Wanneer je een relatie hebt, dan wil je alles delen. Je vertelt elkaar alles, althans meestal gebeurt dit wel. Maar soms zijn er dingen die je voor elkaar verzwijgt, of langzamerhand niet meer wilt vertellen door de reactie van de ander. Wat is de oorzaak? Waarom moeten we alles delen? Of hoeft dat helemaal niet?

Wanneer je nog maar net een relatie hebt begin je elkaar af te tasten. Wat heeft de ander meegemaakt, wat houdt de ander bezig? En uiteindelijk leer je elkaar steeds beter kennen en weet je alles van elkaar. Door deze manier van opstellen leer je dingen van elkaar te herkennen zonder ook maar een woord met elkaar erover te spreken. Dan wordt je relatie steeds intenser en ben je samen één. Toch gaat het in sommige relaties anders. Er zijn dingen die niet worden besproken, dingen die of niet door de beugel kunnen, of dingen die te pijnlijk zijn om over te spreken. Het zou ook zo kunnen zijn dat de partner een uitgesproken mening heeft over dingen, dat je je verhaal niet kunt vertellen, omdat je bang bent dat je wordt veroordeeld op de gebeurtenissen. Het kan dus een grote invloed hebben op je intimiteit, wanneer er geen volledige overgave naar elkaar toe is.
Een voorbeeld over het niet vertellenvan bepaalde dingen kan bijvoorbeeld incest of seksueel misbruik zijn. De partner heeft zich al eens eerder uitgelaten over meisjes of jongens die dit is overkomen en vindt dat dit kind het mogelijk verzint of heeft uitgelokt. Hetzelfde geldt voor het verleden en loverboys, de man zou nooit een relatie aangaan met een vrouw die in het verleden met loverboys te maken heeft gehad, want daar heeft hij geen begrip voor. Dergelijke dingen kunnen er al voor zorgen dat je geheimen in het huwelijk/relatie hebt.

Maar ook tijdens je relatie kunnen er geheimen ontstaan. Een plotselinge verliefdheid op een andere man of vrouw, een verhouding met een ander, geld uitgeven zonder dat je partner het weet (hiermee bedoel ik niet een keer iets kopen, maar meerdere keren), gokken, alcohol drinken in grote hoeveelheden en veelal stiekem, contact hebben met mensen waarvan je ze samen eigenlijk hebt afgezworen, en zo zijn er tal van mogelijkheden die geheimen kunnen inhouden. Ook door het medium internet zijn er veel geheimen ontstaan in relaties. Chatten en mailen, maar ook sites die aanzetten tot het zoeken naar een nieuwe liefde, kunnen zorgen voor een stiekem inschrijven of geheime afspraakjes.

Moeten we elkaar alles vertellen? Wat mij betreft, in een relatie heb je gewoon geen geheimen voor elkaar. Om elkaar alles te vertellen, ja dan moet je eigenlijk ook alles opschrijven wat je meemaakt. Maar in grote lijnen vind ik dat je elkaar gewoon alles verteld. Het kan ook ineens komen, naar aanleiding van iets wat je leest, of wat je op tv ziet. Dan kun je even de tijd voor elkaar nemen en praten over wat je hebt meegemaakt of wat je bezighoud. Het lijkt soms dat mensen niet eens de moeite willen nemen om te luisteren, wanneer de tv aanstaat, want het programma waar ze naar kijken willen ze niet missen. Dan kun je het uitstellen naar een later tijdstip. Maar praten met elkaar voorkomt ook de andere geheimen, zoals vreemdgaan, stiekem een vriendje of vriendinnetje op internet hebben, of dat er contacten worden onderhouden met mensen die je samen hebt uitgesloten.

Wanneer je relatie geheimen kent, dan heeft je relatie, naar mijn idee niet veel zin meer, dan ben je ieder op je eigen weg. Het gevaar bestaat dat de anderdan ook niet meer met respect over je spreekt. Andersom is dat ook het geval, ergernissen en achterdocht liggen op de loer. Bedenk altijd, wanneer je je partner niet durft te vertellen wat je bezighoud, dat je het je hele leven voor jezelf moet houden. Bedenk ook dat wanneer je stiekem gaat gokken of stiekem steeds het café induikt, dat dit ooit naar buiten komt en dat je partner hevig teleurgesteld raakt in jou. Bedenk ook dat wanneer je vreemdgaat dit ook het einde van je relatie kan betekenen. En wanneer je je vriend/vriendin onderuithaalt bij anderen, stop dan gewoon met je relatie, want die is dan al voorbij.

Geheimen kunnen heel leuk zijn, vooral als je die samen hebt, binnen je relatie.

Word fan

Laat een reactie achter

-0

Ben schreef op 22 Aug 2010 om 14:49

Walgelijk als je zo een partner hebt of krijgt. Vertrouwen hebben en geven is de basis. Het lijkt me vreselijk als je op je tenen moet lopen of dat, bij alles wat je zegt, moet nadenken dat je niets laat merken etc. EN geen jalouzie, met andere woorden, geef elkaar de ruimte. Het is toch geweldig dat anderen je partner er leuk uit vinden zien? Wat geeft jou dan het "recht" om hiervan iets negatiefs van te vinden of te zeggen. Een goede zondag.

-0

Rhee-MacBee schreef op 23 Aug 2010 om 02:31

Voor het grootste deel ben ik het met je eens. Als je een relatie hebt ben je trouw, loyaal en deel je heel veel met elkaar. Maar om nu te zeggen dat je je diepste gedachten verplicht bent te delen, gaat te ver. Want wat jij van een relatie verwacht is het zweven in een roze wolk. Dat werkt de eerste weken, maanden wellicht zo, doch daarna is het eerder zaak dat je de basis, de pure liefde blijft voeden. Dat voeden betekent ook voor een deel de ander loslaten; die vrijheid geven die hij of zij nodig heeft om een onafhankelijk mens te blijven. Als je alles en alles met elkaar moet delen, zelfs je gedachten, lijkt het mij dat het een nogal benauwende toestand zal worden. Een Russisch spreekwoord dat ik jaren geleden hoorde, luidt als volgt: "Liefde is als glas. Het breekt als je het te losjes of te stevig vasthoudt". En eigenlijk is dat precies hoe het is. Vertrouwen is iets wat je puur vanuit je innerlijk moet laten stromen. Als je je vriend/vriendin niet vertrouwt of erger nog gaat wantrouwen, terwijl er geen enkele andere aanleiding is, dan jouw gedachtenspinsels, dan maak je iets finaal kapot.
Een relatie is zoveel meer dan het versmelten van twee mensen. Want dat is wat je hierboven eigenlijk tracht voor te schrijven. Vergeet niet dat er twee personen in een relatie zijn die het geluk hebben dat ze om elkaar geven en er niet aan moeten denken elkaar te verliezen aan het leven of aan de dood. Maar..... het blijven twee mensen die recht hebben om zichzelf te mogen zijn, te mogen blijven.
Wat je deelt aan gedachten en herinneringen is geheel aan jou en ook van de ander mag je niet meer vragen dan hij of zij kan geven.
Je gaat een relatie aan uit liefde. Dat is tenminste voor mij een vaststaand gegeven. En als je jaloers van nature bent, zul je daar zelf iets aan moeten zien te veranderen, wil je de ander niet verstikken, of erger nog als wantrouwend tegemoet treden. Iets dat geen enkele relatie goed doet, iets dat zelfs de relatie op zo�n negatieve wijze kan be�nvloeden dat ��n van beiden besluit er een punt achter te zetten. Wat nog niet eens wil zeggen, dat diegene dan zijn liefde voor je is verloren. Het valt gewoon niet mee om te leven in een sfeer waar harmonie en volledig blijk van vertrouwen geven ontbreken.
Als je echt van iemand houdt, dan is het geluk van die ander iets, wat boven alles gaat. Zelfs boven je eigen diepste verlangens.
De eis om in alles ��n te worden, zal nimmer werken. Je bent immers geen twee-eenheid, want dan is er geen sprake meer van een relatie, waar twee onafhankelijke mensen bewust voor elkaar kiezen en elkaar nemen zoals ze zijn. Zonder met in het achterhoofd die duivelse gedachte te koesteren en te voeden, dat je die ander wel zult kunnen verleiden om zo te veranderen dat hij precies aan jouw ideaalbeeld voldoet, hem of haar te kneden en te blijven schaven tot hij of zij niet meer de persoon is op wie je in eerste instantie verliefd bent geworden. Nog afgezien van het feit, dat er niet zoveel mensen bestaan, die bereid zijn zich te laten omvormen tot een heel ander persoon dan die ze zijn.
Als iemand in jouw ogen niet voldoet aan je verwachtingen moet je hem laten gaan. Dan pas je niet bij die persoon. Want als je werkelijk van iemand houdt, dan houdt je ook van zijn of haar tekortkomingen en leer je er om gniffelen, kun je de ander subtiel plagen met dergelijke dingen waar je anders je ergernis door zou laten groeien en je relatie fundamenteel ondermijnt.
Dit zijn maar een paar gedachten die bij me opborrelen bij het lezen van je lange betoog. Je begon zo positief, meende ik. Doch naarmate ik verder bleef lezen, werd jouw beeld op hoe een relatie dient te zijn grimmiger. Eisender en ga je zelf zover dat je de ander al bij voorbaat verwijt niet eerlijk te zijn, omdat de diepste gedachten niet worden gedeeld, ga je twijfelen aan trouw, terwijl daar geen aanleiding toe was en eindig je zelfs nogal negatief richting de andere partij in de relatie.
Jammer, want een relatie kan zo verrijkend zijn.
Overigens lijkt het me een stuk prettiger dat wanneer je een aantal relaties hebt gehad voordat je die ene, die ware ineens onverwacht ontmoet, je niet je hele hutkoffer aan negatieve bagage met elkaar gaat delen. Laat dat monster alsjeblieft onuitgepakt. Zoek een stevig touw en een blok beton en bind beide koffers aan elkaar, laat het ergens ritueel te water om daarmee af te spreken elkaar never nooit lastig te vallen met al die ellende uit voorbijgegane relaties.
Begin zoals het voelde, verliefde en met een verwachtingsvolle zonnige positieve blik naar wat julllie in de toekomst kan brengen. Geniet ervan en ga niet bij voorbaat alles al lelijk maken.
Rhee

-0

Jenny schreef op 23 Aug 2010 om 02:40

Wow Rhee,

Uitgaande van de perfecte mens zou ik zeggen dat je volkomen gelijk hebt.

Men moet elkaar nemen zxoals men is , men heeft voor elkaar gekozen vanuit een verliefdheid ja. Verliefdheid is eindig. Dat zul jij zelfs beseffen dat zou over moeten gaan in houden vabn. En dat zel het vooreerst ook.

Maar daarna komen de kleine ergernissen. De verschillen in karakter etc.
Openheid ja, waar de ene mens een open boek is heeft de ander verborgen gebreken en allerlei onderliggende stromingen vanuit voorgaande ervaringen whatsoever.

Ja en dan maar laten gaan is jouw mening.

Je hebt gelijk.
Zo moet het als het niet wil de beuk erin en een punt erachter.

Geen proberen en hopen etc. Gewoon een punt zetten en op naar de volgende lijtk het maar.

Tja je hebt een heel lang verhaal geschreven wat tamelijk ydilisch overkomtalleen is dit niet zoals de wereld draait en zo simpel is hte niet voor iedereen er speelt namelijk nog iets meer an alleen voelen.

-0

Merel schreef op 23 Aug 2010 om 13:20

Bedankt voor jullie reacties. @ Rhee, ik heb het 2x volgens jou visie geprobeerd, het gevolg dat ik samen leefde met een alcohollist, die overal stiekem flesjes drank verborg en rekeningen verstopte. De andere relatie zorgde ervoor dat mijn bankrekening werd geplunderd en dat er bergen schulden op mijn naam kwamen te staan, terwijl hij (nu nog) flierefluitend door het leven gaat. Nee, liefde is niet alleen gevoel en vertrouwen geven, vertrouwen moet je verdienen. Ik heb die ervaring en zo is mijn visie op de dingen. Natuurlijk is het voor ieder zijn eigen mening en ieder ervaart het op zijn eigen manier.

-0

Ben schreef op 23 Aug 2010 om 13:40

Door hier te schrijven hoop je dat een ander voor bepaalde zaken wordt behoed. Het is eigenlijk een waarschuwing om niet in bepaalde valkuilen te (moeten) stappen. Het herkennen van valkuilen is ook niet aan een ieder gegeven. En achteraf praten is dan gemakkelijker. EN er zijn natuurlijk relaties waar alles goed gaat. Wat u niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet.

-0