Op 7 december ben ik geopereerd door Dr. Daemen in de kliniek Klein Roosendael. Buiten de uitmuntende verzorging en begeleiding die ik daar heb gehad, gaat ook het herstelproces voorspoedig.

De eerste nacht heb ik in de kliniek doorgebracht.  De vervelende pijn waar ik al jaren mee rondliep was eindelijk verdwenen.  Echter toen ik ’s nachts wakker werd, en even naar de toilet wou kon ik mijn bed niet uitkomen.  Ik  kreeg totaal geen beweging in het onderste gedeelte van mijn lichaam, wat zo stijf aanvoelden als een plank.  Echter bij het drukken op het belletje was er binnen no time en verpleegkundige aanwezig die me hielp om te rollen, zodat ik mijn bed uit kon komen.  En daar sta je dan, met een stijfheid die je het gevoel geeft dat je geen stap meer kan verzetten. Echter begin je te merken dat bij iedere stap die je zet, de stijfheid af neemt.

De andere dag is er dan de autorit naar huis, en dan duurt een uurtje rijden heel lang, als je half liggend in een auto ligt. Je jezelf niet kan draaien en de stijfheid met de minuut toeneemt.  Maar met enkele pauzes waarin ik even kon gaan lopen, was het toch goed te doen.  Bij thuiskomst was mijn eerste gang naar het toilet, en toen begreep ik waarom de mannen van de thuiszorg  aan me hadden gevraagd of ik niet een verhoging voor het toilet nodig had naar de operatie.  Ik kon dus niet meer omhoog komen.  Zoonlief regelde dus heel snel alsnog een toiletverhoging.

De pijn en stijfheid namen in de eerste week alleen maar toe, waardoor ik toch voor het gedwongen feit kwam te staan om bij de dosering  paracetamol morfine  te gaan gebruiken.  Gelukkig hadden we een goede uitleg gehad van de reden van deze toename van pijn, en wist ik dat het maar tijdelijk zou zijn. Ieder uur mocht ik 5 minuten mijn bed uit en wat rondlopen, en dit moest ik dan langzaam op gaan bouwen.  Nou naar een aantal dagen heb je het wel gehad hoor met rondjes lopen rond de eetkamer tafel. En verder kon ik de hele dag een halfuur richting plafond, staren, een half uur richting keuken staren, en kon ik een half uur tv kijken.  Het omdraaien in bed ging steeds gepaard met een hoop gekreun waarop iedereen die in de kamer aanwezig was meteen reageerden. Totdat ik aangaf dat er niets aan de hand was, maar dat de stijfheid die er steeds optrad als ik even lag, me gewoon ontzettend veel energie kosten om het lichaam in beweging te krijgen.

In de tweede week begon dan de fysiotherapie.  Tjee wat viel dat tegen om oefeningen te doen waarbij je je rug stil moest houden. Ik was er al trots op dat ik zelf de trap alweer op en af kon lopen, maar moest dat op een totaal andere manier gaan leren. In al die jaren was ik mijn rechterbeen steeds minder gaan gebruiken en nu pas werd duidelijk hoe angstig ik was om daar gewicht op te zetten, maar ook hoe de spieren in dat been verzwakt waren.  De stijfheid en pijn waren aan het eind van de tweede week totaal verdwenen, hiervoor in de plaats kreeg ik nu steeds meer last van spierpijn.  Ook begon ik met het afbouwen van de morfine. En dan merk je toch hoeveel invloed de morfine heeft  op je lichaam en geest zelf bij het gebruik van een korte periode.

In de derde week ging het lichamelijk steeds beter en begon ik ook lekker buiten wat te wandelen.  Dat ging steeds beter en al snel liep ik ook richting het winkelcentrum waar ik een goede vriend tegen kwam. Die was stomverbaasd dat ik al zo mobiel was. Ik moest hem echter wel even uitleggen dat ik niet stil kon blijven staan tijdens ons gesprek door de operatie, en niet omdat zoals hij dacht ik nog onder de medicatie zat.  Ging het lichamelijk steeds beter.  Vanaf het moment dat ik stopte met de morfine ging het geestelijk de andere kant op.  Het slapen ging steeds slechter, de eetlust werd steeds minder. En de gedachten bleven maar rondmalen in mijn hoofd.  Het werd ook steeds moeilijker me ergens op te concentreren.   Buiten begon het steeds grijzer te worden, en dat nodigde me ook niet echt uit om nog lekker te gaan wandelen. Met de fysio spraken we af om naar de praktijk te komen zodat we konden kijken of ik al kon gaan fietsen.  Dat ging eigenlijk prima, totdat naderhand bleek dat de napijn die ik ervan had te lang aanhield. Dus dat moest nog maar even wachten. Daar de pijn aanhield dus toch maar even terug aan de morfine.

In de vierde week kwamen er wel steeds nieuwe oefeningen bij.  En  begon ik ook weer last te krijgen van onrustige benen steeds als ik probeerde in slaap te komen.  Ik raakte aardig uit mijn hum.  Terwijl ik steeds beter de balans in mijn lichaam begon te vinden,  leek het erop dat de geestelijke balans de andere kant aan het uitslaan was  Het begon me aardig te irriteren dat ik steeds moet vragen of iemand iets voor me wil doen. De gedachten die door me heen gingen stonden nog steeds niet stil en gingen ook dag en nacht door.  Het is ook een gevecht van zal ik nog maar even een pilletje pakken……

In de vijfde week  ben ik dan zover dat ik begrijp hoeveel invloed de morfine heeft  op mijn geestelijke balans.  Ondertussen spelen mijn maag en darmen ook flink op, en dat is ook een van de kenmerken waarvan ik weet dat het nu echt gedaan moet zijn met de medicatie.  Mijn lichaam geeft nu zelf aan van stop, maar een klein stemmetje in me roept nog steeds: “ bekijk jij het maar, ik wil slapen.”  Om het nu beiden naar de zin te maken,  ben ik weer begonnen met kruiden te gebruiken, en laat ik mijn lichaam masseren met heerlijke rustgevende etherische oliën.  We rusten nog heel veel, maar kunnen wel alweer zelf koken en wat opruimen in huis.   We kunnen al wat beter zitten en zelfs  het fietsen geeft geen problemen meer.

En zo gaan we nu de 6de week in.   Dit is de week waarin dan eindelijk de wond binnen in mijn rug dicht zal zijn.  Het is de week waarin de verhoging van de toilet stoel verwijderd  is.  En ik nu steeds wat langer kan gaan zitten.  Hierdoor kan ik nu eindelijk een andere passie van me weer oppakken, het borduren.  Deze week beginnen we met  een detox  dieet bestaande uit smooties gemaakt van verse rauwe groente en fruit, en leggen we de balans van het eten de komende dagen bij rauw voedsel, aangevuld met zaden en noten. Aangevuld met lijnzaad en  psylliumvezels om zo het lichaam te ontdoen van de gifstoffen die zich in de laatste weken vooral door het medicatie gebruik hebben opgestapeld.

De pijn is verleden tijd.  Het lichamelijke balans is steeds beter voelbaar en merkbaar.  Nu is het werken om dit samen te laten gaan met het geestelijke balans. Voor het eerst sinds jaren kan ik nu werkelijk genieten van mijn lichaam. Stapje voor stapje werken we daar nu naar toe om dat te versterken, zodat we over vier weken heerlijk kunnen gaan genieten van een welverdiende vakantie op Curaçao.

copyright Nederland@Gerda Verstraeten

http://www.stemmenhoren.com

http://chayenna.jouwpagina.nl

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.