voor de tweede keer mag ik in gevecht met het uwv

Zoals ik al verteld heb in mijn verhaal Wajong voor het leven heb ik sinds mijn 18de een WAJONG uitkering. Dat ging niet zonder slag of stoot, maar ik heb het opgered.

Nu ben ik 35 jaar en met 17 jaar werkervaring al heel wat baantjes verder. Ongeveer 5 jaar geleden ging het mis. Ik werd steeds moeier, kon niet meer eten, woog 46 kilo (mijn lente is 1,67). Mijn concentratie ging achteruit, net zoals mijn geheugen. Uit eindelijk ben ik naar de huisarts gegaan, die mij naar een psycholoog en dietiste stuurde met de mededeling deze mevrouw heeft een burn-out.

Burn-out is een psychologische term voor het gevoel opgebrand te zijn, geen energie of motivatie meer vinden voor de bezigheden op het werk. Gaat gepaard met diverse symtomen die uit een lopen van slapeloosheid tot diverse lichamelijke klachten zoals verstopping, huiduitslag.

 

 

Meer dan een jaar was ik onder de pannen, toen het reintegratietraject in beeld kwam, nam mijn trots weer de overhand en ging ik zelf dapper op zoek naar een oplossing. Ik ging niet meer op kantoor, dat wist ik zeker. Ik wilde naast geld verdienen ook iets betekenen voor de maatschappij. En welke mensen hebben ons het meest nodig op dit moment. De ouderen. Dus werd ik Alpha-hulp.

Een alfahulp (ook wel: alphahulp) is iemand die in Nederland ingezet wordt voor het verlenen van huishoudelijke hulp.
Zo wordt voorkomen dat bijvoorbeeld langdurig zieken of ouderen die niet alles zelf meer kunnen in een verzorgings- of verpleeghuis moeten gaan wonen. "Alfa's" kunnen dus ook bij jongere, mobiel beperkte mensen ingezet worden. Voorwaarde is dat cliënten verstandelijk in staat zijn de werkgeversrol te vervullen én in de vakantie (theoretisch) vier weken zonder zorg kunnen.
Alfahulpen zijn niet in loondienst bij de thuiszorginstelling, maar zijn in loondienst werkzaam voor de patiënt/cliënt zelf. 

(bron wikipedia)

 

 

Ik vond het werk heel fijn om te doen, voelde me weer echt gewaardeerd. Dus voor mijn kop was dit perfect, maar ik kamp zelf met lichamelijke klachten en die werden er niet beter op. Op advies van de arts zetten ik er een punt achter. Nadat ik weer enige tijd thuis zat ben ik naar mijn arbeidsbegeleider van het uwv gestapt.

Jongens, ik heb het altijd alleen gedaan. Maar tijden zijn veranderd, t lukt me niet meer. HELP!!!

Een reintergratietraject werd opgezet. En zo kwam ik terecht bij het STEP-2-WORK project van Nuon

Sinds 2006 loopt bij Nuon het werkervaringsprogramma Step2Work. Het doel: jonge werkzoekenden een betere kans bieden op economische zelfstandigheid. De deelnemers ontwikkelen zich door een op hen persoonlijk afgestemd programma van werkervaring, opleiding en begeleiding. Hierbij spelen de mentoren en praktijkbegeleiders van Nuon een grote rol. De oorspronkelijke doelstelling om in drie jaar tijd aan 300 jongeren een plaats te bieden was in de herfst van 2009 een feit.

(bron NUON)

Werken en een diploma halen in een jaar leek me geweldig. Vol goede moed ging ik aan de slag. Maar helaas, ik werd steeds zieker, ik was zwanger en daarbij begon mijn geestelijke gezondheid ook steeds verder in het nauw te raken. Met als gevolg...ik moest me wel ziek melden. Vanaf september was ik al thuis. Alleen de projectleider had verzuimd dit door te geven aan het UWV. Met als gevolg dat ik pas eind december door  Nuon ziek uitdienst ben gemeld met als reden; zwanger. Na mijn zwangerschapsverlof begon het spel. 

Mijn arbeidsdeskundige van de afdeling WAJONG kon mij niet verder afkeuren, die klachten waren volgens het uwv van na mijn 18de. Meld je ziek, blijf 2 jaar in de ZW en dan word je voor het overige  percentage afgekeurd volgens de WIA was zijn advies. Zo was het dus, maar de afdeling ZW dacht daar anders over. Ik kon op kantoor komen bij de verzekeringsarts. 

Ken je dat, dat als er dan mensen over de gang lopen, dat je denkt; "oh mijn god als die het maar niet is". En waarom tref je het dan, dat het die gene juist altijd wel is. Nou zo zat ik ook. Maargoed, ik deed braaf mijn verhaal, niks overdreven, gewoon zoals het is. Mijn dochtertje van een paar maanden was mee. Een aandoendelijke baby, die niks anders doet dan lach, trok natuurlijk zijn aandacht. Tussen het gesprek door vroeg hij (zo dacht ik gewoon koetjes en kalfjes vragen) hoe oud is ze, hoe zwaar? is het een makkelijke baby enz. En tuurlijk geef je overal antwoord op. STOM!!! want aan het eind van het gesprek was het....Nou mevrouw als ik zo uw dossier leest, heeft de afdeling WAJONG u al beperkingen opgelegd. U mag niet meer dan 5 kilo tillen, uw baby is al meer dan 6. Dus zie ik niet waarom u niet aan het werk kunt. HUH????? was mijn gedachten, maar heeft u dan niet naar mijn verhaal geluisterd?

Ik heb naast mijn reeds bestaande rugklachten, bekkeninstabiliteit, dode plekken in de rug en de maatschappelijk werkster zegt dat ik PTSS heb. Ik word gek van de pijn en van mezelf. Een werkgever zit niet te wachten op een paniekerige doodvermoeide vrouw of wel? U kunt bezwaar indien, dit is mijn oordeel.

Huilend naar huis, hoe durfde hij mijn kind tegen me te gebruiken, misbaksel. Meteen bezwaar aangetekend. Wegens de vakantieperiode duurde het even voordat ik aan de beurt was.

Dit keer nam ik mijn man, dochtertje en een medewerkster van de stichting MEE mee.

Wat doet MEE?

Heeft u een lichamelijke, zintuigelijke, of verstandelijke beperking of ervaart u beperkingen ten gevolge van een chronische ziekte? Dan krijgt u te maken met instanties, regels en allerlei praktische problemen. Misschien heeft u vragen waar niet zo makkelijk een antwoord op te vinden is. Uw beperking kan een belemmering vormen wanneer u, net als anderen, mee wil doen in de samenleving. MEE is vertrouwd met al deze zaken en kan u daarbij helpen.

Samen met u zoekt MEE naar antwoorden op uw vragen en oplossingen voor problemen. MEE geeft onafhankelijk advies en brengt u in contact met de juiste organisaties en instanties. MEE-consulenten kijken vooral naar uw mogelijkheden.

Wat betekent MEE?
MEE vindt respect en gelijkwaardigheid van groot belang. Mensen met een beperking zijn volwaardige burgers met alle daarbij behorende rechten en plichten. De naam drukt uit waar MEE voor staat: een ondersteuner naast de cliënt, die MEEleeft, MEEdenkt, ook MEElacht, zonodig MEEgaat en altijd MEEwerkt. 

(bron mee)

Wederom doe ik mijn verhaal, wederom volgt een klein onderzoek. De bezwaarverzekeringsarts denkt mee, leeft mee. Met goed gevoel verlaten we het UWV gebouw. Maar dit gevoel word compleet van de wereld vervaagd als de envelop met beslissing heb geopend. Negatief. Dus ik mag nu beroep aantekenen. De hulp van stichting Mee houdt hierbij op, rechtsbijstand dekt geen sociaal recht , lid van de bond ben ik niet, advocaat kunnen we niet betalen. Dus ik kan slikken of er alleen voor gaan.

Ik laat het er niet bij zitten, minder dan dit word het toch niet. De weg naar de rechtbank beschrijf ik in het tweede deel van dit verhaal

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.