Nou ja, gewoon..Rolstoelen gaan voor Buggy's in de tram, maar wat als je een aangepaste buggy hebt?

Een ritje in de tram.. zoals alle anderen

Daar loop ik dan met mijn goede gedrag. Op weg naar het ziekenhuis voor de zoveelste controle. Mijn dochter, gekleed in een spijkerbroek, schattig truitje, haar haartjes opgestoken in twee staartjes en haar schattige bontjasje met panterprintje, zittend in de buggy. Nou ja, zittend, hangend, over de rechterzijkant. Met haar hoofd naar beneden. Als ik in mijn haast nog net een lantaarnpaal weet te ontwijken en mijn dochter een schedelbasisfractuur bespaar, kijk ik om en zie de tram aankomen. Mijn geld, onderuit mijn tas graaiend, roep ik tegen mijn dochter dat ze rechtop moet gaan zitten. Wat ze vervolgens wonder boven wonder ook in één keer doet.. Ik hoef niet eens zes keer te roepen! Perplex van het goede gehoor van mijn dochter, stap ik achter een man met een rollator de tram in. Rood aangelopen en bezweet neemt hij uitgebreid plaats op direct het eerste bankje wat vrij is. Ik parkeer mijn buggy, zoals eigenlijk meestal, direct rechts om de hoek. Dit is een plekje voor buggy's en rolstoelers. Ik koop een kaartje en zet de buggy op de rem. Mijn dochter heeft de grootste lol. En maakt allerlei geluiden. Zo af en toe komen er klanken uit die ik als woorden herken en herhaal wat ze even daarvoor gezegd had. Een tramrit. Zoals alle andere tramritten. Een paar haltes verder stapt er nog een mevrouw met een buggy binnen. In de wagen zit een kindje van hooguit een jaar. De tram begint aardig vol te raken, naarmate we het centrum naderen. En bij weer een volgende halte, wil er een begeleider met een man in een rolstoel de tram in rijden. De conducteur verzocht de rolstoel de eerstvolgende tram te nemen, omdat er in deze tram al 3 wagentjes meereisden.

Dit gebeurd vaker in de tram, en als automatisme kijkt iedereen automatisch naar het grootste kind in de buggy, want de ouders van dat kind worden geacht hun buggy in te klappen...En het kind op schoot te nemen. Zodat de rolstoel of buggy met het kleinere kind alsnog mee kan. En aangezien, mijn kind dan vaak het grootste kind in de buggy is, krijg ik eigenlijk altijd wel van die ogen op me gericht, die me min of meer zonder woorden vragen wanneer ik mijn buggy van plan ben in te klappen. Ik voel me dan ook vaak opgelaten als er een vierde wagen binnen wil en ik heel bijdehand met mijn reuzekind in buggy blijf staan. En niets onderneem. Ik hoor dan bijna anderen denken: “Nou ja, dat kind is toch al groot genoeg om even te staan of op schoot te zitten. En als ik zelf de vierde buggy ben, moet ik ook altijd wachten op de volgende tram. Er zal nooit iemand mijn aangepaste buggy voorrang geven of hun eigen kind op schoot nemen. Omdat ze er eigenlijk automatisch vanuit gaan dat het eigenlijk te belachelijk voor woorden is dat mijn kind sowieso nog meereist in een buggy. Ik heb zelfs wel eens de opmerking gekregen dat ik mijn kind lui maakte door haar nog zo lang in de buggy mee te nemen.. Ga er als moeder van een gehandicapte dochter maar aanstaan aan al die vooroordelen.

Om terug te komen op de tramrit van vandaag, ik verontschuldigde me automatisch (zoals ik me inmiddels heb aangeleerd) tegenover de conducteur dat ik mijn buggy niet inklapte, door te zeggen dat het een aangepaste buggy is en mijn dochter ook beperkt is. De conducteur knikte begrijpend.
De man in de rolstoel alsmede zijn begeleider, vonden het geen probleem en wachten op de volgende tram. De tram waar ik me in bevond hervatte zijn rit. Probleem opgelost zou je denken. Dat ging soepel bedacht ik me nog. Hoewel ik me nog steeds enigszins opgelaten voelde, door weer (wat me echt bijna iedere tramrit overkomt) verantwoording te moeten afleggen dat mijn buggy geen gewone buggy is, en mijn kind dus geen normaal kind. Terwijl ik dus uit alle macht juist probeer haar zo normaal mogelijke kant te benadrukken!

Mijn dochter zat ondertussen nog steeds van alles aan te wijzen en te benoemen en ik hervatte mijn pedagogische taak als benoemer van alles wat mijn dochter in zich op wil nemen. (en dat is nogal wat op het moment) Toen de nog immer op zijn rollator steunende, rood aangelopen, nog steeds bezwete man, doch al die tijd wel zittende man, mij vertelde dat ik op een plaatje stond. Toen ik een stap opzij deed, vroeg hij me of ik de tekst niet goed gelezen had.

De tekst op het plaatjes was alsvolgt:
Rolstoelers gaan ten allen tijden voor op buggy's.

Ik las de tekst hardop voor, zo hard, dat ze het voor in de tram woordelijk konden verstaan.
Onderwijl veranderde ik van de ietwat opgelaten, maar vrolijke mama in een rood-aangelopen, zwaar bezweet, op mijn buggy steunende, doch nog immer vriendelijk lachende mama ..
En heb hem met mijn meest ingehouden zelfbeheersing duidelijk gemaakt dat mijn dochter dus gehandicapt was.. En nog wel een stukkie erger als hem ook. Toen hij vervolgens paars aanliep en zijn excuses probeerde te maken, heb ik hem er fijn ingewreven dat ze al vier geweest was, geen schoenen droeg, al die tijd nog geen enkele zinnige klank had gemaakt, en haar buggy en het kind zelf overigens wel erg groot waren om nog voor baby door te gaan. En heb hem vervolgens gevraagd hoe hard ik het van de daken moet schreeuwen dat mijn kind wat mankeert en dus niet normaal is, zodat men me hun vooroordelen bespaart.

En het ergste was nog, dat ik de rest van de rit het gevoel heb gehad, dat de hele tram heeft zitten kijken naar mijn kind, met de vraag in hun ogen, of ik ze nou in het ootje nam en zelf gek was, of dat mijn kind nou echt wat zou mankeren.

Is toch te erg voor woorden.. Dan probeer je dus om te gaan als moeder, met het feit dat het waarschijnlijk nooit normaal zal gaan, met alles wat al scheef loopt en dan moet je jezelf dus ook nog eens zo verdedigen, alleen maar omdat je dat kleine meisje het gunt om als zo normaal mogelijk geaccepteerd te worden in deze maatschappij...

Soms vraag ik me af waar ik voor knok.. Beter geef ik haar een bloempotkapseltje een afgetrapte spijkerbroek, die past overigens prima bij dat ene paar afgetrapte aangepaste schoenen wat we krijgen per jaar.. Haar een rolstoel geven, in plaats van een buggy. Haar zo prototype mogelijk gedrag aanleren inclusief kwijlen en zwiepen met het bovenlijf.. En haar wegdrukken, ver weg van de gewone samenleving.. Want dan, dan zullen mensen zeggen: Ach gos. Zo zielig he.. Zwaar he, zo'n gehandicapt kind. Ja mens wat zijn jullie zielig..

En als ik dat nou niet wil?

Is het dan zo moeilijk om als maatschappij iets verder te kijken dan de neus lang is.. Als men echt oprecht zou kijken naar mijn dochter.. dan zou je in één oogopslag zien, dat ze niet normaal functioneert.. Maar in plaats daarvan lezen mensen liever het plaatje waar je op staat, om zo af en toe stiekem naar mijn dochter te kijken, mij te veroordelen omdat ik haar geen moment aanspreek om haar luidruchtige gedrag (kan ik wel doen, maar ze lacht me uit haha) en me vervolgens ook nog aan te spreken omdat ik gehandicapten voor zou moeten laten gaan.. Pffff.. Wat kan ik mij toch druk maken om dit soort situaties.. Mij zie je in elk geval de komende vier maanden niet meer in de tram..

Reageren?