Om me heen zie ik veel verbroken relaties. Mensen die veel verdriet hebben gehad om hun gebroken gezin. Maar eigenlijk ken ik maar erg weinig mensen die (lang) single zijn. Vaak ontmoeten ze al snel weer een nieuwe levenspartner en onstaan er nieuwe "samengestelde" gezinnen. Of komt er zelfs een derde tussen de relatie en stapt een van de partners (alsof het niets) is een nieuw gezin in.

De mens is niet gemaakt om alleen te zijn

Met de stelling: "Een mens is niet gemaakt om alleen te zijn" ben ik het helemaal eens. Maar kan me wel ontzettend verbazen over de snelheid waarop mensen die net uit een lange relatie of een huwelijk komen weer een levenspartner ontmoeten. Een scheiding is een hele heftige situatie waar naast de partners die deze beslissing genomen hebben, vele mensen verdriet van hebben. Het heeft een impact op de kinderen maar ook op je ouders en je vrienden, je hele sociale leven staat eigenlijk op z'n kop!

De liefde die je jarenlang voor iemand hebt gekoesterd is niet zomaar ineens uit je systeem. Toch lijkt het om me heen alsof het allemaal heel makkelijk is. Je relatie is verbroken en je komt wel weer een ander tegen en vormt samen weer gezellig een nieuw gezin. Iedereen accepteert deze situatie ook alsof het de gewoonste zaak van de wereld is.

Tweemaal gescheiden

Zelf heb ik tweemaal die periode meegemaakt. Het is me min of meer overkomen. Met mijn eerste vriend heb ik 10 jaar een relatie gehad, toen we uiteindelijk zijn getrouwd ontmoette hij de liefde van zijn leven tijdens onze huwelijksreis (GTST is er niets bij). Vlak voor ons huwelijk zijn we verhuist vanuit ons geboortedorp naar een stad aan de andere kant van het land voor zijn werk. Ik had er ook direct werk en ontmoette daar een leuke collega waar ik veel gesprekken mee had. Eigenlijk ging ik te ver in die gesprekken met hem, het waren gesprekken die ik eigenlijk met mijn eigen vriend had moeten voeren. Zo groeide er met deze collega die ook nog getrouwd was een intieme relatie.

Met mijn eerste vriend toen inmiddels mijn man was er geen ruzie maar het was ons wel duidelijk geworden dat na beide gebeurtenissen we onze wegen beter konden scheiden. Een pijnlijke beslissing maar gelukkig konden was alles goed en rustig afhandelen. We hadden ook geen kinderen samen dat scheelt. Nog 3 maanden woonden we samen voordat hij een ander huis had gevonden. We bleven samen sporten, gingen nog naar bioscoop samen tot dat zijn nieuwe vriendin aangaf dat ze niet meer wilde hebben. Later is hij met haar verhuist naar een ander deel van het land en ik heb hem nooit meer gezien. Wel heb ik hem jaren gemist en ben ik altijd van deze man blijven houden.

De tweede scheiding was nog pijnlijker

Ik was ruim 13 jaar samen met een man waarvan ik onwijs veel hield en waarvoor ik heel veel over had, alleen hij zag dat niet zo. Voor hem draait het hele universum alleen maar om hem en hij zag niet hoeveel ik mezelf voor hem wegcijferde. Ruim 3 jaar geleden vond hij via Hyves zijn eerste liefde terug en nog geen 2 weken later verliet hij mij en mijn zoon van toen 8 jaar om bij haar en haar 2 dochters te gaan wonen.

Zomaar van de ene op de andere dag, tenminste voor mij was dat zo, hij was hier achteraf gezien al veel langer mee bezig. Op een avond was ik bij mijn vriendin op haar verjaardag, het was erg gezellig en rond 24 uur kwam ik weer thuis. Er ontstond onmiddellijk bonje thuis, terwijl ik erg vrolijk binnen kwam. Hij had duidelijk te veel gedronken en was uit op ruzie. Op een gegeven moment begon hij te schreeuwen tegen me dat hij alleen nog maar bij me woonde voor mijn zoon niet meer van me hield. Na een ongelovelijke rot nacht ben ik de volgende dag met mijn zoon naar vrienden gegaan, hun zoon was jarig en we zouden daar de hele dag zijn en ook blijven eten. Mijn ex was nog steeds helemaal over de rode en wilde niet mee. Ik verzon een smoes dat hij ziek was en probeerde voor mijn zoon en de vrienden het feest zo gewoon mogelijk te laten verlopen. Bij thuiskomst was de situatie nog niets verbeterd en na weer een erg rusteloze nacht ben ik de volgende ochtend, zoals iedere zondag gaan sporten. Toen ik thuis kwam was hij net uit bed en wilde gaan eten met mijn zoon. Toen ik binnen kwam was het direct weer raak. Nu begon hij waar onze zoon bij stond te schreeuwen dat hij weg wilde en dat hij niet meer van me hield maar alleen maar hier was voor zijn zoon. Toen ik zei dat als dit echt waar is hij beter kon gaan, wist hij niet hoe snel hij al zijn spullen moest pakken en zijn auto vol moest laden.

Pijnlijk moment

Daar stond ik met mijn zoontje te kijken hoe hij met een vol geladen auto weg reed! Heel pijnlijk en onwerkelijk allemaal. Hij vertelde op dat moment ook dood leuk aan vrienden en familie dat ik hem de deur had uitgezet. Al snel had ik het vermoedde dat hij een ander had, hij wilde geen spullen mee en zat tijdelijk bij zijn dochter uit een eerder huwelijk in huis. Hij had me gezegd dat als ik wilde praten hem altijd mocht bellen maar als ik belde naar zijn dochter was hij er nooit. Hij bleef volhouden dat er echt geen ander in het spel was. Was immers de tweede keer dat hij een gezin met kinderen verliet voor een andere vrouw. Over deze man, de scheiding en zelfs de situatie nu nog kan ik echt een boek vol schrijven.

Wil hij nog wel vader zijn?

Gelukkig gaat het nu heel goed met mij en mijn zoon. Het is alleen heel lastig communiceren met mijn ex, wat heel moeilijk en zeer vervelend is voor mijn zoon. Ik probeer alles om mijn zoon zijn vader nog te laten zien maar het lijkt het er steeds meer op dat zijn vader liever met zijn nieuwe leven en zijn nieuwe gezin bezig is...

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.