Vaders die hun kind niet meer zien na de scheiding zijn niet altijd zielig.

Het lijkt wel een sprookje....lang lang geleden

Was het maar een sprookje maar dat is het niet. In 1997 is mijn lieve zoon geboren, een echte huilbaby was hij maar ondanks dat heb ik altijd zielsveel van hem gehouden en nog. Zijn vader deed er weinig aan en liet mij zelf alles oplossen. Soms was dat wel erg zwaar want hij kwam 4 a 5 keer per nacht en ik werkte daarnaast dus dat was soms best aanpoten maar goed als je van je kind houdt weet je dat hij er waarschijnlijk ook niets aan kan doen en moet je het, hoe moeilijk soms ook, accepteren.

De relatie tussen mij en mijn, al een tijdje ex, liep niet echt voorspoedig en toen mijn zoon 4 werd zijn wij gescheiden. Mijn ex kon dit moeilijk verkroppen en wilde zijn zoon een tijd niet zien omdat hij dat niet aankon. Ik heb hem uiteraard die tijd gegeven maar vond het wel moeilijk, hoe kan dat nou? Ventje kan er toch ook niets aan doen. Na een paar maanden kreeg ik een nieuwe relatie en mijn zoon zag mijn huidige man als zijn vader, noemde hem al snel papa en ze waren/zijn echte vrienden. Mijn ex kreeg ook een relatie en hij probeerde mijn zoon te dwingen om mama tegen zijn nieuwe vriendin te zeggen. Misschien voor hem logisch maar ik had voor mezelf zoiets van het moet uit zijn hartje komen.

Trouwen

In 2003 zijn mijn huidige man en ik getrouwd, zoonlief trouwde mee in zijn mooie pak. Hij kreeg een ring die mijn man hem omdeed en hij heeft ook de gelofte afgenomen, prachtig was het. Een jaar later trouwde zijn vader, uiteraard ging hij ook de hele dag mee. De dag ervoor kwam hij uit school en liep met zijn hoofd tegen de muur, ik schrok me een ongeluk. Wat is er aan de hand....ik wil niet naar die stomme trouwerij. Waarom niet...ik weet het nu nog niet. Omdat ik hier erg van schrok heb ik de dokter gebeld en die heeft me doorverwezen naar het Riagg omdat het volgens hem niet goed zat. Maar goed de trouwerij was geweest en de vrienden die hem terugbrachten vertelden een treurig verhaal. Er werd een familiefoto gemaakt, zoon ging erbij staan maar werd weggestuurd door nieuwe schoonmoeder en vader deed niets. Ik kan je vertellen dan breekt je hart als moeder zijnde.

Riagg

Het gesprek bij de Riagg verliep voorspoedig. Vader wilde niet komen want vond het niet nodig. Mevrouw van Riagg vroeg, wat zou je doen als je een toverstafje had en het bij je vader kon veranderen om het leuk te krijgen. Wat hij toen zei verbaasde de vrouw enorm...."ik zou dan toveren dat ze mij nooit meer willen zien". Conclusie was om kind rust te geven hem voorlopig niet naar zijn vader te laten gaan maar hem de tijd te geven. Moeilijk om vader te overtuigen maar hij vond het uiteindelijk toch goed.

Adoptie

Na verloop van tijd vond vader dat hij geen alimentatie meer hoefde te betalen. Ik moet daarbij nog even vermelden dat ik, toen ik bij hem wegging, voor mezelf geen alimentatie wilde en alle spullen bij hem heb gelaten. Het enige dat ik wilde was alimentatie voor mijn zoon. Hij stopte daarmee dus ik heb hem daar een paar keer op aangesproken (hij verdiende echt een ton per jaar) Hij bleef mij verwijten maken dat ik zoon bij hem weghield maar ik kan echt met 100% zekerheid zeggen dat ik dat nooit maar dan ook nooit heb gedaan. Ik heb hem nooit zwart gemaakt bij mijn zoon omdat het altijd zijn biovader blijft.

Ik vertelde aan mijn man wat er was gebeurt en hij zei laat mij hem dan adopteren. Ik heb dit voorgesteld en hij ging hiermee akkoord. Ik heb op woensdag een brief opgesteld en deze aangetekend verstuurd. Donderdag had ik hem al in de bus liggen...ondertekend. Onvoorstelbaar, je verkoopt je kind, zo kwam het bij mij over.

Dingen die er uitkwamen

Zoon was zo blij en nu kwamen er dingen naar buiten. Het enige dat hij leuk vond als hij daar was was dat hij auto mocht rijden (een kind van toen 5!) in de straat. Als zij boos was vroeg hij of hij haar mama mocht noemen omdat hij dan dacht dat ze aardiger zou worden :( .  Als hij daar op zaterdagavond was mocht hij ze pas om 10.00 uur wakker maken op zondag, en dan te weten dat kind altijd al om 5.00 of 6.00 uur wakker was, wat moet hij zich ongelukkig gevoeld hebben. Als hij iets niet luste moest hij naar zijn kamer om het op te gaan eten. Maar wat hij het ergste vond is dat hij op oudejaarsavond bij ons wilde blijven maar naar hem toe moest komen. Hij had beloofd hem wakker te maken om even voor 12.00 uur maar dat had hij niet gedaan, 9 jaar later komt dit er nog uit.

Op een gegeven moment stond hij toch bij school. Zoon schrok hier erg van en liep direct naar juffrouw. Die is naar ex toegegaan en heeft gezegd dat hij hem niet wilde zien. Ik vroeg hem vond je het dan niet fijn om hem te zien, maar nee ik heb maar 1 echte vader en die zit thuis. En zelfs als ik dood ben zou ik niet naast hem willen liggen, poeh, waar haalde hij het vandaan.

Het heden

Er is nog zoveel gebeurt en ik besef nu dat ik er wel een boek over kan schrijven. Wij zijn in ieder geval heel gelukkig, zoon heeft nu officieel de naam van mijn echtgenoot en voelt zich heel gelukkig. Hoe ik dat weet is omdat wij een keer een ontspanningscd zaten te luisteren en hij heel lang met zijn ogen dicht zat. Hij zei mam..ik liep naar het strand het water de golfen kwamen op mijn af...dat was (mijn ex) , ik liep hard weg naar de duinen, dat was jij mam, want daar voel ik me veilig. Jij bent er altijd voor mij en ik hou superveel van jou. Nou ik kan vertellen dat de tranen over mijn wangen rolden.

We zijn een echt klef stel en houden superveel van elkaar...daar komt nooit iemand tussen.

Ik zal mijn zoon ook nooit verbieden naar zijn biopa te gaan...dat heb ik hem ook altijd gezegd, als je wlt dan zoeken we hem op, maar het is goed zo zegt hij dan...ik heb rust.

Fijn dat ik het na zoveel jaar even van me af kon schrijven

 

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.