Ik heb het niet, dat geweldig wegpoets-vermogen. Verdringen, vergeten, klabbats deur dicht en het is weg? Dora duikt er in.

-An me hoela zeg.

Net doen of iets lelijks mooi is? Van de doden niets dan goeds? Ik houd toch wel van hen, al zie ik door de truukjes heen. Ontkennen? Ik ben toch niet gek? Het is zo helder als glas en niet omdat het niet verwerkt is, maar schrijvers en acteurs putten uit die gave. Niet zielig als in: had ik ooit, dan kon ik nu. Nee, verweerde oude waarheden, die ik nog eens observeer. Makkelijk, schrijfvoorraad.

Dagboek Fragment.
 

Dit schreef ik later want mijn moeder respecteerde geen privacy, zou het zeker lezen.
(Kut zei men toen nog niet) Dertien, mijn leven begint net.
Verdomme... wie is hier nou gek? Schande je kind zo negeren, manipuleren, kneden. Naar jullie voorbeeld? Laat me niet lachen. Enkel klagende illusies spiegelen jullie me voor. Ik heb hoopvolle dromen, ja, en waarom niet? Omdat ik dit hier zie? Blijf met je gore fikken van mijn positieve hoop af. Jullie, de drie-eenheid, blijft enkel met zichzelf bezig ... ik ben nog steeds een lastig aanhangsel. Altijd en eeuwig aandacht voor BroerToezjoer, de veel oudere, maar beschermde-zielige-negatieve-aandacht-boer en daarnaast óók nog jullie verdroogde huwelijk. Moet ik meehelpen om de uit het lood geslagen balans in stand te houden die jullie zelf dagelijks omver werpen? Ben ik Arabische Gom? Zoek het zelf uit, zeg...ik ben weg, zoek in mijn eigen hoofd naar geluk dat me past. Nee, ma moet me niet. Jammer dan, rattaplan. Gaat jullie niet meer aan hoe veelzeggend mijn gedachten zijn. Opzouten nou. Wat een hondsdolle losgeslagen bende. Voor wie is dat theater hier? Voor: "wat moeten de buren wel niet denken!" Nog steeds? Hoepel op met schone schijn, schijnveiligheid en ik heb bergen schijt aan de buren! Zij, de aanbedenen, kijken niet achter onze omgevallen muren. Verrotte desillusies woeden hier en de "men" daarbuiten vindt jullie toneelstuk prachtig. Tegen welke prijs mag ik meespelen? Oké, ik kook wel voor allemaal....maar ik weiger de meegeleverde oogkleppen. In mijn wereld is niemand blind of doof. Dag in dag uit de essentie ontkennen van het doofpotleven met een manipulerende moeder-despoot. Laat mij vrolijk wezen en houdt op mijn eigenwijsplezier plat te branden. Jullie naar teleurstelling stinkende ervaringen zijn niet de mijne. Houdt er over op dat ze in de oorlog een moord zouden doen voor wat eten. Kijk naar jullie wanstaltige eisen kaartenhuis doorspekt met enkel wantrouwen. Ik moet waarmaken wat jullie is mislukt? Toch, dat zweer ik bij deze, zal ik nooit zo verbitterd raken als jullie drie.

Twee jaar later:

Bah, die leegzuigende negatieve houding, daarmee krijg je mij niet klein, Van liefde en aandacht smelt ik, maar dat is jullie pakkie-an niet. Het leven is mooi, zo niet, maak ik zelf het feestvieren. Weet niet hoe, leerde je me niet, zeurende draailier. Daarom ga ik er nu zelf over. Maak ik mijn eigen bal, vingeren kan ik al! Heel lang, hoor je ma? Denk niet dat jij nog recht hebt op mijn mening, moeder. Jullie voelen alle drie dat je mijn wezen en goodwill hebben verspeeld.
"Je kunt met alles bij ons terecht." Haha. Hoor wie het zegt. Ze ziet mijn spottende ongeloof best, maar kijkt uiteraard weg.
Beflikker een ander, vertel me niet dat ik het makkelijk heb. Luister! Kijk naar me! Zie mijn gezicht, dat is van een onbeschrijflijke pokdalige triestheid. Trut op met je angst over de jongens die mij zullen.... Ja wat?Ben je blind? Kijk toch, mens. Ze zien me niet eens staan! Wie wordt verliefd op vierentwintig gele etterende bulten in een varkenskop. Het is zo krom als een hoepel. Je kletst alles, maar dan ook alles, recht en schept alleen maar op over hoeveel aftrek jij zelf op de jongens had. Gottegot, wat een troost is dat. Iedereen denkt dat ik nergens last van heb. Eenzaamheid? Onmogelijk? Onzin roep je?

Nog eens twee jaar later.

Oké, dit was de laatste poging. Ik deed tenslotte wat jullie van me wilden... Nee, ik red me wel, bemoei je er niet meer mee. Doeg. Ik ga dansen... de sterren van de hemel en ik weet dat jullie niet komen kijken. Tuurlijk niet, ik ben er goed in, heb succes, dat steekt te heet. Ik geniet, ondanks jullie zelfgecreëerde ellende. Zeer doet het? Goed zo. Kijk eens pappie, zonder handjes. Ja, die jongen zit aan me. Ik zweef met hem in de wolken, wees maar niet bang. Hij is homofiel en we doen alleen de Rumba, komt echt geen kind van... Mijn moeder, haar ogen spraken altijd al boekdelen, vindt me een hoer. Ja ma, ik geniet, vind het niet verkeerd, gotsamme … naai mijn baljurk, dan hoop ik, stiekem toch, dat je bij de wedstrijd komt kijken. Niet? Wanneer houdt dat verlangen eens op? Ach, zie je, ik had er ook al niet meer zo op gerekend. Zien hoe grandioos ik geniet, schitter...Ben je mal....Mij zien dansen, je ervan overtuigen dat ik er verdomd goed in ben? Blij zijn met mij, om mij?
Te veel gevraagd en te godvergeten confronterend.

Stik in je jaloezie, moeder…, dacht ik en genoot mijn eigen geluk.

Ik was jong en dan wil je wat

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.