Voor de zoveelste keer is Ajax weer een inhaalrace begonnen. De afgelopen seizoenen waagde Ajax zich ook aan inhaalraces. Met wisselend succes. Echter nooit met het vurig gewenste succes. Het mag duidelijk zijn dat Ajax nationaal (internationaal is het helaas al enkele jaren totaal niet reëel meer) altijd voor het hoogst haalbare gaat. Het kampioenschap. In 2007 werd een inhaalrace bijna beloond met de schaal. In 2008 en 2009 begon Ajax ook met een eindsprint. Daar waar in de Amsterdamse harten hoop gloorden, struikelden de godenzonen beide keren vroegtijdig.

De inhaalrace van 2010 geeft inmiddels weer hoop. Gisteren liet FC Twente punten liggen bij AZ, de landskampioen 2009. Ajax kan vanavond het gat terugbrengen tot één punt. Het moet dan in Tilburg winnen van Willem II. Als ik deze woorden op papier zet is het 0-1 voor Ajax. Penalty van Suarez. Wie anders? De tweede helft is net begonnen. Ajax ligt dus op ramkoers voor de Tukkers. Goed nieuws in Amsterdam. Hoewel het allemaal niks waard is als FC Twente de komende twee wedstrijden gewoon wint (thuis tegen Feyenoord en uit bij NAC) Of als Ajax, die op hun beurt Heracles op visite krijgt en in Nijmegen nog bij NEC op de thee mag, onverhoopt punten verspeelt.

Hoe het afloopt weten we uiterlijk op 2 mei van dit jaar. Maar hoe de afloop ook is. De grote winst voor Ajax is dit jaar al gemaakt. Die zit hem niet in het al dan niet halen van een landskampioenschap. Of als Ajax op 25 april de Nationale beker wint. Tuurlijk hopen we allemaal op die prijs op korte termijn. Die derde ster op het T-shirt volgend seizoen. Onze aartsrivaal Feyenoord aftroeven in de toch al zo veel besproken bekerfinale in de Kuip. Voor dit soort successen worden er iedere week elf godenzonen het veld ingestuurd. Zelfs al zal al dit succes behaald worden dan nog zit de grote winst in heel andere factoren dit seizoen.

Aan de hand van Martin Jol begon Ajax begin dit seizoen aan zijn missie. Doelstelling? Uiteraard kampioen worden. Echter had iedereen die Ajax een warm hart toedraagt in zijn hoofd eigenlijk een ander doel. Een einde maken aan het kwakkelende Ajax. Het Ajax dat gekenmerkt werd door hoge pieken en diepe dalen. Het Ajax dat voor je het wist met dikke cijfers een mooie overwinning neerzet, maar het dan een week later af liet weten als het er echt toedeed.

Neem Jol’s voorganger Marco van Basten. Hij presteerde het om iedereen binnen de selectie te laten gissen wat zijn rol nou eigenlijk was. Suarez moest enkele malen op de bank beginnen, spelers als Rommedahl stonden de ene wedstrijd in de basis om een week later op de tribune plaats te nemen en zelfs naar de keepers toe was er een tijd lang geen duidelijkheid over wie er eerste of tweede keeper was. Resultaat: Geen prijzen en de derde plek in de competitie. Voor Marco van Basten zijn aantreden was Henk ten Cate de laatste niet interimtrainer bij Ajax. Ook onder hem liet Ajax het afweten als er belangrijke wedstrijden waren. Neem de Champions League wedstrijden tegen Kopenhagen en Slavia Praag. Deze Europese niemendalletjes presteerden het om Ajax al in de kwalificatieronde van het miljoenenbal eruit te knikkeren. Daarnaast liet Ajax het tegen dregradatiekandidaat RKC afweten, toen de Amsterdammers de koppositie een aantal wedstrijden voor het competitie-einde konden overnemen. De laatste wedstrijd kon Ajax op doelsaldo winnen, maar de technische staf kon haar spelers kennelijk niet bewegen tot het inzetten van een eindoffensief.

Het zijn maar wat voorbeeldjes die weergeven hoe instabiel Ajax wel niet was voor dit seizoen. Het lijkt erop dat Jol Ajax binnen één seizoen de selectie naar zijn hand heeft weten te zetten. Iedereen weet waar die aan toe is en Jol heeft zijn elftal zo weten te kneden dat hij altijd een gebalanceerde selectie het veld in kan sturen. Alle spelers weten waar ze aan toe zijn, niemand lijkt ontevreden op enkele gefrustreerde buiten de boot gevallen spelers na. Stekelenburg weet dat hij onbetwist nummer één is, Anita en Urby Emanuelson weten dat ze afhankelijk van de situatie linksback zijn. Suarez weet dat hij de belangrijkste man is en wordt zo ook behandeld. Geen gekke spelletjes, maar gewoon duidelijkheid. Zo krijg je het blijkbaar voor elkaar dat notoire wisselspelers als Rommedahl tevreden zijn en willen blijven. Daarnaast worden spelers zichtbaar beter gemaakt. Goede voorbeelden hiervan zijn Siem de Jong (die in tegenstelling tot andere toptalenten niet het talent alleen van Onze Lieve Heer heeft gekregen), Gregory van der Wiel en Toby Alderweireld.

Daar zit de winst van dit seizoen. De selectie is stabiel en lijkt klaar te zijn om, als het dit seizoen al niet lukt, volgend seizoen Nederland te bestormen. De selectie is inmiddels stabiel genoeg om een vertrek van Suarez of misschien Pantelic op te vangen. De overige spelers die in de picture van “grote” clubs staan zullen zeer waarschijnlijk nog niet vertrekken. Een mazzelaar die een goed WK speelt daargelaten. En we moeten hopen dat Martin Jol niet vertrekt. Een kapitein die een uit koers geraakt schip weer in open vaarwater heeft gekregen kan beter maar even blijven.

Nog 9 minuten te gaan, 0-2 voor Ajax. Missie lijkt geslaagd. Zondag dus Twente – Feyenoord. Nog nooit zo vaak hoopte ik dit seizoen dat een aartsrivaal een wedstrijd zou winnen….

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.