"Er is altijd wel werk te vinden, als je maar goed zoekt en je best doet" Dit is de meest voorkomende zin als iemand zegt niet of nauwelijks aan een baan te kunnen komen. Is dit echt zo? In het artikel, mijn ervaring en mening bij het zoeken naar werk.

De ervaring van een werkzoekende

Hoe het zover kwam

Tot en met augustus 2009 had ik gewoon werk, fulltime als onderwijs-assistent. Helaas was dit een gesubsidieerde baan vanuit de overheid/gemeente. Al jaren was er een onzekerheid of deze banen in hun huidige formatie door zouden gaan of.. dat de banen gewoonweg geschrapt zouden worden. Dit laatste zou betekenen dat er een hoop mensen er zonder pardon uitgegooid zouden worden.

In die jaren waren er verschillende projecten om ons aan reguliere banen te helpen. Deze projecten hielden in dat we testen kregen, rollenspellen moesten spelen en als punt op de vuurpijl assesments moesten ondergaan. Aan de hand daarvan werd bekeken welk niveau je had en wat de mogelijkheden waren voor een reguliere baan. Je kon via de gemeente dan een opleiding doen waarvan zij dachten dat je de meeste kans op de arbeidsmarkt had.

Bij mij kwam een sterke HBO mogelijkheid naar boven. Er werd dus gezocht naar een passende opleiding (gekozen vanuit de bij de gemeente beschikbare opties). Het vreemde was alleen dat ik niet gelijk door mocht stromen naar het HBO, maar eerst een verkorte MBO opleiding. Volgens hun pastte SPW beste bij me (genegeerd dat ik al een SPW niveau 4 diploma op zak had. Nee ik moest een algemene SPW niveau 3!!! volgen met daarbij specialisatie onderwijs-assistent, welke wel op niveau 4 was. Dit allemaal binnen 1 jaar. Diploma's glansrijk behaald en na een paar presentaties bijgewoond te hebben van mogelijke werkgevers, werd het project gestopt.

Na een paar jaar weer een nieuw project in het leven geroepen, gezien mijn voorgeschiedenis mocht ik dit keer wel ineens naar het HBO en mocht zelfs de opleiding (maatschappelijk werk & dienstverlening) volgen die ik graag wilde. Tijdens de opleiding (in het eerste jaar) zouden we voorgesteld worden aan (ja alweer) potentiele werkgevers. Dagen op pad met de mooieste praatjes en beloftes. Helaas ook hier was weer niks van waar en weer trokken die werkgevers zich terug. Opleiding af moeten breken (helaas) en daarna voor een hele tijd niets gehoord.

De roddels begonnen de hand weer op te steken dat er nu echt besloten was om ondersteunend personeel de zak te geven. Na ruim 2 jaar kwam dan de brief dat ik per 01-08-2009 niet meer in dienst zou zijn. Maar om ons toch nog van dienst te zijn, mochten we 2 dagen in de week gebruiken voor het zoeken naar werk, etc. Mijn directeur was zelfs zo vriendelijk om ons eerder (betaald) te laten gaan zodat we fulltime konden zoeken.

Hoe toen verder.

Zo snel ik kon heb ik me bij het UWV aangemeld voor een WW uitkering. Dit was al een heel avontuur op zich. 3 Maanden van tevoren maximaal kan je het aanvragen en alle benodigde stukken opsturen. Als alleenstaande met een woning en andere rekeningen die betaald moeten worden, heb ik dit zo snel het kon gedaan. Echter hoorde ik maar niets. Na vele telefoontjes, bleek er bij hun iets fout gegaan te zijn waardoor ze hun eigen termijn niet aan konden houden en dit meerdere malen uitstelden. Het feit dat ik helemaal zonder geld zat, hadden ze weinig mee te maken. Het leek wel een pokergame waarbij je kon winnen of verliezen. Na een tijd, dagelijks gebeld te hebben, kreeg ik eindelijk het verlossende telefoontje (ruim 6 weken na ik mijn eerste betaling had moeten hebben) dat er spoedig geld overgemaakt zou worden. Voor het eerst kwamen ze hun belofte na en een week later had de UWV mijn eerste WW uitkering gestort. Geen vetpot, gezien je de 1e 2 maanden 75% en daarna 70% van je laatst verdiende minimum kreeg, maar toch ben je blij. Er kunnen rekeningen de deur uit.

Afijn een beetje WW opstrijken en verder niets doen is er niet bij natuurlijk. Dus 4 verplichtte sollicitaties per maand. Geen probleem, want er gingen er gemiddeld 5 per week uit. Helaas zonder succes, de reacties waren altijd hetzelfde, maar hier later meer over. Verder werd ik verplicht om mee te doen in een reïntegratieproject. We hadden de keuze uit 4 verschillende bureaus, waarbij sommigen echt absurd waren. Er zat er 1 tussen waarbij je verplicht was om 1 dagdeel te sporten via hun. Na een keuze gemaakt te hebben, kreeg ik paar dagen later al een melding dat ik de week erop op gesprek mocht komen. We kregen eerst een gesprek waarna er bepaald werd wat voor jou de beste weg was qua begeleiding. Weer een hoop mooie praatjes en beloftes, maar het kwam erop neer dat je elke week een halve dag kwijt was om een groepsgesprek te hebben over je gedane sollicitaties en de reacties erop. Na dit gesprek moest je (je moeten) bij hun achter de computer om vacatures te zoeken. Aangezien ik dit thuis ook kon en daar totaal geen moeite mee had, vond ik het nogal onzin en liet dit ook weten. Waarom moesten we reizen en geld uitgeven aan garages of openbaar vervoer (zaten midden in het centrum) voor iets wat je thuis kan doen. Enige verweer was dat ze je dan konden helpen. We moesten ook voorbeeld brieven en cv's laten zien en ook daar was niks op aan te merken bij mij. Oftewel, ze lieten je opdraven (kregen daar geld voor van de gemeente en als 'ze' succes hadden een bonus) terwijl je er weinig mee geholpen werd.

Tijdens de WW probeerde ik een eigen onderneming op te zetten. het was iets wat ik van hobby uit al deed, dus waarom niet je werk ervan maken. Afijn, weer een hoop papierwerk invullen en gesprekken met mensen die je idee beoordelen. Ik kreeg van de man die mijn bedrijfsplan beoordeelde veel complimenten dat het er goed uitzag etc. Na deze complimenten kwam hij met het nieuws.. Hij moest nee zeggen want ja er is een credietcrisis bezig en op basis daarvan kon hij me geen groen licht geven. Weer een droom die de grond ingeboord werd.

Dan komt de tijd dat de WW afloopt, het was al duidelijk dat ik niet in aanmerking kwam voor een gewone uitkering. Inmiddels was ik samen gaan wonen en mijn partner verdient meer dan de ondergrens. Kan ik me ergens wel iets bij voorstellen al lijkt er vergeten te worden dat iedereen zijn eigen rekeningen heeft.

De sollicitaties

Al die tijd ben ik stug doorgegaan met solliciteren, want ja je moet toch wat. I.p.v. fulltime was ik al op zoek gegaan naar parttime omdat het leek dat daar meer in te vinden was. Ik schreef me wezeloos aan sollicitatiebrieven en deed mijn best om ze zo origineel mogelijk te houden. Met de brieven was niks mis, kreeg ik keer op keer te horen, maar gezien de hoge werkeloosheid waren er altijd andere mensen met net dat beetje meer ervaring of beter passende opleiding. O.k in mijn eigen beroepsveld zou het dus niet gaan lukken, dan maar elders kijken. Zelfs voor banen voor mensen die laaggeschoold zijn kwam ik niet in aanmerking want daar was ik weer overgekwalificeerd voor.

Afgelopen week belde ik een aantal uitzendbureaus en tot mijn verbazing hadden ze zelfs niets in het productiewerk of schoonmaakwerk, want er waren zoveel mensen die erop reageerden en die hadden wel ervaring. Kom op zeg... Iedereen kan inpakken in een fabriek of een kantoor schoonmaken, maar nee ze konden niks voor me doen.

De hamvraag

Wat moet je nou als werkzoekende nog doen als  ze je nergens een kans geven. Elf jaar heb ik als ondersteunend personeel in het onderwijs gewerkt. Gezien de bezuinigingen is hier geen werk in te vinden en zijn er geen vacatures voor. Dan probeer je het bij naschoolse opvang, zoveel verschil zit daar niet in. Meerdere gesprekken gehad, met daarna het telefoontje dat ze toch verder gaan met degene die al eerder naschoolse opvang heeft gedraaid. Andere vacatures in het welzijn leverde hetzelfde op, geen relevante of recente ervaring en na de vele reacties die ze kregen gingen ze verder met degenen die wel deze ervaringen hadden. Dan maar kijken voor iets onder je opleidingsniveau, niks mis mee. Ben aangekomen bij het gedeelte dat het me geen reet uitmaakt wat voor werk ik vind, als ik maar iets vind. Callcenters buiten het feit dat ik geen ervaring heb (dus al kansloos op zich), kreeg ik na een paar geschiktheidstesten telkens te horen dat ik overgekwalificeerd ben voor de baan. Sja ik ben creatief en probleem oplossend en dat kunnen ze niet hebben, want je mag alleen doen wat er op je beeldscherm staat. Oftewel ze zijn bang dat ik snel weer zou vertrekken als ze me wel aan zouden nemen.

Hoe kan het dat er nog steeds mensen roepen dat er voor iedereen werk is, als je maar bereid bent om dingen aan te pakken waar je eigenlijk niet voor opgeleid ben.

Ik wil werken, graag zelfs, maakt me niet uit wat voor baan. Helaas is dat niet mogelijk want ik heb niet de juiste ervaring.....

Reageren?