Ach ik ben een beetje bang! Een klein beetje maar hoor!

Hebben jullie dat ook wel eens? Dat je gek wordt van jezelf? Dat je vooral gek wordt van het idee om gek te worden? Die laatste zin klinkt heel ingewikkeld, maar dat is het gevoel wat ik regelmatig heb, als ik weer eens last heb van een paniekaanval.

Het Begin

Laat ik maar bij het begin beginnen. Op een dag was ik onderweg naar mijn toenmalige werk. Ik zat in de bus en was halverwege, toen ik ineens het gevoel kreeg dat ik geen adem meer kon halen, ik begon te zweten als een gek, en stonk ineens een uur in de wind. Juist angstzweet. Ik ben bij de eerste beste halte uitgestapt en heb een flinke teug frisse lucht genomen, daardoor ging het al een stuk beter. Maar de angst om weer hetzelfde te krijgen de volgende keer had zich zonder dat ik het wist al in mijn hoofd genesteld, als een hond die zich lekker oprolt in zijn mand. 

De Angst

Ik ben daardoor veranderd in een echte angsthaas.

En ik durfde omdat ik bang was dat ik het weer zou krijgen niet meer in de bus. Dus het gevolg daarvan was dat ik mijn werk kwijtraakte omdat ik op een andere manier niet op de plek van bestemming kon komen, dan met het openbaar vervoer. Ik heb ook een keer zo'n aanval gehad in de supermarkt. Ik stond in de rij, en van het ene op het andere moment kreeg ik geen lucht meer, werd ik licht in mijn hoofd, kreeg pijn op mijn borst en mijn armen en benen leken wel van lood en deden pijn. Ik was ineens ook zo misselijk, en dacht werkelijk dat ik dood zou neervallen of gek zou worden. Kortom toen werd ik gek van mezelf. Vanaf dat moment kwam ik dus ook niet graag meer in winkels, bang dat als ik daar was dat ik het weer zou krijgen. En zo sloot ik me meer en meer op in huis. Ik kwam de straat amper meer op.

De Dokter

Toen kwam het moment dat het tot me doordrong dat ik zo niet wilde leven, ik wilde mijn vrijheid terug. Kunnen gaan en staan waar ik wou, en niet steeds met een knoop in mijn maag naar de winkel te moeten of naar mijn werk of een andere belangrijke afspraak. Dus ik trok de stoute schoenen aan en belde de pillendraaier voor een afspraak.

Nou dat heb ik geweten zeg pfff. Ik kwam daar binnen en deed mijn verhaal. Nou zegt die pillendraaier tegen mij: Mevrouwtje ik verrmoed dat u last heeft van hyperventilatie dat gepaard gaat met een angststoornis. Ja hehe, dat wist ik zelf zeker ook nog niet. Maar goed ik moest maar even in een zakje blazen als ik last van had of met mijn rug plat op de grond gaan liggen en de benen op de salontafel. Ik mocht ook wel zingen en fluiten, dat zou wel helpen. Nou ik heb nog nooit van mijn leven zoveel gezongen en gefloten, de pakjes met boterhamzakjes waren niet aan te slapen en de salontafel begon al slijtplekken te vertonen, en laten we het over mijn rug helemaal maar niet hebben. Dus ik weer terug naar ome dokter. Die zegt doodleuk: Nou nou dat dat niet helpt heb ik nog nooit meegemaakt. Ik denk toch dat het tussen de oren zit. Ook daar was ik reeds achter, maar de vraag was waarom is het op dat moment in de bus begonnen? Ja zegt meneer de dokter dat weet ik niet, maar ik ken een heel goede psycholoog, daar verwijs ik u naar door. 

GGZ

Nou vanaf dat moment ben ik onder behandeling gekomen van een psycholoog van de ggz. Nou daar werd ik ook niet wijzer van om het maar lichtjes uit te drukken. Ik vertelde mijn verhaal, en dat elke week wat ik had meegemaakt over dagelijkse dingen enz.. Ook moest ik met de bus komen, nou dat is welgeteld twee keer gelukt. Maar ook hij kon me niet vertellen hoe het was ontstaan. Dus kortom ik schoot ook met de therapie niet veel op. Ik wilde weten wat ik eraan kon doen, of beter gezegd hoe ik er vanaf kon komen.

Medicatie

Vanaf dat moment werd er besloten om te beginnen met medicatie, die zou ik eerst drie maanden gebruiken en dan weer afbouwen. Nou wat voelde ik me goed van de pilletjes zeg. Ik kon de hele wereld weer aan en was zo vrolijk en blij alsof me niets kon gebeuren. Er ging een hele nieuwe wereld voor me open. Maar ik besefte dat door de medicijnen ik het probleem onderdrukte en wegstopte, dus ik begon na een poosje toch al met afbouwen. Toen kwam er weer een kink in de kabel, en geen kleintje hoor. Mijn vader was al een tijdje ziek, en overleed twee weken na mijn verjaardag op 50 jarige leeftijd. Daar ging het mis. Ik had de medicijnen weer elke dag nodig om de dag door te komen en me een beetje mens te voelen. 

Afbouwen

Ik ben toch na een jaar weer begonnen met afbouwen. En sinds december 2010 ben ik medicatievrij. Het gaat of ging moet ik zeggen heel erg goed. Ik ging weer winkelen en met de bus. Ik had eigenlijk nergens meer last van.. Tot een aantal maanden geleden het weer misging, en waardoor het kwam, al sla je me ziek ik weet het nog steeds niet. Dus ja nu heb ik er weer last van en niet zo'n beetje ook. 

Niet in paniek raken zeggen mensen dan, of rustig via je buik ademen. Ja makkelijker gezegd dan gedaan. Dat via de buik ademen gaat wel goed, dat helpt. Maar verder gaat het niet echt denderend, en ja nu mag ik weer fijn op de sofa bij de meneer die lekker in mijn verleden graaft. Nou ja we zien wel hoe het verder gaat, maar 1 ding is zeker ik wil nooit, nooit, maar dan ook nooit weer aan die akelige pillen. Want ze helpen je de dag door te komen maar ze helpen je niet het probleem te achterhalen. En ik hoop dat dat nu wel een keer gaat lukken. Want echt mensen ik wordt soms echt knettergek van mezelf.. Ja echt het kan! 

Bezigheidstherapie.

Ik ben nu om me af te lijden van de paniek en de angst begonnen om me creatief uit te leven en dat lukt ook wel aardig moet ik zeggen. Zoals je kan zien bij mijn andere artikelen is het nog leuk om te doen en te zien ook. Ach zo hebben wel allemaal wel wat he? Alleen de een heeft het erger dan de ander, dus wat dat betreft mag ik blij zijn dat ik alleen dit maar heb. Gek van mezelf, ja alweer!

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.