Mijn opa en oma betekenden heel veel voor mij. Toen ze kwamen te overlijden was mijn erfenis, de fiets van opa en die van oma. Beide waren heel welkom!

De fietsen

Daar was ik heel blij mee. Niet speciaal voor mezelf, maar in een gezin met 4 kinderen waren ze van harte welkom. Zeker was het fijn dat ze van opa en oma kwamen. Zij hadden er al jaren niet meer op gefietst, maar het was toch iets speciaals.

De fiets van opa had ik aan mijn oudste zoon toebedacht. Hij was ook hun eerste achterkleinkind, dus vond ik dat wel een leuk gebaar. Hijzelf, mijn
zoon, was apetrots op de fiets van zijn overgrootvader. En hij was ook wel aan een andere fiets toe, dus dit kwam goed uit.
De fiets van oma ging naar mijn oudste dochter. Ze zat net op de middelbare school en had ook een goede fiets nodig. Het was geen opoefiets, maar wel een goede degelijke, al had ze zelf liever een fiets met handremmen gehad. Toch was ze er wel blij mee.

 

 

Ach een kleurtje....

Op een goede dag zei mijn dochter dat ze na schooltijd bij haar nichtje, samen met nog een vriendinnetje uit de klas, huiswerk ging maken. Dus ze zou direct uit school daar naar toe. Ik zei haar nog om op tijd voor het eten thuis te zijn.......

Even voor vijf uur was ze al thuis. "Mama", zei ze, "ik heb een verrassing, kom je even kijken?" Ik liep met haar mee, en met tranen in mijn ogen zag ik oma's fiets.....in wel zes verschillende, opvallende kleuren! "Maar wat heb je nu dan gedaan?", vroeg ik, "Vind je dit mooi?" Ja, ze vond dit prachtig, de andere twee hadden het ook gedaan.
De moeder van Yvonne vond het niet zo mooi, maar dat kwam misschien ook wel omdat Yvonne niet had gevraagd of ze die verfbussen wel mochten gebruiken.
"En de moeder van Ingrid", vroeg ik, "hoe vond die het?
Ja dat wist ze nog niet, want ze waren samen naar huis gegaan, dus kon ze dat niet weten, maar die vond het vast wel mooi.

Ach, dacht ik, het maakt ook niet zoveel uit. Het is een fiets, en als zij het nou mooi vindt, wat zo ik vroeger graag die dingen hebben gedaan! Dus ik nam het ook niet vervelend op.
 

 

De kermis

Dat weekend was er kermis in het dorp. Mijn kinderen gingen gezamenlijk op de fiets naar de kermis. De fietsen hadden ze achter de Hema gestald, en het nichtje van mijn dochter was ook mee. Zij had een groot slot, dus de beide fietsen zaten samen aan dat slot. Ze hadden het leuk op de kermis, maar op een gegeven moment besloot het nichtje weg te gaan. Ja je begrijpt het al.....de fiets van het slot en toen mijn dochter haar fiets wilde pakken was die gestolen.

 

 

Huilend kwam ze thuis. Meer schuldbewust, dan omdat ze helemaal naar huis moest lopen. Ja de fiets had een eigen slot en daar had ze ook aan moeten denken. Nu was hij weg en of we hem ooit weer zouden vinden? Maandag gaan we naar het politiebureau, wie weet heeft iemand hem gevonden. We spraken af, de volgende dag nog langs het station te gaan en een beetje door het dorp te rijden om te zoeken, maar ik kon haar niet veel hoop meer geven.

 

 

Zondagmorgen

Al heel vroeg ging de telefoon. Ik vroeg me af wie er zo vroeg al zou bellen, dus sprong ik uit mijn bed om me naar de telefoon te haasten. Daar had ik een meneer aan de telefoon die me vroeg of mijn dochter soms haar fiets kwijt was. Dat kon ik bevestigen. Toen kwam het verhaal:
Midden in de nacht had hij een plons gehoord. En aangezien hij naast een grote vijver woont, was hij toch wel nieuwsgierig wat er aan de hand was. Toen zag hij nog net een stukje van een fiets boven water drijven. Hij kon de fiets nog te pakken krijgen en op het droge halen. Hij nam hem mee en zette deze achter huis.
De volgende dag vroeg hij zijn kinderen of ze deze fiets kenden. En ja die kenden ze wel, er was een meisje die zo'n fiets had, met al die kleurtjes. Ze belden het nichtje van mijn dochter. Die was haar fiets niet kwijt, maar er waren er nog maar twee van in het dorp, dus de eigenaar was daarom zomaar opgespoord.
 

 

Gewapend met een dikke bos bloemen, kon mijn dochter de fiets weer ophalen. Ja een beetje schoonpoetsen, dat moest wel, maar verder mankeerde er helemaal niks aan, en het was nog vlakbij ook! De kleuren van de fiets hadden hem weer bij haar teruggebracht!

 

Toch nog gestolen

Mijn oudste dochter heeft lang plezier gehad van oma's fiets. Daarna ging de fiets naar mijn jongste dochter, die in de stad ging studeren. Het was een mooie fiets om van de trein naar school te fietsen, en andersom, als ze weer naar huis ging. In de vakantietijd, stond de fiets bij school, in het fietsenhok. Maar het bleek niet helemaal veilig te zijn, want toen mijn jongste dochter weer naar school ging en de fiets uit het hok wilde halen, was hij verdwenen. De kleurtjes hebben hier niet geholpen, maar misschien was de nieuwe eigenaar zelf ook wel zo slim om er andere kleurtjes aan te geven.

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.