Ken je het al die beren op de weg, heb ik het eindelijk afgeleerd stap ik in een berenklem.

hij zag beren op mijn paden lopen oh het was een wonder

het was een wonder boven wonder dat ik die beren niet kon zien

 

Ik voel de herfst

Langzaam in gedachten verzonken loop ik van mijn werk naar mijn auto, mijn haren in mijn ogen mijn haren in mijn mond, mijn kop er tegenin. Ik hoop dat storm mijn muizenissen wegblaast maar het rimpelende water is als een spiegel van mijn gezicht.  In verbazing, opgenomen, aangehoord, wat sputters tegengas gegeven maar uiteindelijk in afwachting een relaas naast me neergelegd. Wat een beren, niet mijn beren, nee ik zag ze niet hoeveel ze ook probeerde er op mijn pad te sturen.  In pogingen olifanten te kleineren tot muizen liep ik aan tegen zijn huid!

Nu heb ik knagende muizen in mijn hoofd, zoek naar de kern van de waarheid, hun waarheid of de mijne? Mijn kronkels niet overal gewaardeerd, lig ik in split tussen creatief  denken en uitvoerend werk.

Als een flits schiet de droom van mijn dochter door mijn hoofd. Slechts een dak boven mijn hoofd op vier wielen, een koffer vol met rafels, een trommel met kruimels. De verantwoordelijkheid drukt zwaar en is nimmer afwezig in alle keuzes die ik maak. Maar ik kijk verder zoveel verder, soms moet je afzakken om te kunnen groeien, creëer je mogelijkheden, zet je lijntjes uit. Ik neem mijn hengel en zie mijn vis, laat me in alle glorie zien en vraag hem te bijten.  Het werkt ik heb beet maar opeens staan daar al die beren die mijn vis willen verroberen.

Mijn werk een gedane zaak, op landelijk niveau overgenomen project. Slechts uit te voeren en te ontbinden. Een poppetje in een spel van spelers. Mens erger je niet, vol is vol en teveel is teveel, overbodig overschot we kunnen er prima zonder maar, nu nog niet.

Helaas ik kon nog niet alle beren schieten ze waren te sterk aanwezig in hun hoofd. Namen de verantwoordelijkheid over en dachten voor mij.  Als een vos kruip ik in mijn hol, lig dood met open oren, wacht mijn tijd af om toe te slaan. Laat de beren vechten tot de allerlaatste en bijt zijn nek eraf!

Aan het einde van het verhaal zal mijn vis geserveerd worden op een vergulden bord !

Maar waar ligt mijn droomvis op het droge? Gaat het samenkomen in de tijd. Kan ik mijn droom en verantwoordelijkheden mengen tot hemelsblauw?  Ik wil me laten gaan, ik wil me uiten, ik wil.............

maar ik moet zorgen voor, ik moet ............me staande houden in de overregelde aan geld verspilde maatschappij. Waar ik in verbazing sta hoe er met voeten wordt getreden op het voetvolk. Hoe creatief denken de kop wordt ingedrukt.

Mijn muis is een olifant, die olifant een beer op mijn pad, ik zal hem verslaan in tijd! Ik zal die berenklem kraken! Zal de vliegen vangen in mijn web! Het wordt een goede vaart en een grote vangst.

 

Foto's

De foto's niet toepasselijk maar wel geheel eigen werk, iets waar ik trots op ben en daarom wel vaker toon op xead. Beelden en woorden ontstaan uit mijn creatieve brein na een dag in uitvoering een heerlijke ontluchting. Voel me thuis tussen al die kleuren. Ben mijn frustratie weer kwijt en ga weer vrolijk verder daar waar ik gebleven was. Vind je het leuk om meer foto's te zien, klik dan hier

 

© kikafonie

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.