in 2007 in maart werd ons kindje geboren we waren zo gelukkig onze eerste kindje samen ik had al 1 kind en mijn man ook uit onze vorige relatie . en in april 2007 mocht hij niet meer langer leven . zijn hersenvlies onsteking werd hem fataal . in die tijd schreef ik gedichten en daar vond ik een beetje troost bij vandaar dat ik het nu voor u ga opschrijven misschien dat ook u er wat kracht van kan krijgen .

het gebeurde in maart 2007 het was een van de mooiste momenten uit ons leven .     

en in april moesten we al weer afscheid van jou nemen

het doet ons allen veel verdriet

dat jij ons nu niet meer ziet .

mama heeft voor jou een gedicht geschreven

en wil dat je weet dat ik jou nooit zal vergeten .

 

 

Lieve .......                                                                                                                   

veel te kort ben je bij ons gebleven

maar in onze gedachte en ons hart zou je dagelijks voort leven .

ook in de gedachten van je zussen en je broer

ze vonden jou echt lief hoor .

maar helaas heb jij maar even mogen leven

we hadden je zoveel meer willen geven .

je was nog zo klein

je was zo fijn .

papa mama zouden op een of andere manier elk jaar je verjaardag beleven .

en we zouden je onwijs missen en blijven voor eeuwig om jou geven de rest van ons leven .

je bent nu in veilige handen bij jou opa en oma en je oom zij zouden over jou waken .

nou lief klein ventje wij houden van jou en vergeten nooit jou .

 

ons sterretje

een sterretje aan de hemel

dat kleine licht puntje in de nacht

schijnt op ons neer

en waak over ons elke nacht

elke avond staar ik naar de sterren

en zoek jou lichtje daar

dan zie ik jou schitteren in alle glorie en denk dan was ik ook maar daar

ik voel je nabijheid zo dichtbij

ik weet dat je het goed heb zonder pijn

lief kind van mij de rest van mijn leven

leef jij voort in mijn .

 

ik wens dit niemand toe eerst na de bevalling had ik last van postnatale deppressie

dat  werd toen niet serieus door de arts mee omgegaan

waardoor ik nu manisch depressief ben

en dit is echt moeilijk om mee te leren leven

wat ik nog erger vond was 5 weken lang heb ik van hem in mijn armen kunnen genieten

en zo van de ene op de andere dag stond ik daar met lege handen

het doet me elke dag nog veel zeer en beseffen nee dat doe ik nog steeds niet .

 ik snap het niet

en huilen ken ik niet

me tranen lijken wel van steen geworden

ik merk ook dat de tranen er wel uit moeten komen .

maar dit lukt niet ik voel me af en toe echt een mens zonder emotie

maar geloof me het verdriet is en blijft .

 of ik ooit nog mezelf word nou ik weet het niet

en dat doet veel zeer en verdriet

ik hoop dat u wat aan mijn artikel heeft zo nee

dan heb ik het maar gezegd en dat lucht ook al wat op .

belangrijke tip en spreek uit ervaring                                                 

mocht u dit overkomen

regel dan alles zelf maar uit wel je verdriet

dit is iets wat ik niet heb gedaan

ik heb me vanaf het moment dat de crematie geregeld moest worden zo hard opgesteld omdat ik het allemaal zelf wou regelen maar geloof me neem alle hulp aan die je wordt geboden en aarzel daar geen moment over

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.