a 10 min. zijn geweest zei ik. Ik kreeg te horen dat het wel een epileptische aanval moest geweest zijn. Verder werd er niks aan gedaan aangezien dit de eerste keer was. Kregen het advies mee om rustig te blijven als het weer gebeurde en op te schrijven wanneer en hoelang een aanval duurt.

Thuis

Beer is thuis weer rustig in zijn mand gaan leggen. Hij mag na een aanval een uur geen eten en drinken. Dat verhoogd de kans weer op een aanval. Beer het onwijs veel dorst en wou ook drinken. Na een uurtje riep ik hem en kreeg hij een beetje water en wat brokjes. Hij vond het heerlijk! Sonja en ik zijn maar thuis gebleven bij Beer. Tot nu toe heeft Beer geen aanval meer gehad. Als hij binnen 6 weken weer een aanval krijgt moet hij aan de medicijnen. We blijven hopen dat dit de eerste en de laatste keer was. Hij is weer helemaal zichzelf gelukkig!