Een lange roes van vreugde, op naar 5th Avenue, duizenden en duizenden mensen langs de kant van de straten van New York, lachend, schreeuwend, fluitend, bewonderend, sommigen zelfs huilend. Ik zal het nooit vergeten�

Bijna anoniem kwam ik als een van de laatsten van onze groep aan bij de verzamelplaats voor de Gay Pride Parade, met een zorgzame en best wel sexy lichtekooi aan mijn zijde, echt lang en echt blond en dan van die jarretels en naadkousen, mmm. De geldduivel, mijn eigen vlees en bloed in zijn ergste puberjaar, siste me toe "die kuthoorns zitten verkeerd om!" En ja hoor, gelijk had ie, maar ik kon me er niet meer druk om maken. Het duivelse naaien van de voorbije weken was voltooid verleden tijd.

Al wat ik die dag nog wilde was zachtjes oe oe oe zeggen en mij zwaaiend op mijn achterpoten proberen staande te houden in de vreselijke hitte, tegen de middag was het al 38° C. Ooh, de geur van rubber in dat afgrijselijk warm masker, oe oe oe
New York rook in die hitte natuurlijk sowieso niet bepaald fris. Er komt je daar regelmatig een walgelijke kwalm tegemoet uit de metroroosters op de stoep. Mensen, mensen, overal, druk druk druk, geen tijd te verliezen, time is money! Ik ben nooit eerder op een plek geweest waar je zo opgejaagd wordt. Zelfs bij de bakker werd ik vinnig aangespoord, omdat ik niet snel genoeg kon kiezen en ik ben toch bepaald niet van de langzaamste.
Alleen bij de Chinees kwamen we altijd een beetje tot rust, daar konden we zelfs even zitten om te eten en werd vriendelijk naar ons geglimlacht, ook al omdat wij vrijwel elke dag terug kwamen. Die arme koks, de hele dag boven enorme superhete woks op open vuur hangend!

De laatste dag van ons verblijf werden wij, de naaiploeg, uitgenodigd door een vriend, chefkok in een voor ons onbetaalbaar chique restaurant. Ongelooflijk mooi eten kregen we voorgeschoteld, prachtig versierde borden, eens geen belachelijke hoeveelheden om mee naar huis te nemen, maar wel echt verrukkelijk eten. Op een gegeven moment zei ik verbaasd, “maar wat weegt dat bestek toch zwaar!” Toen schoot iedereen opeens in de lach, het was de eerste keer in twee weken dat we met echt bestek aten in plaats van het plastic gedoe van de take out die we inmiddels gewend waren. Eten en koffie, allemaal uit plastic en karton, het went verbazingwekkend snel!

Enfin, we stonden te wachten tot de optocht zich zou vormen en een journalist probeerde She-gorilla te interviewen. Ik klom spontaan in zijn benen en begon zijn haar te vlooien en met zijn oor te spelen en het ging maar van oe oe oe. De arme man wist niet wat hem overkwam, maar ik ook niet…
Voor zo ver mij mogelijk was keek ik mijn paarse ogen uit. Helaas heb ik niet echt veel kunnen zien, maar van onze groep herinner ik mij de prachtigste jurken, kilo’s glitter en pailletjes, prachtige hoeden ook natuurlijk. Mijn grootste bewondering ging uit naar een heel erg verlegen, introverte jongen die zichzelf omgetoverd had in de mooiste jonge vrouw die ik ooit gezien heb, een glinsterende pauwblauwe pailletjesjurk met een lange split, prachtige make-up, naaldhakken, hij was zo’n mooie zij en niet eens gay! Heel jammer dat de foto’s verloren zijn gegaan, maar sommige beelden blijven je gewoon toch bij.

De Gay Pride Parde, een lange roes van vreugde, op naar 5th Avenue, duizenden en duizenden mensen langs de kant van de straten van New York, lachend, schreeuwend, fluitend, bewonderend, sommigen zelfs huilend. Ik zal het nooit vergeten, ik voelde me een prachtige aap in mijn mooie tutu vol met handgemaakte roosjes. Ik danste logge, maar toch zwierende pirouetjes op mijn prachtige gorillapoten. Ik voelde mij sexy en speciaal, geliefd door de mensen langs de kant. Ik werd naar de dranghekken gelokt en omhelst door sommigen, ik flirtte met anderen, maakte vaag paarsig oogcontact met deze en gene, het was fantastisch, ik was helemaal ik niet meer.

We vormden een groep van meer dan 100 personen. Als de optocht stopte moesten we als een stilstaand filmbeeld blijven staan. Ik kon echter nog geen vijf seconden stilstaan, dan kreeg ik geen lucht, van top tot teen gekleed in 3 tot 5 centimeter lang synthetisch haar, een rubber masker over mijn hele hoofd, ogen van nauwelijks transparante paarse kunststof en in de felle zon. Ik kon met een rietje gelukkig wel genoeg drinken, waar sexy Christina voor zorgde. Als ik die niet gehad had was ik vast uitgedroogd, ik was helemaal niet meer van deze wereld. Mijn apenbrein dacht niet aan drinken, ik danste maar in het rond of zwaaide heftig heen en weer.
Het zweet stroomde voortdurend langs mijn lichaam. Onder het apenpak was ik gehuld in katoen om mijn zweet op te vangen. Als ik maar genoeg bleef zwaaien op mijn achterpoten, ging een briesje dwars door mijn pak en koelde ik wat af. Zonder die zweetairco was ik nooit de stilstaande periodes door gekomen.

Het was vast een prachtig zicht, dat stilstaande bonte beeld met die ene zwaaiende gorilla, zich ogenschijnlijk onbewust van de rest. Het streelde mijn ego in ieder geval, ondanks de verontwaardigde reacties die ik van de organisatoren kreeg. Ik heb dat onophoudelijk wiegen en zwaaien overigens ook wel moeten bekopen met drie dagen kreupel lopen, maar ach, het was het allemaal waard, maar ik heb ook na de parade niet echt veel van New York gezien.

Word fan