Op een pleintje bij mij in de buurt staat een bankje in de zon. Iedere dag als het weer meezit zitten ze er, drie oude baasjes die de wereld problemen met elkaar bespreken, en altijd de goede oplossing voorhanden hebben. Bij elkaar hebben ze immers ruim honderd jaar levens ervaring.

 

 

Het bankje

Als ik langs het bankje loop zie ik ze zitten, de drie musketiers noem ik ze in gedachte. Ze zitten tevreden een sigaret te roken op het bankje, en ondertussen lekker te praten over van alles. Soms als ik langs loop van ik een stukje van de conversatie op. Op serieuse toon bespreken ze de problemen van de wereld. De oplossing van deze problemen zijn zo simpel, ze berijpen niet dat de jongelui die tegenwoordig de dienst uitmaken dit zelf niet kunnen bedenken.

Heerlijk toch die oude mannetjes daar op het bankje. Ze doen niemand kwaad en hebben het onder elkaar erg gezellig.

Hangouderen

Op een gegeven moment besloten de jongelui in de deelraad, zo werden ze genoemd door de oude mannetjes, dat het bankje moest verdwijnen. Het bankje zou voor overlast zorgen, was het argument. De oude mannetjes werden hangouderen genoemd. Een nieuw begrip waar ik tot op dat moment nog nooit van had gehoord. De oude mannetjes waren diep beledigd. Ze deden niemand kwaad maar toch moesten ze weg.  Ze spraken er schande van. De wereld problemen waren er niets vergeleken bij het onrecht dat hun werd aangedaan.

Twee weken na de aankondiging van de deelraad werd het bankje verwijderd, en een mooie bloembak geplaatst.

Protest

Nu ze geen bankje meer hadden om op te zitten moesten de drie musketiers iets anders bedenken. En dat heeft de deelraad geweten. De volgende dag zaten de drie op een klapstoeltje op de stoep van het deelraad gebouw. Uitgerust met spandoeken en pamfletten uitte zij hun ongenoegen over dit in hun ogen oneerlijke besluit. Ze waren vast besloten om niet eerder weg te gaan dan nadat hun bankje was terug geplaatst. Ze hadden uiteraard veel bekijks,precies wat ze wilde. Zelf de plaatselijke krant had een verslaggever gestuurd.

Dit protest hebben ze twee weken lang volgehouden. Iedere dag zaten ze voor het deelraad gebouw. De drie musketiers hadden hun eigen plekje op de stoep en vertelde aan iedereen die het maar wilde horen over het onrecht dat hun was aangedaan.

Toen de winter inviel gaven ze hun protest op met de medeling dat ze in de zomer terug zouden komen.

Jaren later

Het bovenstaande heeft zich jaren geleden afgespeeld. Eigenlijk was ik het al vergeten. Totdat er een brief van de deelraad in de bus lag. Het pleintje zou worden opgeknapt en als bewoners hadden we recht op inspraak over de inrichting. Hierdoor herinnerde ik me weer de drie musketiers zoals ik ze destijds noemde. Hoe zou het met ze zijn? Niemand wist het.

Als bewoners van onze buurt staken we de koppen bij elkaar. Het verhaal van de drie musketiers kwam weer tot leven. We besloten daarom op het pleintje een kunstwerk te laten plaatsen. Het werd een bronzen beeld van een bankje met drie oude mannetjes.

Na jaren hebben de drie musketiers hun plekje terug. En niemand die het ook maar waagt om ze daar weg te halen. 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.