Een kort betoog over de kortzichtigheid van de mens die gewelddadige media al gauw als zondebok aanwijst.

Het is vrijdag 22 juli in Noorwegen. Voor de meeste Noren was het een doodgewone dag, maar voor een grote groep mensen zou deze dag onvergetelijk worden. 22 juli was de dag die de inmiddels beruchte Anders Breivik uit had gekozen om een massamoord te plegen om zijn politieke idealen te verspreiden. In het manifest, een 1500 pagina tellend geschrift, verklaart Breivik games als Call of Duty: Modern Warfare 2 te gebruiken als training voor zijn aanslagen, waardoor de gewelddadige media weer eens in een slecht daglicht staat. Wat ook in dit manifest staat, is dat Anders Breivik wekelijks op de schietbanen in Noorwegen te vinden was. Ik vind onterecht dat de media hiervoor kwaad wordt aangekeken, en daarom verdedig ik de volgende stelling: gewelddadige media hebben geen negatieve invloed op een mens.

Gemakzucht

Anders Breivik verklaart dat Call of Duty: Modern Warfare 2 de ideale oorlogssimulatie voor hem was, waarin hij lekker zijn gang kon gaan en kon oefenen wat hij wilde. Maar hebben we niet altijd al naar een zondebok gezocht? Vroeger was het de Rock & Roll muziek van Elvis Presley en zijn soortgenoten die het leven van de ouders van vele tieners zuur wist te maken. Hierna was het de beurt aan het extremere Heavy Metal om het leven van jongeren te verderven en tegenwoordig wijzen we al gauw de televisie en de spelcomputers aan als schuldige voor de zoveelste schietpartij. Wanneer mensen een aanslag plegen en er wordt een gewelddadig computerspel gevonden dan wordt de link al gauw gelegd, maar is dit niet een beetje makkelijk? Uit onderzoek blijkt namelijk dat 70% van de jongeren games speelt, en een nog groter aantal jongeren leest dagelijks de krant of ziet hetzelfde gruwelijke nieuws in actie op televisie. Zo kunnen we altijd wel een zondebok aan blijven wijzen, waardoor we de echte oorzaken al snel kunnen vergeten. Verhalen over een spreekwoordelijke 'duivel' die jongeren aanzet tot extreem gewelddadig gedrag gaat namelijk als koek in de hongerige monden van onze bezorgde wereld. Wanneer we vertellen dat de ouders van de verdachte eigenlijk niet zoveel aandacht aan hun zoon besteed hebben, en dat bijna 50% van de Amerikaanse bevolking een wapen bezit haken de meeste mensen alweer af, terwijl dit toch echt belangrijkere oorzaken zijn in dit soort zaken.  Zijn dit soort oorzaken te pijnlijk voor de ouders, of is het gewoon puur uit gemakzucht dat we maar snel even een zondebok aanwijzen? Uit een onderzoek aan de universiteit van Texas bleek dat gewelddadige games nauwelijks invloed hadden op de gedachtegang van mensen. 100 jongeren speelden drie verschillende games. Twee aggressieve games en één voetbalspel. Na het spelen moesten de jongeren een aantal tests doen, en de resultaten waren vergelijkbaar. Gewelddadige media veranderden dus niets aan het gedrag van de jongeren. Wat ook uit deze tests bleek, is dat het bij jonge kinderen wél voor aggresief gedrag leidt, maar dit gedrag was maar van korte duur. Zo konden vooral de jongens na een gewelddadig televisieprogramma nog wel een half uurtje door razen, maar na dit half uurtje waren ze wel weer hersteld.

Ouders van jeugd moeten opletten!

Uiteraard heb je altijd de uitzonderingen. Zo gebeurde twee jaar geleden in Japan het volgende voorval: twee Japanse spelers van het spel World of Warcraft, een online wereld waar spelers met miljoenen andere spelers samen missies kunnen voltooiien, waren samen bezig met een zogenaamde quest, een missie dus. Na afloop van dit avontuur kregen de spelers één zeldzaam zwaard dat ze zelf onder elkaar mochten verdelen. De speler die mocht beslissen wie het zwaard kreeg koos ervoor om het zelf te houden, waarop zijn medespeler wel erg extreem reageerde. Zijn teamgenoot besloot namelijk om hem in koele bloede om te leggen, en dan gaat het hier maar om een digitaal object. Later was bekend dat de Japanner die de moord gepleegd had zelf aan meerdere psychologische problemen leed, waaronder een depressie. Mensen met psychische problemen kunnen wél beïnvloed worden door wat ze zien of spelen, maar ik vind het onterecht dat de media zelf dan worden aangekeken voor wat ze uitzenden en uitgeven. Naar mijn mening is het met dit soort 'risico-jongeren' aan de ouders zelf om in de gaten te houden waar hun kroost hun vrije uurtjes aan spendeert. Op de hoezen van gewelddadige games en voor het uitzenden van een gewelddadige film wordt duidelijk aangegeven wat voor obscene inhoud deze bevat, waardoor ouders met dit soort kinderen meteen kunnen reageren. Je hoeft de meerderheid van de mensen nog niet te duperen omdat een zeer klein percentage van alle mensen wel eens door het lint gaat doordat hij of zij hiervoor genoot van virtueel geweld. Wat we daarentegen wél aan zouden moeten pakken is de moeilijkheidsgraad op het verkrijgen van wapens in bijvoorbeeld de Verenigde Staten.

Bestrijd depressies

Vroeger toen alleen nog de man aan het werk was, kon de moeder altijd op haar kinderen passen. Tegenwoordig zijn vrouwen geëmancipeerd, en zijn dus ook veel jongeren geregeld alleen thuis. Er is dus niemand die controleert wat ze doen, maar ook niemand die deze kinderen aandacht geeft. Bijna de helft van alle vrouwen hebben last gehad van angstgevoelens gehad, tegenover 28% van alle mannen. 9% van alle vrouwen heeft een tijd lang last gehad van een depressie, tegenover 7% van alle mannen.  Een manier om deze depressies, en zo ook de risicovolle groep te verkleinen is door ze als kind meer aandacht te geven. Hierdoor verkleinen we de groep met depressieve jongeren, een groep die sowieso niet altijd serieus genomen wordt, terwijl we dit wel zouden moeten doen. Jongeren die lijden aan een depressie hebben namelijk eerder de neiging om te knappen na blootstelling aan extreem gewelddadige media, en dat is iets waar we voor moeten oppassen.

Lekker afreageren

Wat veel mensen vergeten, is dat extreem gewelddadige games en muziek ook juist een helende werking kunnen hebben. Mensen die genieten van dit soort zaken gaven aan dat het een perfect middel was om stress en woede op af te reageren, wat de kans dat ze in het echte leven aggresief gedrag vertonen aanzienlijk verkleint. Je benadeelt er niemand in het echte leven mee, en jij bent toch je agressie kwijt. Zo zegt John Carmack, een bekende naam in de gamesindustrie en onder andere de bedenker van het schietspel Quake, dat games een ideaal middel zijn om al je problemen op af te reageren. Op de QuakeCon, een bijeenkomst in Amerika waar fans van de Quake-serie bijeen komen, een grote groep vredelievende mensen te zien. Vredelievender dan de mensen op bijvoorbeeld een campus van de universiteit.

Conclusie

Om maar eens een conclusie aan dit hele verhaal te breien: ik vind dat gewelddadige media geen invloed hebben op het kind, maar dat de oorzaak van dit fenomeen vaak bij andere bronnen ligt. Het is gemakzuchtig om een zondebok aan te wijzen, terwijl de oorzaak vaak ergens anders ligt. Zo moeten ouders hun kind beter leren opvoeden, en zouden dezelfde ouders moeten opletten wat hun kinderen in hun vrije tijd doen. Gewelddadige media kunnen juist een helende werking hebben door ze als middel om af te reageren te gebruiken. De massa zou niet van hun recht om te genieten van dit soort media onttrokken moeten worden alleen maar omdat één op de honderden mensen doorsloeg na het spelen van een gewelddadige game. Gekken blijven we altijd wel in deze samenleving houden, of het nu met of zonder moderne media is.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.