Wat als alles je zo tegen zit? Gewoon doorzetten?

'Gewoon doorzetten, joh!' zeggen ze. 'Je zult er uiteindelijk komen!' moedigen ze me aan.
Dat het uiteindelijk goed zal komen weet ik ook wel, want als je daar niet in gelooft, heeft het geen zin om te leven. De vraag is: Wanneer komt het goed?

Te druk in mijn hoofd

Het is al weken te druk in mijn hoofd. Ik heb vannacht slecht geslapen en ik zit nu een broodje te eten omdat het moet en niet omdat ik er zin in heb. Laatste tijd heb ik überhaupt weinig zin in dingen. Ik dwing mezelf om dingen te doen die moeten gebeuren en ik dwing mezelf om dingen te doen die ik normaal gesproken leuk vind zoals schrijven, lezen en breien. Maar, oh wat kost het allemaal veel moeite en het ergste is dat ik het gevoel heb dat ik ermee niet echt verder kom.

Wat wil ik dan?

Ik wil eigenlijk iets heel simpels: ik wil in mijn eigen inkomen kunnen voorzien. 'How hard can it be?' zou je denken.
Nadat het op universiteit niet zo goed ging (ik had geen motivatie, geen concentratie en alles was zo geweldig chaotisch en onduidelijk. Je betaald je scheel aan college geld en voor de rest mag je het zelf uitzoeken.), wist ik het even niet wat ik nou anders zou moeten doen, dus ik dacht ik ga werken en dan zie ik het verder.

Wat heb ik gedaan?

Niet getreurd om al die afwijzingen of afwezigheid van reactie op mijn sollicitaties. Het zal vast lukken. Zou je denken! Uiteindelijk mocht ik bij een re-integratie bedrijf aan de slag met behoud van uitkering en ondertussen bleef ik solliciteren. Ondertussen had ik het heel erg naar mijn zin bij dit re-integratie bedrijf en sollicitaties leverden niets op. Stiekem was ik jaloers op alle mensen daar die een of andere arbeidsongeschiktheid indicatie hadden, want zij konden daar een contract krijgen  en een echte salaris ontvangen.

Gezien ik bij de re-integratie bedrijf niet echt kon werken en ik had nog steeds geen baan, besloot ik om weer een opleiding te gaan doen. Een verkorte opleiding (2 jaar) tandartsassistente. Er werd ook overal gezegd dat er een tekort was aan tandartsassistentes, dus ik zou snel werken en leren kunnen doen. Helaas werden het alleen maar stage plekken. Maar goed met een diploma en wat ervaring zou het makkelijker worden.
Eerst ging het redelijk goed met de opleiding en stage. Vooral theorie ging me heel goed af. Praktijk wat minder, maar oefening baart kunst. Meestal. Toch bleef het lastig om de volgorde van de behandelingen te kunnen onthouden en als er iets in die volgorde ging veranderen, dan was ik de draad kwijt, werd ik helemaal gestrest en ging ik domme fouten maken. Multitasking, wat bij het beroep van tandartsassistente hoort, ging me ook niet erg goed en het werd niet echt beter.
Waarom ging het nou niet? Ik raakte er helemaal van streek. Ik wist niet wat ik met mezelf aan moest. Help!
Bij de hulpverlening mocht ik mijn levensverhaal doen. Na vele gesprekken werd er uiteindelijk geconcludeerd dat ik PDD-NOS (een zogenaamd milde vorm van autisme) in combinatie met ADD (een rustigere zusje van ADHD. Je bent lichamelijk rustig, maar in je hoofd wordt het al gauw te druk).

Na de diagnose

Eigenlijk verbaasde het me niet. Ik heb me altijd al anders gevoeld. En aan de ene kant was het een opluchting, maar wat moest ik verder? Je wordt ermee geboren en het enige wat je kunt doen is ermee leren leven.  Toch voelt het raar om erachter te komen dat ik anders denk en anders doe waardoor ik op andere mensen raar overkom, zonder er bewust van te zijn. Ik zeg 'raar' omdat je veel eerder met dit woord beschreven wordt dan met autistisch. Niet iedereen weet wat autisme inhoudt (en dat het heel verschillend kan zijn), laat maar staan dat met het kan herkennen.
Helaas is het niet gelukt om de praktijk van mijn opleiding tot tandartsassistente te behalen. Ik heb maar certificaten aangevraagd.
Verder ben ik op zoek naar een rustige werkplek waar ik normaal kan functioneren. In verband met mijn diagnose heb ik geprobeerd om ondersteuning met Wajong bij UWV op te zoeken. Het antwoord was: nee. Heb net bezwaar geschreven, maar ik betwijfel of het iets verandert. Het kom er op neer dat mijn afwijking is niet zwaar genoeg is en mijn IQ ligt tussen gemiddeld en hoog.
Kortom was er veel beter af of als ik helemaal geen beperkingen had of als ik ze in veel ernstigere mate had. Ik lig er ergens tussen in en het lijkt het minst handige situatie.

Conclusie

Het wordt maar weer doorzetten totdat het lukt of totdat ik erbij neer val. Ik hoop dat het  eerstgenoemde wordt.

Reageren?