Soms heb je van die buien dat je denkt laat mij eens een poosje met rust.

Nieuwe gedichten, nieuwe woorden een tijdje verzameld, geen grote ontstuitbare woordenval hier meer. Een stukje rust gezocht en gevonden. Ergens kwamen de volgende regels vandaan na een tijdje stil te zijn geweest, zou dit een doorbraak zijn van stilte, of was het stilte voor een storm, kan jullie geen antwoord geven moet er zelf nog achter komen, maar een tijdje in de luwte is heerlijk bijkomen van alle wind.

 

Bevallig Eiland

 

Ergens draait de wereld door
Ver weg van hier
Explosies van oude pijnen
Blokkeren het zicht op de planeet

Verstopt houd ik alles binnen
Geen opluchting door ontluchting
Hoe kom ik hier en nu weer weg

In de toren uitzicht
Zie slechts verweven paden
De haan kraait een nieuwe dag
De stilte verstomt

Door vingers heen
Glijd de tijd
Geen nieuwe intriges
Niets in dit geval iets

ik vertoef op een bevallig eiland

***

 

Spinsels

Zwart omfloers ik
Helder blauwe ogen
Omwikkeld met eigen spinsels

Ontrafel mij
Tot op het bot
Ontkleed mij
Aanschouw mij naakt

vraagtekens in spiegels
Behoeftes om te pellen
perzik zo zoet, sappig en zacht

Dubbele knopen
Bewaren mijn geheim

Rafelig aan einden, versleten
Draadjes knappen van spanning
Nieuwe verbintenissen in de knoop

Aangewezen op eigen kunnen
Mijn loep in tijd
Geboren in vreugde
Gelaten overleefd

***

 

Verboden toegang

geen ommekeer
geen Ontsnapping
tel voor twee

Geteisterd door spoken van herinneringen
Een intrigerende persoonlijkheid
Die niet meer los laat

Onuitwisbaar haar indruk
Achter gelaten in stof
Als hielen lichten

genageld aan grond
Ligt daar de zwerfsteen
Voel haar  trilling om te gaan
Zonder eindbestemming

***

 

Onbewoond

 

Ik verlang  zo naar Robinson
liggend bij de Blue Lagoon
In bermuda gearriveerd
Verdwenen uit zicht

onvervalst is de natuur
Grenzen bepaald
Waar stekels zijn opgezet

oorsprong van helder water
niet morsen op seinen
tamtam in stilte
vuur zonder rook
uit den boze lokkende gebaren

bal in eigen ritme
aanschouw ik enkel mezelf
geen welkom in mijn haven
gered in eenzaamheid

Als wolf in kleren
Stil ik mijn honger
een hart in verre holen
onaantastbaar weggestopt

depressie zichtbaar in donkere wolken
ik  schuil onder  de wol
kinderstemmen doen mij ontwaken

***

 

Wapenfeit

In twijfel doorgeslagen naar een ondoordringbaar woud. Bikkelhard over,  tot een onneembare vesting van graniet  omringt door waterlanders, kijken ogen van staal vanaf de ijzingwekkende toren.
Warm kaarsvet gestold in kou,  dooft de vlam,  geen schijnsel in de duisternis.
Omgesmolten tot wapens als kruis voor het hart, niet langer bereid te incasseren,  de brug opgehaald, de luiken gesloten.
De laatste grote aanslag op mijn leven zet mij terug in besef niet draagbaar te zijn, afhankelijk van eigen benen. Indrukwekkende woorden als nooit en nimmer regeren de gedachten.
Kleine vonkjes sla ik uit,  geen vuur,  geen  vlam, geen vertrouwen in duurzaamheid! Slechts nog kwetsbaar als achilles priem ik mijn hakken in het zand.
Vluchtige stoffen kriebelen in mijn neus, slik pillen tegen branderige ogen. Ironisch gebroken is de stroom van onuitputtelijke kracht.

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.