Ik hield al zo lang van hem. Ik weet nog toen hij net begon met de band. Als zijn grootste en meest trouwe fan stond ik hem aan te moedigen. Hij was nog een broekie en trok zich aan mij op. Ik was een behoorlijk mooie en zelfverzekerde vrouw, dat was goed voor de band.

~Guido~

Ik fungeerde als model op hun eerste album, toen waren dat nog elpees. De jeugd van tegenwoordig, die nu aan zijn voeten ligt te kwijnen, weet niet eens meer wat dat is. Maar goed, ik dwaal af en dat was niet de bedoeling. Ik zong af en toe wat mee als tweede stem, we toerden door het hele land, het leven was geweldig.

Guido (zeg Kwiedo) en ik waren een hot item en vele meiden waren jaloers op me. Vroeger zagen ze hem niet staan, maar nu liepen ze als hondjes achter hem aan. Hij was van mij, ik zag hem wel staan toen hij nog onbeduidend was, nooit zou hij me in de steek laten.

Ik deed het management van de band en toen het succes groter werd, leek het de mannen beter een zangeres aan te nemen, zodat ik me volledig op het management kon storten. Dat leek een ontzettend goed idee en dat was het ook, tot ik het management moest overdragen aan een officiële manager, iemand die er voor geleerd had.

Ik was ineens weer alleen fan. Guido zag ik nog zelden, ik mocht tegenwoordig ook niet meer bij hem in de bus, dat was enkel voorbehouden aan leden van de band en het management en daar zat ik, zoals ik hierboven al zei, niet meer bij.

Altijd beloofde hij me "Dit wordt onze laatste tour. Hierna stop ik en gaan we een gezinnetje beginnen." Hij kreeg echter alleen maar meer zin in doorgaan van die tours en ik voelde mijn klokje flink tikken van binnen. Maar ik gunde hem zijn kans en ik deed wat ik kon.

Ik zorgde dat zijn pakken voor de optredens altijd tiptop in orde waren en dat zijn bedje gespreid was als hij thuiskwam, met mij erin. Guido kwam helaas steeds minder vaak thuis. In de stad was hij dichter bij alles, dichter bij het vliegveld, dichter bij de studio en dichter bij haar, zo ontdekte ik.

Op een dag wilde ik wat spullen naar zijn appartement in de stad brengen en ik trof een vreemde auto voor de deur aan. Nu was dat niet zo uitzonderlijk, dat gebeurde wel vaker, maar deze auto gaf me meteen een onbehaaglijk gevoel, het was echt zo’n truttig vrouwenkarretje.

Ik rende het appartement in en zag daar het einde van mijn onnozelheid; Guido (zeg maar Gladdo) lag met een opgepompt getoupeerd geval in bed in een, laat ik het netjes uitdrukken, nogal compromitterende houding, behalve als ze hondjes waren geweest, maar ja, dat waren ze niet.

Ik was laaiend. Guido kwam me naakt achterna lopen. Dit was niet wat het leek en ik moest het vooral niet persoonlijk opvatten en weet ik veel wat voor onzin hij nog meer uitkraamde. Ja, daar geloofde ik toen niks meer van. Hoeveel had hij me al verteld en beloofd? De hele wereld en niks was daarvan uitgekomen.

Nu ik erover nadacht kwam ik tot de conclusie dat hij me langzaam op een zijspoor gemanoeuvreerd had en ik was de blinde kip die zich zonder verzet naar het slachthuis had laten leiden. Mijn beste jaren had ik opgeofferd aan Guido (zeg nu maar gerust Weirdo).

Ik was zo kwaad dat ik hem het liefst wilde vermoorden, maar dat zou te goed voor hem zijn, dus zon ik op wraak. Het duurde best een tijdje voor ik een mooi plan had uitgedokterd en Guido dacht dat ik alles vergeven en vergeten had. Over mijn lijk! Of beter gezegd over zijn lijk.

Nu zit ik hier te kijken, alleen ik mag hier komen, daar heb ik wel voor gezorgd na Guido’s misstap. Ik zie de band staan. Guido heeft het duidelijk moeilijk. De andere bandleden kijken enigszins geïrriteerd naar hem, zo staat hij te stuntelen vanavond. Dit zijn ze niet gewend van hem en ze kijken een beetje boos naar mij.

De zaal zit vol en ik word door veel mensen verbaasd bekeken, ik weet heus wel hoe ik er uit zie; Doods en versleten, moe en afgebrand. Maar binnenin mijn hart brandt een helder vuur. Ik heb ervoor gezorgd dat Guido mij alles heeft nagelaten. Hierna is het over met de band.

We hebben ons huwelijk ergens in een oceaan gevierd en bezegeld. Het moest snel tussendoor, de band kon hem niet te lang missen. Zijn gekluns van vanavond zullen ze eerder wijten aan een overdosis liefde dan aan iets anders. Het was best makkelijk. Ik wist niet dat je arsenicum zo eenvoudig te pakken kon krijgen.

Het grootste voordeel is nog wel dat je er niets, maar dan ook echt niets, van ruikt of proeft. Vooral niet als er wat kruiden zijn toegevoegd. Vanavond hebben Guido en ik heerlijk uitgebreid gegeten. Pittige pastaschotel met kruiden en knoflook. Hij vond het zo heerlijk dat hij wel 3 keer opschepte.

Ikzelf beweerde dat ik na al dat koken niet zoveel honger meer had. Dat geloofde hij natuurlijk meteen, ik was die onnozele hals die te dom was om bij hem weg te gaan of hem te bedriegen. Maar goed, ben ik alweer afgedwaald en jullie willen het einde vast niet missen.

Ik ben een beetje flauw van de honger, mijn gezicht is wit en als je niet beter zou weten, zou je denken dat ik er een stuk slechter aan toe ben dan Guido, maar ik kan jullie garanderen dat dit slechts uiterlijke schijn is. 'Ik ben een wolf in schaapskleren', zal ik maar zeggen.

Guido staat te tollen op zijn benen. Na 5 nummers gepruts geeft zijn lichaam het op en hij stort neer. Zijn hoofd precies bij de plek waar ik zit, ik had het niet beter kunnen plannen. En daar ligt hij nu, Guido (zeg maar Guidood). Ik sta op en kijk niet meer om, mannen zouden beter moeten weten dan hun trouwste fan te bedriegen. 

Reageren?