Hoe vindt de jeugd aansluiting bij anderen? Het internet en mobieltje lijkt de oplossing...

Waren het eerst carrièrejagers van rond de dertig, die het internet als dé ontmoetingsplaats hadden gevonden, voor het treffen van hun toekomstige wederhelft en daar best wel wat centen tegenover wilde stellen, bij de als paddestoelen uit de grond gerezen, zogenaamd uiterst gespecialiseerde bemiddelingsites, is het nu de jeugd die dit kunstje lijkt te verstaan. Alleen zij hebben daar die bemiddelingsites niet voor nodig.

Vol overgave stort men zich op de profielen van Hyves, Facebook en welke netgemeenschappen er meer zijn en kijkt naar foto’s en leeftijden, alsof het een grote catalogus betreft van behoeftige singeltjes. Terwijl vader en moeder het geld voor de vaste lasten en de daarop zo benodigde luxe bij elkaar aan het verdienen zijn, vergaapt het oudere kroost zich aan de verleidelijke of stoere blikken op foto’s, die leeftijdgenoten als uithangbord voor de zelfverkoop hebben achtergelaten.

Erg preuts is men doorgaans niet meer op deze foto’s. Wie een concurrent wil aftroeven met een iets mooier ‘sixpack’ (voor hen die de term niet kennen, goed ontwikkelde bovenbuikspieren) of de wat beter gevulde cup, laat dit zien op een manier die nog nèt binnen de gebruiksvoorwaarden van de gemeenschap valt. Het lijkt een vleesmarkt te zijn geworden waar men de waar wil zien alvorens men interesse toont.

Het uitstralen van populariteit kan aanzienlijk worden verhoogd door een enorm aantal ‘vrienden’ te tonen. Wie dit zijn en of er ooit met hen contact wordt onderhouden is volkomen onbelangrijk. Het zijn slechts figuranten die aangeven hoe groot het rijk is van de bezitter. Verder dienen er op zijn minst enkele tientallen, zoniet honderdtallen ‘respects’, ‘spots’ en positieve reacties op de profielfoto gegeven te zijn. Zo kan zelfs de meest onooglijke voorwenden, dat hij of zij door een dichtbij popster vererende hoeveelheid fans, wordt geadoreerd. Hoe belangrijk deze twee ingrediënten voor de succesvolle, jonge single zijn, blijkt wel uit de enorme aantallen groepsberichten waarin men met zichzelf leurt, totdat de gewenste status is bereikt.

Klaar voor de jacht kan men nu anderen gaan lastigvallen met krabbels en andere berichten. Er is echter een voorwaarde. Het is niet gebruikelijk dit in beschaafd Nederlands te doen. Eerst moet een bijzonder taalgebruik worden aangeleerd, waarbij opzettelijk woorden worden misspeld en verbasterd. Ook is er een keur aan afkortingen te leren. Dat wat de leraren er dagelijks proberen in te stampen, wordt hier volledig overboord gegooid. Haal het niet in het hoofd iemand ‘schatje’ te noemen. Dit hoort ‘sgatje’ te zijn. Zo zijn er talloze voorbeelden. Het bericht schijnt ook vooral inhoudelijk niets te mogen voorstellen. Dat soort berichten is weggelegd voor de ‘nerds ’. Het moet zoiets zijn als: “Haai lekkerding voeg me ff toe sgatje wat zie jij er lekker uit”. Hoe kan de ander na het lezen van zo’n hippe zin, als lokroep in het paringsritueel, de persoon nog weigeren?

Na het uitwisselen van enkele soortgelijke boodschappen is al snel het moment daar, de ander toe te voegen op MSN of het mobieltje. Dan kan men pas echt losgaan. Gezien we het hebben over een leeftijdsgroep waarbij de hormonen talrijk door het lichaam gieren, zijn de conversaties daarop helemaal aangepast. De romantische woordenschat bestaat voornamelijk uit woorden die de oudere generaties, met het schaamrood op de kaken, stiekem op een schutting kalkten. Het feit dat men contact heeft, is ook onmiddellijk aanleiding van de ander te ‘houden’ en dit zo vaak mogelijk uit te spreken. Dit houden van, betekent overigens niet veel meer dan het geilen op de ander. Af en toe mag er een dagelijkse mededeling worden gedaan, vermits dit snel wordt afgewisseld met de voornoemde boodschappen. Een voorbeeld van zo’n gesprek via sms:

Hij: “Haai lekker sgatje ben weer flink geil vandaag. Xxxx hvj”
Zij: “Hihi wel op mijn tog? xxx luvjoe so much”
Hij: “Ja, als je mijn een lekkere pica stuurt. Maak muh gek xxx”
Zij: “Had gelazer met me ouders jww hoop gezeik xxx ly”
Hij: “Kut hoor voor juh krijg ik nou die foto baby? xxx”
Zij: “Iz goed, hier iets lekkerz voor juh hihi xxx wjnmk”
Hij: “Sow, lekkere kont egt wel, begint meteen wat te groeie in me shorts XXXXX loveya”
Zij: “Hihi xxx”
Hij: “Ga je morge na sgool nog met me chille? xxx”
Zij: “Weet nog niet kuzz hvj”

Zo kan dit onophoudelijk doorgaan. Voor de wat naïeve ouder: u weet nu waar het beltegoed van uw zoon en dochter aan wordt gespendeerd! O pardon, natuurlijk doet uw kind hieraan niet mee. U heeft het immers zo goed opgevoed, dat het absoluut niet onder invloed is van andere scholieren, vrienden en vriendinnen, de tv, hedendaagse muziek(clips) en het gangbare internetgebruik. De camera op het mobieltje van uw kind wordt uiteraard louter gebruikt voor het vastleggen van nestelende vogeltjes en gek getrokken bekkies. Dit was ik even vergeten…

Spreek ik er schande van of zou ik dit moeten doen? Ik denk dat ik dat maar overlaat aan de moraalridders waarvan we er al genoeg hebben. Wel maak ik me er zorgen over. De internetgemeenschappen worden immers niet alleen door pubers bevolkt. Kwetsbare meisjes (maar ook jongens) worden steeds gemakkelijker prooi voor kwaadwillende sujetten met pedofiele neigingen. Voorts kunnen foto’s die bedoeld waren voor het vriendje of vriendinnetje een heel eigen leven gaan leiden, op het internet of de mobiele netwerken. Uw kind zou niet het eerste zijn dat zich niet meer op school kan vertonen omdat de helft van de scholieren daar, een afbeelding van zijn of haar blote togus op het geheugenkaartje heeft staan.

Opgroeiende kids hebben nu eenmaal de natuurlijke drift, zich van u los te maken. Zij doen dat op de manier die de hedendaagse generatie gewoon is. Dat is nu, altijd al zo geweest en zal altijd zo blijven. U bent misschien geshockeerd door het moderne taalgebruik maar dat waren uw ouders waarschijnlijk van u ook. Elke generatie vindt op een bepaalde leeftijd dat vroeger alles beter was en dat de wereld aan verloedering onderhavig is. Ik ben daarop als vader geen uitzondering. Ook hier is de kunst jezelf niet té serieus te nemen.

Een ‘oogje in het zeil houden’ lijkt me echter voor iedere ouder raadzaam!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.