God ziet alles! ....'Nou dan! Ik wil u inhuren. Wegens voortdurende ontvreemdingen uit de collectebak van mijn parochie.’ Ontvreemdingen!'

Meneer pastoor belt. Of ik langs wil komen .
‘Waarom?’
‘Waarom? U bent toch privé-detective?’
‘Klopt.’
‘Nou dan! Ik wil u inhuren. Wegens voortdurende ontvreemdingen uit de collectebak van mijn parochie.’
Ontvreemdingen!

Dus loop ik nu de kerk binnen. Ze zijn nog bezig. Geen koor. Wel dwarsfluiten, trommels en gitaar. Plus blij gezang. Liftmuziekliturgie, zoals een oude conservatieve bisschop dat ooit eens noemde. De zes muzikanten kijken alsof ze net de loterijjackpot uit handen van Henny Huilman hebben gekregen..Dan moet je wel erg gelovig zijn wil je nog blijven lachen met iemand als Huisman in je buurt.

De pastoor kijkt of hij het allemaal maar niets vindt. Hij staat, als een soort action-man, met zijn handen dreigend omhoog geheven onder een groot kruisbeeld. De figuur aan het kruis vertoont opmerkelijke gelijkenis met Amerika deskundige Maarten van Rossum. Toen die nog lang haar had. Gelukkig lult de figuur aan het kruis een stuk minder dan van Rossum, maar dat terzijde.

Na een uurtje is het circus voorbij en komt meneer pastoor naar mij toe.:’Er wordt gestolen uit de collectezak,’ zegt hij zonder te groeten.
‘Wie collecteert?’, vraag ik
‘Ik heb drie collectanten. Waarvan twee een echtpaar, maar die zijn op vakantie. Blijft over een gemeenteambtenaar die dit erbij doet. Hij staat bij het gemeentehuis achter een loket. Hem, verdenk ik.’
‘Nooit kunnen betrappen?’
‘Nee, daar is hij te slim voor. Ik mis ook al een stel zilveren kandelaars. En een antiek misboek’
Ik beloof hem onderzoek te doen en neem afscheid.

Het gemeentehuis lijkt op de kerk. Maar dan zonder de blije muzikanten. Wel een ambtenaar achter een loket. Die is niet blij. Hij kijkt boos. Misschien omdat het zondag pas weer collectedag is. Of misschien was de opbrengst van de laatste keer wat tegengevallen.
‘Wilt u achter de witte streep blijven!,’ waarschuwt hij .
‘Er zijn geen andere klanten,’ probeer ik.
‘Maakt niet uit. Regels zijn regels.’
Typisch zo’n ambtenaar die de jonge vader uitlegt dat zijn zoon helaas niet geboren kan zijn voordat ze de nieuwe Europese formulieren in huis hebben.
Ik doe net of ik buk en iets opraap.’Kijk, een briefje,’zeg ik en ik leg het voor hem neer. Ik heb er in de auto een tekst opgeschreven: “GOD ZIET ALLES”
Hij vouwt het open , leest. Opengesperde ogen. Wit wegtrekken.

Beet!
Ik weet genoeg. Hyperventilerend kijkt hij mij aan.
‘Alles terugbrengen, ouwe,’ zeg ik meelevend. ‘Anders wordt het politiewerk.’
En biechten, hè?,’ zeg ik terwijl ik mij omdraai om weg te gaan. ‘ Meneer pastoor wacht op je.’
Ik hoor hem niet meer over witte strepen en regels…

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.