Herstel en Balance is een programma voor Kankerpatiënten die wat aan hun conditie willen doen, in een praatgroep even stoom af kunnen blazen en met hun lichaam bezig zijn. Gisteren was mijn doop. Dat het mij zo aangreep waren de verhalen van andere lotgenoten, ik met mijn grote bek was even de weg kwijt. Zo ik heb het eindelijk toegegeven.

ik ben de clown in een omgeving van

een circus van tranen

ik zal niet meer huilen
het doet de ander zoveel meer pijn

ik ben de clown van de droefenis
die even de tranen zal verruilen
om de lach te laten horen
van het eeuwig positief

zijn
maar ik ben ook een mens
met gevoel en trieste gedachten
in mijn hart woed een gevecht
die ik slapeloos kan dromen

alle dagen
en de te korte nachten
geef mij kracht achter masker
van de traan

dan zal ik weer lachen
en met mijn vrouw
gewoon weer leven
en verder gaan.
 

Gisteren was mij  eerste dag om mee te draaien met Herstel en Balance. Het programma is voor Kankerpatienten die na diverse behandelingen totaal hun gevoelens en emoties niet kunnen plaatsen, de conditie is die van een garnaal, dus het hele programma is georrienteerd  op mensen die in kleine groepen van diverse dames met een gezegende opleiding dit even proberen te ventileren, zodat je weer een beetje meer jezelf accepteert en zeker je conditie weer op kan pakken . 

Ik kan momenteel met een arm momenteel nog geen gat in een pakje boter slaan, maar dat geeft niet, wij hebben toch nooit boter in huis, omdat wij dat beiden niet lusten.

Ik zag er zeer tegen op om daar tussen al die vreemde mensen te gaan vertellen hoe ik mij voelde, wat ik voelde bij de diagnose en waarom en hoezo, maar gaandeweg de vragenronde van de 12 die bijeen zaten werd het mij keihard duidelijk dat ik ( gelukkig) niet de enige was met deze obstakels in het herstelplan. Het was nog gezellig, een leuke groep en gaandeweg de ochtend, na de koffie en een rondje voorstellen ging het even over de introductie van wat ons allemaal te wachten stond.

Veel dames zaten er met bostkanker, een man die tussen elf dames die steeds aan de tokkel zaten, die had dan een andere vorm van kanker, nog veel jongere dames die met ook weer andere vormen van kanker even langs kwamen. Maar allemaal hadden we veel gemeenschappelijke noemers in de vorm van "vermoeIdheid, het niet acccepteren, hulp van familie enz.

Op het programma dat wij twee keer in de week volgen staat ook fitness, heerlijk eindelijk werken met je body, wat zal ik afvallen!! Buiten het zwemmen, is dit voor mij persoonlijk zeer belangrijk, bezig zijn met mijn lichaam, ook omdat daar geschoold personeel aanwezig is hoef ik niet bang te zijn dat ik de lat voor mezelf te hoog zal leggen, die neiging heb ik heel sterk, omdat ik mezelf niet ziek voel.

Zeker na gisteren kwam ik  zeer emotioneel thuis, kon even nergens over praten, heb het allemaal even laten bezinken, omdat er zoveel verdriet waar jij midden in zit , er kom zoveel op je af. Als oudste samen met de enige man in ons gezelschap voelde ik mij toch wel een moedertje kloek die haar kanis weer eens niet kon houden. En de lol en lach was gelukkig een goede prijsschieter. Voor hetzelfde geld kwam ik in een groep die mij als Amsterdamse met borstkanker nou niet zo echt zag zitten.

Maar hé het zijn mensen die ook door een hel zijn gegaan en nog gaan, we hebben allen de hel gezien en willen nu eens de zon zien schijnen en warmte voelen de komende zomer, zonder de angst dat Koning Kanker weer om de hoek komt kijken.

Geloof mij, als ik straks na 10 weken weer richting de bossen ga, dan kan ik uren lopen, met of zonder nordickstokken, maar ik laat mij niet kisten ( ga toch door de pijp)

Mijn artistikiteit komt gelukkig weer om de hoek kijken, ik kan weer wat schrijven zonder uren tegen een leeg scherm aan te kijken, ik heb het gevoel dat ik weer tot de levenden behoor.

Want geloof mij, als je Kanker hebt gehad ben je vijf jaar nog in een gevarenzone, zo niet langer, ik 7 jaren, maar ik ben altijd al een hebberd geweest, vandaar die twee jaar extra. Donderdag ga ik voor het eerst mijn confrontatie aan, wel met mezelf, geloof mij als ik je zeg: Het valt niet mee om jezelf bij anderen tegen te komen. Dan is je vrouw er niet om je te troosten als je doorslaat.  Zoals ik me nu voel denk ik dat ik sterk ben, maar gistermiddag bij thuiskomst, je kon mij bij elkaar vegen. Ik was waard een pijp tabak, aangezien ik allang niet meer rook was zelfs dat niet aan mij besteed. 

Zij die dit programma kennen weten waar ik het over heb, zij die het moeten ondergaan weten dat ik mee lijd op weg naar een positive weg die ik nu nog zoek in het land der negatieve spiralen.

Maar die trek ik wel even recht, zo hup omhoog.

Ik hou je op de hoogte van mijn vorderingen, als het je interesseert tenminste,

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.