Het gras is groener zeggen ze. Ben je in een relatie dan kijk je nostalgisch terug naar de tijd waarin je geen restricties had. Ben je alleen, dan wil je alleen maar iemand waar je voor kan zorgen en vice versa. Maar is het altijd zo?

Hoe geen methadon?

Het is donker.  Een man stapt de dijk af in de gietende regen.  Met zo’n noodweer blijft ieder redelijk mens binnen.  Hij niet.  Er moet iets uit zijn systeem.  Het vreet hem op.  Hij stapt tot hij niet meer kan en de kolkende, schuimende massa hem omringd heeft.  Dan begint hij te schreeuwen.
“Gedaan.  Nooit meer.  Nu gaan ze mij niet meer hebben liggen.  Ik ga men leven beteren. GENOEG!”

Je zou zo denken dat iemand net de kater van zijn leven doormaakt.  En in essentie is dat ook zo. Het is echter geen alcohol dat hij wil afzweren, maar een veel grotere drug.   Liefde.
De proefpersoon in dit verhaal, we noemen hem……euhh…Bert, heeft net een punt gezet achter zijn relatie.  Of hij nu zelf dat punt gezet heeft of iemand heeft het daar neergeploft voor hem is niet zo belangrijk.  Bert ziet het allemaal niet meer zitten en zweert bij elke God wiens naam hij ook maar kent, dat het niet meer voor zal vallen.  Hij blijft vrijgezel.

Och, eikel..

Heel veel mensen zouden het een luxe probleem noemen.  Flitsend bewegen kwade tongen in het donker en noemen Bert een aansteller.  Hij zoekt problemen waar ze niet zijn.  “Neem het leven toch zoals het komt en geniet ervan, ja toch zeker!”  Voor iemand die jarenlang verwoede pogingen doet om iemand te vinden die hij “lief” kan noemen maar daar in faalt, is Bert de ondankbaarheid zelve.
Bert ziet zijn probleem anders.  Hij is verslaafd.
Ontelbare keren heeft hij zich al afgevraagd waarom.  Waarom lukt het hem niet om rustig zijn eigen 

leventje te leiden.  Sereen.  Rustig.  Stabiel.
Als hij teveel tijd spendeert aan het overpeinzen van zijn conditie voelt hij een onwel gevoel zich meester maken van zijn gedachtenpatroon.  Hij is alleen.  Al even.  Hij heeft al enkele uren geen contact gehad met de buitenwereld.  Te lang, zeker voor zijn doen.  Vlug graait hij naar zijn Gsm om iemand te bereiken die hem lief heeft…of misschien lief kan hebben in de toekomst.  Nieuw is altijd leuker.  Met walging gooit hij de gsm terug weg.  Hij voelt zich zielig, wanhopig, meelijwekkend.
De seconden tikken voorbij tot hij toch naar zijn laptop loopt en kijkt wie er te vinden is online.

Just one fix.

De standaard “configuratie” van onze maatschappij, inzake liefde, is toch wel de vaste relatie.
Mensen ontmoeten elkaar, worden verliefd, leven hun leven en gaan trouwen en kindjes krijgen.
Meer en meer beginnen er andere normen op te duiken.  Zaken die voor oudere generaties bijna niet uitspreekbaar zijn.  Zaken zoals een lat relatie, een open relatie…of gewoon geen relatie…bewust.
Van deze laatste vorm wordt er vaak aangenomen dat er dan geen partner is, dus ook geen vorm van intimiteit en affectie.  Je bent effectief alleen, zoals je wou. 
Als we kijken hoe de gemiddelde geestelijke (echt) omgaat met het celibaat kunnen we wel concluderen dat ook vrijgezellen nood hebben aan liefde.  Liefde, geen relatie. 
Menselijk, niet?  Maar hoe zegt een vrouw dat ze alleen interesse heeft in seks, geen relatie?
Zelfs in deze open cultuur is dat haast niet mogelijk zonder de meest verwerpelijke verwensingen naar je hoofd geslingerd te krijgen.  Laat je aan het andere geslacht merken dat je een wezen van vlees en bloed bent, ben je dag en nacht bezig ze van je lijf te houden.  Aan de andere kant, mannen die laten merken aan een vrouw dat ze alleen interesse hebben in intimiteit zijn dan “venten die aan maar één ding denken”  We kunnen het elkaar toch zo moeilijk maken, nietwaar?
Bert weet dat het gezondste pad voor hem niet de volgende relatie is. De relatie die altijd net achter de hoek ligt.  Je moet alleen gewoon ja zeggen.  Hij weet dat zijn geweten en geest vrij moet zijn van alle voorgaande druk en bagage.  De nieuwe persoon moet niet betalen voor geesten uit het verleden.  Zo weinig mensen willen bewust iemand pijn doen, maar zoveel mensen lopen rond met talloze littekens.  Bert denkt aan al zijn goede intenties, hij weet naar waar die weg gaat.

Op de achtergrond bibbert zijn gsm. 

Hij springt blij recht en huppelt vrolijk het pad af..

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.