Pubers ik ben er zo klaar mee, dit gaat echt stoppen, en wel nu, direct.

Voor de vakantie schreef ik een stuk 

www.xead.nl/de-grootste-nachtmerrie-van-elke-moeder ,maar het lijkt alsof die nachtmerrie niet voorbij gaat. Heeft hij de smaak te pakken misschien ? Dit is toch niet mogelijk, kan hij niet wat nieuws bedenken. Iets waar hij zijn leven niet mee waagt. Is het echt niet mogelijk om iets anders te verzinnen. Dat moet toch niet zo moeilijk zijn. Kom op zeg, hij draagt ook mijn genen, er zal toch wel iets van mij doorgegeven zijn. Een creatief brein misschien, die in staat is om op een leuke veilige manier te saboteren. Er zijn zoveel mogelijkheden, hij hoeft echt niet met zijn leven te spelen. En zeker geen twee keer achter elkaar, dat valt toch op , dat kan toch iedereen bedenken.

Mijn telefoon gaat.

In mijn beeldscherm zie ik dat het mijn zoon is. Die zal wel weer de hot op willen na het weerzien van zijn klasgenoten. Zeven weken vakantie, heerlijk ze gaan weer naar school. Hoi schat met mam. Een beduusde stem aan de andere kant van de lijn. Hoi mam, ik heb een probleempje, mijn fiets is een beetje kapot. Mijn hart slaat een slag over, nee niet weer. Bedachtzaam vraag ik hem rustig, wat heb je gedaan? Ik ben een scooter tegengekomen,maar maak je geen zorgen mam, ik ben er deze keer op tijd vanaf gesprongen. Zodra hij het uitgesproken heeft hoor ik een oorverdovend gelach op de achtergrond, en ook mijn zoon begint stilletjes te grinniken. Pfffft deze keer is hij nog heel, we gaan vooruit.

Een kwartier later belt hij me weer

We spreken af dat hij de fiets bij de jumbo neerzet en dat we later even contact hebben van hoe en wat. Een kwartier later belt hij me opnieuw, en komt met het fantastische voorstel, om de fiets naar de fietsenmaker daar in de buurt te brengen. Hij komt dus zelf met een oplossing. Een trots gevoel komt naar boven, zou hij dan toch wat hebben geleerd. Is het echt mogelijk dat hij nadenkt over zijn daden ? Gaat hij nu werkelijk een stukje verantwoordelijks gevoel ontwikkelen. IK krijg weer een beetje hoop.
Als we elkaar thuis ontmoeten, praten we nog even over het gebeuren. Hij verteld me uitgebreid wat er is gebeurd, en ja, ik kan alleen maar zeggen weer een geluk bij een ongeluk. Die groepen , die vreselijke groepen, ik weet dat mijn zoon er ook een hekel aan heeft. Hij wilde linksaf, maar door al die drukte, die onordelijke chaos achter hem , heeft hij niet gezien dat er een scooter aan het inhalen was. En ja de jeugd van tegenwoordig heeft niet geleerd om de hand uit te steken, dus die scooter heeft geen enkel idee gehad dat mijn zoon wel eens , zomaar plotseling het stuur om zou gooien om linksaf te slaan. Wie is er fout, zeg het maar, in mijn ogen beide. Maar goed achteraf kunnen we er om lachen. De fiets is dan wel kapot, maar mijn zoon is deze keer heel. Echter ik zeg hem, schat ik weet dat je geen zin hebt om naar school te gaan, maar kan je alsjeblieft iets anders zoeken om mee te saboteren. Je speelt met je leven, dat is niet verstandig, er zijn zoveel andere mogelijkheden, wees eens wat creatiever. Zoek een andere manier waarbij je niet het risico loopt dat je, je gezondheid aantast. Hij  moet lachen , en met een grote grijns zegt hij , zal ik doen mam, dat beloof ik je.

Maar wie zou kunnen bedenken dat hij zo’n snelle leerling is.

Het is nog maar vrijdag, en hij heeft al iets bedacht. Hij is de eerste twee uur vrij, dus ik vertrek voor hem aan. Weer wordt ik gestoord door de telefoon . IN het venster zie ik  de naam van mijn zoon, en de moed zakt me in de schoenen. Maar hij heeft het me beloofd, hij gaat met wat anders komen. Ik ben op mijn hoede als ik opneem en mijn naam zeg. Hoi mam , ik heb een probleem. Zal weer eens niet, ben benieuwd wat zijn creatieve brein voor mij in petto heeft vandaag. Ik kan niet naar school mam. OOO en waarom dat niet dan ? Nou ik heb al mijn sleutels in de leenfiets laten zitten, toen ik die gisteren inleverde. EN nu heb ik geen fietssleutel van de andere fietsen, en geen kluissleutel voor school, daar liggen mijn boeken. HAha en hij maar denken dat hij hier mee weg komt. Maak je maar klaar schat, ik kom er aan. JA maar. Niets ja maar, ik kom er aan zorg dat je klaarstaat, dan redden we het net om op tijd op school te zijn.

Nog geen tien minuten later zit hij bij me in de auto, mokkend op de voorstoel.

Hij heeft nu helemaal geen zin meer in school, hij ziet alleen maar problemen. Hij heeft echt niet gerekend op het creatieve brein van zijn moeder. Hij heeft echt nog wat te leren. Schat als je op school bent loop je even naar de conciërge, die hebben altijd een reserve sleutel van de kluizen. Dan vraag je aan hem of hij je kluis open wil doen. Dan kan je alle boeken eruit halen en in je tas doen en dan is het probleem weer opgelost. JA maar, dan is mijn tas loodzwaar. Tja dat is de consequentie van je gedrag, die mag je gewoon dragen. Het gezicht staat inmiddels op onweer. Als je de volgende keer nou gewoon je kop erbij houdt als je iets doet dan zal je dit niet meer gebeuren. Ik vind hem wel leuk eigenlijk, want nu kan je hem echt nog voelen ook vandaag.

Als ik hem weer ophaal, praten we in de auto nog even over zijn actie van vandaag.

Hij is er goed mee weg gekomen, gered door de conciërge die zijn sleutel voor de  hele dag afgegeven heeft. Zo jammer. Lachend zeg ik , het was wel leuk geprobeerd vandaag, in ieder geval veel beter dan spelen met je leven. Ben blij dat je naar me geluisterd hebt. Maar het heeft niet gewerkt haha. Hoelang ga je hier nog mee door schat. Is het niet veel handiger om gewoon te accepteren dat je naar school moet , in plaats van er tegen te vechten. Zullen we hier maar gewoon mee stoppen, en in acceptatie gaan ? Hij kijkt me lachend aan, ja mam, ik ga nu stoppen, echt beloofd. We zullen zien, maar ik blijf op mijn hoede. Want als hij echt een snelle leerling is kan hij zomaar met iets nieuws om de hoek komen. Ik ben inmiddels gewaarschuwd vandaag.

©spiritlady

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.