Hoe moeilijk moet het zijn. Ga binnen, broek af en doe je ding...moet er nu aan alles tonnen verdiend worden. Ik zou er het sch.....ah, i see.

Moet poepen (sorry, i could NOT resist)

Een jaar of tien geleden gebeurden er constant dingen rond mij.  Elke week was er wel iets loos waar ik een duidelijk afgelijnde “What the fuck!” tegen kon gooien.   Ben ik saaier geworden dit millennium of valt er mij gewoon minder op?  Neen, er moet geen sociale poll over komen.  Ik denk dat je echt een gewenning opbouwt tegen al de dagelijkse absurditeiten die deze wereld naar je hoofd slingert. 
Tot vandaag dus.

Wat is er gebeurd?  Ik ben naar het toilet geweest in het Waasland shopping center.

Hoeveel?  Hebt u dan een zakje voor 10 cent?

Ik was op stap met mijn zoon.  een zes jarige jongen met een zes jarige blaas.Voor de derde keer vandaag kreeg ik een “papa, ik moet naar het Wc” te horen. We waren niet ver van de faciliteiten in het shopping center dus wij met een stevige tred daarheen.
Ergens wist ik dat er iets aan het rotten was in Denemarken toen ik hem zag stoppen bij draaihekken.  Een inworp van vijftig cent kon je redden van een natte broek.  Vijftig cent!  Kocht ik aandelen ineens?

Zijn we ergens een verkeerde hoek omgedraaid en onze redding gaan zoeken in het Hilton? Krijgt mijn zoon na zijn donatie een pepermuntje en komt er iemand zijn schoenen opblinken?  Vergeet het geld, als je toevallig geen halve Euro op zak hebt sta je daar de horlepiep te dansen tot iemand wil wisselen voor je.

Nu ja, ik vloek even en gooi het equivalent van twintig oude franken in de gleuf.  Mijn nageslacht schiet door de draaihekken en ik krijg een kwitantie van de vriendelijke machine.  Het ticket koopt me een halve Euro korting in alle vestigingen van “2theloo”.  Ik sta er verbouwereerd naar te staren.   Naast me verschijnt toilet Barbie uit het niets.  Zij laat me met een perfect ingestudeerde glimlach en het nodige gewapper met de handen weten dat ik eens kan rondkijken in “de shop” achter me.  ”De shop?” laat ik nog eens weerklinken en ik sta nog stommer naar haar te staren dan de gemiddelde koe die eens een trein ziet voorbij-tsjoeken.   “Ja, u kan daar uw voucher inruilen tegen een massa geweldige sanitation products for men”  Ik schuifel zonder een woord te zeggen en met een verdoofde frons op mijn facade door met mijn voucher.

Get your "i took a crap and all i got was this lousy T shirt" here!

Emergency onderbroek in zakjes, voor als het bijna te laat is 4.80 Eu.
Neushaarschaartje . 6.34 Eu
Plastic Wc bril-bedekking, rolletje van 20.  3.99 Eu

Ik kijk rond en probeer te zien of ik iets kan vinden voor mijn 50 cent.  Langzamerhand begint het haar in mijn nek recht te komen.  We moeten naar het toilet weet je.  We doen ons ding, betalen daar een wc madam wat kleingeld voor en met wat geluk heb je een frisse, propere plaats om je gevoeg te doen.  Het feit dat we zwakke zoogdieren zijn die af en toe wat vloeistof moeten afscheiden geeft een paar fuckers in suits geen recht om ons bij de lurven te nemen en recht in een commerciële rattenval te lokken.  Er is hier zelfs geen wc madam en ik durf er meer dan een halve euro op zetten dat mevrouw de hostess geen wc borstel in haar jonge leven heeft benaderd om haar leven te redden.  Ik zou verd…..

Ergens achter mij komt men zoon met de nodige urgentie door de dranghekken.  In plaats van een opgelucht gezichtje zie ik nog altijd een zekere drukking over hem hangen.  Zijn samengeknepen knieën beloven ook niet veel goeds.  Toen ik hem vroeg of hij zijn ding heeft kunnen doen keek hij alleen met een vreemde blik van twijfel en verwarring naar de plek waar hij net vandaan kwam.  Hij schudde het hoofd.
De toilet hostess kwam tussenbeide en vroeg me of ik soms “de kamer” wou gebruiken.
Op dit punt had ik de tegenwoordigheid van geest al lang verloren om haar te bevragen wat die kamer was.  Mijn zoon was al een puike renditie van Lord of the Dance aan het geven naast mij dus deed ik wat iedere pa zou doen.  Ik knikte.

Terug naar Rome in een secondje..

We liepen voorbij het shop-gedeelte en kwamen ergens aan dat er uit zag zoals een kruising van een zonnebank center en een wellness zaak.  Aan de muur in frisse groene letters: “The total family experience”  Ik had uit complete verbazing al tien minuten niet meer met de ogen geknipperd .

De dame opent een deur en begeleid ons in een kamer.  Ik voel me niet goed.  Het enige dat ik wou was dat mijn zoon een klein plasje kon maken.  Niets meer.  Gewoon een plasje?
De kamer is een kleine badkamer.  Twee toiletten staan naast elkaar.  Spiegels overal.
Twee lavabo’s links van me.  Boven me springt een disco bal aan en we krijgen een moderne versie van ‘Born to be Alive’ te horen.  De jongen kijkt naar me en zegt “Leuk”  Hij plast.
Ik heb het gevoel alsof ik in de Twilight Zone terecht gekomen ben.  Hij staat recht en het toilet trekt zichzelf door.  Ik betrap me erop dat ik verwacht dat het met een frisse metalen stem ons vaarwel wenst en uitnodigt voor een volgend bezoek.  We trekken de disco kamer achter ons dicht.  In de gang komen er andere familie’s uit gelijke kamers.  Ze zijn allemaal voor “the total family” experience gegaan.

Ben ik het nu?……….

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.