Dit keer een behoorlijk heftig onderwerp, iets om eens bij stil te staan. Waarom rekken we levens koste wat kost. We klagen over de kosten van de gezondheidszorg, maar mensen die er niet langer gebruik van willen maken daar hebben we dan ook weer moeite mee.

Artseneed van de KNMG en de VSNU van 2003

"Ik zweer/beloof dat ik de geneeskunst zo goed als ik kan zal uitoefenen ten dienste van mijn medemens. Ik zal zorgen voor zieken, gezondheid bevorderen en lijden verlichten. Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen. Ik zal aan de patiënt geen schade doen. Ik luister en zal hem goed inlichten. Ik zal geheim houden wat mij is toevertrouwd. Ik zal de geneeskundige kennis van mijzelf en anderen bevorderen. Ik erken de grenzen van mijn mogelijkheden. Ik zal mij open en toetsbaar opstellen, en ik ken mijn verantwoordelijkheid voor de samenleving. Ik zal de beschikbaarheid en toegankelijkheid van de gezondheidszorg bevorderen. Ik maak geen misbruik van mijn medische kennis, ook niet onder druk. Ik zal zo het beroep van arts in ere houden. Zo waarlijk helpe mij God almachtig / Dat beloof ik."

De huidige artseneed van de KNMG en de VSNU heeft het ten opzichte van de Eed van Hippocrates niet meer over euthanasie en (indirecte) abortus.

 

GENOEG IS GENOEG

Gezondheidszorg

Er werd mij een situatie geschetst, een zaal vol met 12 couveuse kinderen, allemaal te vroeg geboren.
Tegenwoordig is bijna alles mogelijk er wordt door dokteren van alles uit de kast gehaald om te laten zien wat ze allemaal wel niet kunnen.
Ze gaan tot het uiterste om de baby'tjes in leven te houden. 10 van de 12 krijgen een waardevol leven.
Maar die andere twee? Getekend voor het leven! Ik heb er één mogen ontmoeten en zijn moeder ook. Een indrukwekkend verhaal werd er verteld die mij erg aan het denken heeft gezet. Hij kan niet lopen, zitten, slecht horen, slecht zien, zich slecht verstaanbaar maken maar het ergste is hij lijdt een leven vol pijn.

Zijn moeder schetste mij nog iets. Zolang er sprake is van een ziekenhuisopname word er kosten nog moeite gespaard………..maar zo gauw ze klaar zijn om naar huis te kunnen………….hebben de ouders het voor hun kiezen. Moeten bijna hun huis ombouwen tot ziekenhuis?

 

Geen opleiding tot verpleegkundige genoten, maar toch alles op je dag krijgen. Een verpleegkundige in het ziekenhuis kan na het einde van zijn of haar dienst rusten in zijn of haar eigen huis. Een vader of een moeder heeft continue de zorg. Tevens komt daarbij een hele administratie om thuis toch wat voorzieningen te kunnen ontvangen om het leven van hun kind dragelijk te maken. Er wordt hier enorm op bezuinigd. Uiteindelijk ontstaat er thuis dus een onhoudbare situatie. Voor kind en ouder. Door de continue zorg zal er weinig inkomen binnenkomen. Menig kind komt vervolgens in een gezinsvervangend tehuis, instelling, verzorgingshuis……….ga maar na wat dit weer kost.

Verscheurde families………………………………
Een last zo zwaar te dragen………..ja ik noem het een last, ik heb het even gezien maar heb haar veroordeling gevoeld voor haar leven en nog sterker die van haar zoon. Mensen die zeggen het is geen last ik doe het met plezier………..die zitten er niet midden in. Die vinden dat je overal van genieten moet

Ik voelde boosheid om kleine problemen van andere mensen, ja ook ik voelde me aangevallen. Maar wel degelijk stof tot nadenken.
Een piepend kind over een schrammetje word als zeer irritant ervaren………….maar ook dit kind heeft recht op zijn of haar pijnbelevenis. Weet je nog een groot probleem in jouw wereld en klein probleem op de wereld. Verharden we n.l. allemaal dan komt het ook niet goed.

Als ons kind een gat in zijn knie valt, voelt menig moeder zijn verdriet en pijn!
Verplaats je eens in de moeder van deze zoon.

Als je dan niet verhard, jezelf niet beschermt kan je toch helemaal niet meer zorgen voor je zoon. Dan huil je alleen maar mee.
Geniet van kleine dingen………..ja je ziet emoties, ook een lach en even stralende ogen. Vervolgens komt de pijn weer naar boven. Er blijven dus maar heel weinig mooie momenten over, maar veel vol pijn.

Waar gaat het nou mis

Ik vind de kosten besparingen vreemd. Wat kost een ziekenhuisopname per dag? Win een week en stop het bespaarde geld in voorzieningen voor thuis. Soms een lift al een hele uitkomst. Bied mensen de kans om thuis door te kunnen blijven zorgen. Zorg voor hulp aan huis. Zorg dat de kinderen zolang mogelijk thuis kunnen blijven leven.

Ik ging met haar door in het gesprek. We hadden het over een hypothetisch geval dat haar zoon in Afrika zou zijn geboren. Dan kon er niets voor hem gedaan worden. Precies de natuur zou zijn gang zijn gegaan. Er was geen couveuse geweest, er was geen pijnvol leven geweest. Hoever moet een dokter gaan en in hoeverre is hij eerlijk naar de ouders en laat hij hun de keuze.

De grens is natuurlijk heel erg moeilijk. Wanneer door gaan wanneer niet. Maar niet elk leven is het waard om gerekt te worden. Als er kans is op herstel of op verbetering dan heb je wat om naar uit te kijken. Maar als er al zoveel pijn is, er diverse operaties moeten worden ondergaan om pijn te verlichten, er steeds meer uitvalt totdat er alleen nog maar pijn is zonder dat er ook maar iets tegenover staat.

 

Beeld je dat eens in

Een nieuwe dag

een piepkleine lach

dan voel ik weer pijn

overal helse pijn niet fijn

ik zie niet wat er gebeurd

er word om mij getreurd

ik hoor bijna niet wat ze zeggen

wil iemand me even anders neerleggen

ik lig niet fijn

het doet pijn

ik kan het niet vertellen

kan niet even bellen

kan me niet verstaanbaar maken

hoe zal ik toch van die pijn af geraken

verlos me laat me gaan

dit is een te pijnlijk bestaan

ik voel wat frisse lucht

slaak even een tevreden zucht

het moment is weer voorbij

voel me al niet meer blij

pijn, pijn, pijn

ik wil lucht

is wat ik zucht

leg me maar weer neer

dan doet het iets minder zeer

 

Ik heb geen antwoorden want geen mens, kind is gelijk in zijn keuze en pijngrens. Maar het verhaal zette mij behoorlijk aan het denken, daarom schrijf ik het hierop. Om ook eens stil te staan bij de keerzijde van het leven.

Ik trek dit door naar mensen in coma, mensen als kasplantjes, mensen met ziektes die niet meer willen, oude mensen die op een waardige manier zeggen

GENOEG IS GENOEG

 

Heb nog een paar vragen toegevoegd die mij bezig houden
Waarom zijn we zo bang voor de dood?
Is ondraagelijke pijn niet erger?
Is een leven niet bedoeld om er van te genieten?
Waarom zijn we zo bang voor de dood?
Terwijl sommige al leven om het na hun dood goed te krijgen?

 

Ik ben zelf erg voor zelf beschikking over mijn eigen leven.
 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.