Gisteren had ik –tezamen met mijn lieve Elise, (Liesje) alsmede onze lieve vriendin Cisca (Spiritlady) de zoektocht van de eeuw! De speurtocht des levens zeg maar!

Gisteren was ik de kluts kwijt. Dat is enorm. Ik weet niet of u wel eens de dubbelkluts- kluts bent kwijtgeraakt, maar ik weet nu hoe het is. Die rare malloot van een Sadam Hoessein had het ooit over de moeder der veldslagen, maar ik zo verzeker u –wij hebben -zo ongeveer- de moeder der zoektochten meegemaakt. 

Zet u maar schrap, gooi de tom-tom maar uit het raam, doe de gordels maar om, slik de kauwgom maar door, haal de plaszak maar uit de trein, yoyoooooooh, hier is ie!

Mijn, nou ja míjn, …….....ónze lieve vriendin Kirsti (Kikafonie) ligt in het ziekenhuis. Maar dat wist u al natuurlijk ! Hét wereldnieuws van Xead zeg maar, het ging als een lopend vuurtje, ze haalde zelfs de roddelrubrieken. Inspireerde ook nog eens alle schrijvers –van alhier- die om dat rare, aparte, doch uiterst lieve mens geven- dat dan weer wel natuurlijk. Gewoon een lief –lekker schrijvend- topwijf, die aan iedereen denkt en te weinig aan zichzelf.  

Onze lieve Kirsti, .......jawel.......................met een tijdelijk galstenen probleem!

Op het forum stond te lezen dat onze lieve Kikafonie was geïnstalleerd op de anti- galstenen afdeling van het Sophia  ziekenhuis,  dokter van Heesweg 2 , -8000 GK ……te Zwolle
afdeling B1 Kamer ...........................jawel leest u maar goed .....................kamer 15 !

Wel , wel daar gingen we. Cisca vanaf Emmen, Jack en Liesje vanaf Putten. De tom-tom mee natuurlijk, want het schijnt dat ze in Zwolle wel vier ziekenhuizen hebben! Ik bedoel maar te zeggen, goed gereedschap is het halve werk ! Nou dat hebben we geweten. Nondeju zou onze Doortje zeggen!  Waarom ze dat  altijd zegt weet ik eigenlijk ook niet? Bij ons volgende Sauna bezoek zal ik het eens vragen aan onze crea Doortje!

Afijn de tom, tom stuurde ons de goede hoek in, en zowaar ik kon eigenlijk dat ding wel uit het raam gooien, want zowaar de borden Sophia Ziekenhuis glommen ons te gemoed al ware het een bestek set uit de vaatwasser!

Maar toen……………jawel één grote naderende bouwput, liet ons - zomaar plotsklaps- de borden Isala kliniek zien, met afgesloten ingangen, opnieuw gemonteerde uitgangen, een tom-tom dame die zei dat we moesten omdraaien, en tot overmaat van ramp geen één bord meer met de naam Sophia erop!

Ik kon niet geloven dat je op zo een enorm ziekenhuis complex- in tien minuten tijd een heel ziekenhuis kunt laten verdwijnen! Het wil er -bij mij- níet in!  In zijn geheel niet!
Kijk bij een aardbeving wil ik dat nog wel geloven, maar zelfs op de radio geen melding van een aardbeving in Zwolle!

 

 

Afijn, nog een rondje gestuurd, door de Tom-Tom dame!
Weer het -al eerder geziene -bord Sophia, en dan vervolgens wederom een verdwenen  Sophia ziekenhuis.  De oplossing lag bij een sigaretjes rokende beveiligingsman!
Jawel meneer…………..het Sophia is veranderd in het Isala ziekenhuis. Echter door de enorme crisis, was er tussen de miljoenen euro’s aan nieuwe ziekenhuis gebouwen, geen geld meer om die nieuwe naamborden te kopen! Wanneer de gehele naams -omzetverandering gerealiseerd was, bleef voorlopig onduidelijk -volgens onze dampende beveiligingsman!

Met een beetje hulp, een beetje geluk, jawel liepen mijn Liesje en ik  nieuwe voorlopig geïmproviseerde  hoofdingang van het verdwenen Sophia ziekenhuis in, wat volgens zeggen nu als het Isala te boek staat. Mijn hemel wat een avontuur daar in Zwolle.

Gelukkig, Elise niet kwijt geraakt en jawel mijn lieve vriendin (met goedkeuren van het thuisfront)  Cisca gevonden! Nou daar gingen we op zoek naar kamer 15 op de afdeling B1. Jawel lieve mensen de afdeling B1 gevonden !

Ondanks verbouwingsperikelen, ondanks geïmproviseerde inloopgangen, uitsluipholen, tussentijdse trappen, en tijdelijke marmoleum de afdeling B1 bestaat daadwerkelijk! Tussen witte pakken, stinkende po’s , ratelende rolstoelen, door op zoek naar kamer 15. Cis en Liesje liepen de avondvierdaagse in een half uur, van voor naar achter, van links naar rechts- de mortuarium deuren per ongeluk openende, maar nergens kamer no 15 te vinden!

Jack naar de zusters! Jawel een degelijk onderzoek was nodig. Weet u iets over kamer 15- vroeg ik. Kamer 15, kamer 15? Meneer er bestaat hier helemaal geen kamer 15.

 

 

Mijn hemel! Sta ik daar tussen die witte pakken- over de opgenomen vrouwe Kirsti Hadderingh te praten, zie ik geheel onverwachts in mij rechterooghoek jawel……………onze lieve vriendin Kirsti met een laptopje op een bed zitten ! Het Xead logo op het scherm, dat dan ook nog eens! Een warme golf van geluk ging door me heen. Roepende naar mijn twee medegezellen kon ik doorgeven dat je op kamer 4 lag !

Gelukkig hebben we je gevonden Kirsti!  Snel beter worden!
We houden van je!

 

XXX Ons ,........................de zoekende Musketiers!
    

 

Reageren?

Registreer of log in om te reageren op een artikel.